WPŁYW DIMILINU NA ROZWÓJ RODZIN PSZCZELICH

tekst: Zofia Gromisz

Pszczelnicze Zeszyty Naukowe, Rok XXV, 1981 — Zofia Gromisz

strona 119

PSZCZELNICZE ZESZYTY NAUKOWE ROK XXV 1981

Zofia Gromisz

Pszczelniczy Zakład Doświadczalny Górna Niwa

WPROWADZENIE

Światowy przemysł chemiczny oferuje na rynkach handlowych coraz to nowe preparaty, przeznaczone do zwalczania szkodników na roślinach uprawnych, które mają być mniej niebezpieczne dla ludzi i środowiska przyrodniczego. Między innymi holendersko-francuska firma Philips-Duphar wyprodukowała nowy preparat o nazwie handlowej Dimilin 25 WP. Substancją aktywną Dimilinu jest związek chemiczny o nazwie diflubenzuron. Jego sposób działania na owady stawia go na pograniczu insektycydów konwencjonalnych i regulatorów wzrostu. W szczegółowym opisie właściwości preparatu, wydanym przez firmę, podaje się, że diflubenzuron blokuje syntezę chityny. W wyniku tego działania powstają zaburzenia w tworzeniu się szkieletu zewnętrznego owadów i ich larwy giną w okresie wylinki. Nie stwierdzono natomiast szkodliwego działania na formy dorosłe owadów. Taki sposób działania Dimilinu potwierdzają dane Bijloo (1975). Informują one również, że ostatnie badania nad Dimilinem stwierdzają jego zdolności do zabijania jaj w organizmie samicy Musca domestica L. Samice poddane działaniu Dimilinu składają jaja normalnie, ale larwy z nich się nie wylęgają. Ogólnie zostało przyjęte, że Dimilin jest środkiem o wybitnym działaniu żołądkowym, selektywnym, nietoksycznym lub słabo toksycznym dla fauny pożytecznej.

Badania prowadzone w Zakładzie Ochrony Roślin ISK w Skierniewicach wykazały, że Dimilin rzeczywiście bardzo dobrze zwalcza larwy wielu szkodników roślin sadowniczych (Dadej 1980), lecz nie potwierdziły opinii o jego wysoce selektywnym działaniu w stosunku do owadów pożytecznych. Stwierdzono natomiast, że owadem bardzo wrażliwym w stosunku do Dimilinu jest złotook pospolity (Chrysopa cornea Steph.). Jaja tego drapieżcy zanurzone w roztworze wodnym Dimilinu na 3 sekundy ginęły w około 30%, a larwy wylęgłe z jaj traktowanych tym preparatem ginęły w 100% po 7 dniach życia (Niemczyk i inni 1980).

Powstaje więc pytanie, w jaki sposób będzie działać preparat Dimilin na pszczołę miodną (Apis mellifica). Na ten temat nie posiadamy

strona 120

dotychczas wielu informacji. Badania prowadzone w Akademii Rolniczej w Poznaniu (Wilkaniec 1980) wykazały pewien szkodliwy wpływ kontaktowy Dimilinu na pszczoły robotnice, podczas gdy Robinson (1979) w swoich badaniach polowych nie stwierdza szkodliwości Dimilinu na rozwój rodzin pszczelich. Opierając się na metodzie rejestracji fotograficznej uważa on, że rozwój rodzin pszczelich, stojących na poletkach bawełny opryskanej Dimilinem, nie różnił się od rodzin kontrolnych. Dlatego też uznałam za celowe wszcząć badania laboratoryjne i pasieczne w celu bliższego poznania wpływu tego preparatu na pszczoły, nim zostanie on wprowadzony do rejestru środków owadobójczych w naszym kraju.

MATERIAŁ I METODA

Doświadczenie przeprowadzono w Pszczelniczym Zakładzie Doświadczalnym Górna Niwa w dwóch sezonach pszczelarskich: 1978 i 1979 roku, w warunkach laboratoryjnych i pasiecznych. Badania laboratoryjne dotyczyły szkodliwości żołądkowej Dimilinu dla pszczół robotnic, a badania pasieczne wpływu tego preparatu na rozwój rodzin pszczelich. Jako materiał doświadczalny posłużyły pszczoły należące do pasieki Zakładu Hodowli Oddziału Pszczelnictwa ISK: do badań laboratoryjnych — pszczoły rasy środkowoeuropejskiej, do badań pasiecznych — nieselekcjonowana populacja miejscowa.

BADANIA LABORATORYJNE

Określenie szkodliwości żołądkowej oparto na metodzie karmienia pszczół, umieszczonych w klateczkach, syropem cukrowym z Dimilinem. Badania przeprowadzono w trzech terminach (seriach): 31 V, 5 VI, 12 VI 1978 roku. W każdym terminie uwzględniono 5 powtórzeń, które stanowiły 5 rodzin pszczelich. Zgodnie z metodą przyjętą w Oddziale Pszczelnictwa ISK w tego rodzaju badaniach (Szczepański i Gromiszowa 1979) pszczoły chwytano do klateczek bezpośrednio z plastra, z ostatniej w gnieździe ramki z miodem. W każdej klateczce umieszczano po 15 pszczół robotnic. Po pobraniu pszczół poddano im do klateczek probówki z czystym syropem. Po 2 godzinach karmienia probówki z klateczek usunięto, a pszczoły pozostawiono bez pokarmu na dwie godziny. Dopiero potem poddano im probówki z syropem skażonym Dimilinem w stężeniu 0,1% na 24 godziny, a przez następne 2 doby tylko z czystym syropem. Pszczoły grupy kontrolnej przez 3 doby pobierały czysty syrop (woda : cukier = 1 : 1). Klateczki z pszczołami przetrzymywano w cieplarce biologicznej, w temperaturze 27° i około 70% wilgotności względnej. Łączny czas obserwacji pszczół wynosił 72 godziny. Po 24, 48 i 72 godzinach od poddania syropu skażonego liczono martwe pszczoły w poszczególnych klateczkach.

strona 121

Ponieważ obserwacje z 1978 roku wykazały, że pszczoły bardzo chętnie spożywają pokarm skażony Dimilinem, w roku 1979 poszerzono badania w celu określenia stopnia atrakcyjności Dimilinu dla pszczół. Przeprowadzono je w trzech terminach: 5 VI, 9 VI i 13 VI. W każdym terminie pobierano pszczoły z 5 rodzin, stosując 4 kombinacje pokarmowe:

  1. do każdej klateczki z pszczołami dawano po 2 probówki, jedną z czystym syropem, drugą z syropem skażonym Dimilinem w stężeniu 0,05%,
  1. do każdej klateczki w probówce dawano syrop czysty i w drugiej skażony Dimilinem w stężeniu 0,1%,
  1. do każdej klateczki z pszczołami wstawiano 3 probówki: jedna zawierała syrop czysty, druga skażony Dimilinem w stężeniu 0,05%, trzecia skażony w stężeniu 0,1%,
  1. pszczołom podano do klateczek po 2 probówki z czystym syropem cukrowym (kontrola).

W każdej klateczce umieszczono po 20 pszczół. Łączny czas ich karmienia wynosił 48 godzin. Wszystkie probówki z pokarmem ważono przed poddaniem ich do klateczek i po ich wyjęciu, określając w ten spcsób ilość pobranego syropu. W czasie doświadczenia pszczoły były w cieplarce, w warunkach opisanych już poprzednio.

Chcąc stwierdzić, czy ilość spożywanego przez pszczoły pokarmu jest uzależniona od liczby wstawionych do klateczek probówek, przeprowadzono dodatkowo serię obserwacji uwzględniających 3 kombinacje: jedna, dwie i trzy probówki z czystym syropem w klateczce.

Wszystkie uzyskane wyniki opracowano statystycznie według podręcznika Ruszczyca (1970).

BADANIA PASIECZNE

Badaniami objęto w pierwszym i drugim roku 9 rodzin pszczelich. Uwzględniono 3 kombinacje (po 3 rodziny w każdej), różniące się rodzajem pokarmu, który poddawano pszczołom:

  1. syrop cukrowy skażony Dimilinem w stężeniu 0,05%,
  2. syrop skażony Dimiłinem w stężeniu 0,1%,
  3. syrop czysty.

Każda z rodzin otrzymała po 4 litry syropu (4 razy po 1 litrze). W roku 1978 podkarmianie wykonano w czasie od 7 VII do 17 VII, a w roku 1979 od 14 VII do 23 VII. W każdym roku przygotowywano do badań nowe rodziny, wyrównane stosunkowo pod względem siły.

W celu określenia szkodliwego wpływu Dimilinu na rozwój rodzin pszczelich przeprowadzono następujące badania:

  1. Na oznaczonym miejscu zaczerwionego plastra ze środka gniazda w każdej rodzinie sprawdzano co 3—4 dni zawartość komórek, licząc jajeczka, larwy młode, larwy starsze, czerw kryty i komórki puste.
strona 122

W roku 1978 obserwacje te prowadzono od 21 VII do 11 IX, a w roku 1979 od 31 VII do 13 IX. W każdej kombinacji wyniki liczenia dotyczyły zawartości 324 komórek w pierwszym roku i 300. komórek w drugim roku doświadczenia.

  1. Do końca września liczono w odstępach 3—4 dniowych ilość wyrzuconych z uli martwych pszczół i poczwarek, zbieranych do specjalnych poławiaczy umocowanych na wylotkach uli (poławiacze według wzoru używanych w Instytucie Przemysłu Organicznego w Pszczynie). Uzyskane wyniki przedstawiono w tabelach.

WYNIKI I DYSKUSJA

BADANIA LABORATORYJNE

Przeprowadzone badania laboratoryjne nie wykazały zwiększonej śmiertelności pszczół robotnic karmionych Dimilinem w stosunku do pszczół z grupy kontrolnej. Po 72 godzinach obserwacji zginęło ich średnio 4,0%, w kontroli 4,4%. Badania wykazały natomiast, że syrop skażony Dimilinem w obydwu branych pod uwagę stężeniach (0,05% i 0,1%) był chętniej pobierany przez pszczoły niż syrop czysty. Różnice w ilości pobranego pokarmu zostały udowodnione statystycznie, a graficznie przedstawione na rysunku 1.

We wszystkich kombinacjach pokarmowych, gdzie dano pszczołom możliwość pobierania syropu z dwu probówek (syrop czysty i skażony

Rys. 1. Zużycie pokarmu skażonego Dimilinem w zależności od stężenia i sposobu podawania
Rys. 1. Zużycie pokarmu skażonego Dimilinem w zależności od stężenia i sposobu podawania A — ogólne zużycie pokarmu w mg/pszczołę B — ilość zużycia pokarmu czystego i skażonego Dimilinem (czysty+skażony = 100%) 1 — syrop czysty 2 — syrop skażony 0,05% 3 — syrop skażony 0,1% Liczba poddanych probówek z pokarmem: a — dwie probówki, syrop czysty b — dwie probówki, syrop czysty i skażony 0,05% c — dwie probówki, syrop czysty i skażony 0,1% d — trzy probówki, syrop czysty, skażony 0,05% i 0,1%
strona 123

Dimilinem), ogólna ilość pobranego w ciągu 48 godzin pokarmu była prawie jednakowa i wynosiła średnio, w zależności od kombinacji, od 109 do 111 mg na pszczołę (różnice nieistotne). Istotnie zwiększyło się natychmiast ogólne spożycie pokarmu przez pszczoły w tych klateczkach, w których zamieszczono 3 probówki: syrop czysty, skażony Dimilinem w stężeniu 0,05% i 0,1%. W tym układzie średnie zużycie pokarmu wyniosło 138 mg na pszczołę. Tej wysokiej zwyżki pobranego pokarmu nie możemy uzależnić wyłącznie od liczby wstawionych do klateczek probówek. Porównawcze badania przeprowadzone na pszczołach karmionych tylko czystym syropem z różnej ilości probówek (1—3), takiej zależności nie potwierdziły. Zużycie pokarmu bez względu na liczbę zamieszczonych w klateczkach probówek było prawie jednakowe i wynosiło odpowiednio: 99,5 mg (jedna probówka), 105,8 mg (dwie probówki), 106,0 mg na pszczołę (trzy probówki). W każdym bądź razie różnice między tymi średnimi w obliczeniach statystycznych okazały się nieistotne. Istotność różnic i to tylko przy poziomie 0,05, miało miejsce jedynie między seriami badań, bo porównanie to przeprowadzono w dwóch terminach. Należy więc sądzić, że o tak wysokim zwiększeniu ilości pobranego pokarmu, do 138 mg na pszczołę, zadecydowały przede wszystkim właściwości atrakcyjne Dimilinu dla pszczół. Należy też podkreślić, że zawsze zaznaczały się tendencje zwyżkowe ilości pobranego pokarmu, jeżeli on zawierał więcej Dimilinu, to znaczy było wyższe stężenie tego preparatu, chociaż istotność różnic statystycznie się nie potwierdziła.

BADANIA PASIECZNE

Preparat Dimilin powodował poważne zaburzenia w rozwoju rodziny pszczelej. W tabeli 1 przedstawiłam dane ,uzyskane za okres jednego cyklu rozwoju larwalnego pszczoły, od jajeczka do czerwiu krytego. Widzimy, że w rodzinach kontrolowanych średni procent przeżywalności czerwiu otwartego wynosił odpowiednio dla lat 1978 i 1979 — 77% i 96%.

Tabela 1 Przeżywalność czerwiu otwartego i liczba wyrzuconych poczwarek (średnio na rodzinę pszczelą)

Kombinacja Dimilin w % Procent przeżywalności larw: 1978 r. Procent przeżywalności larw: 1979 r. Liczba wyrzuconych poczwarek: 1978 r. Liczba wyrzuconych poczwarek: 1979 r.
Syrop czysty — 77 96 7 0
Syrop z Dimilinem 0,05 30 17 231 347
Syrop z Dimilinem 0,1 20 37 (16) 221 168 (233)

W rodzinach podkarmianych Dimilinem w stężeniu 0,05% czerw kryty stanowił tylko 30% i 17% w stosunku do liczby złożonych jaj. Przy zwiększonym do 0,1% stężeniu Dimilinu w syropie ten odsetek wynosił 20% w roku 1978 i 37% w roku 1979.

strona 124

Stosunkowo wysoka średnia przeżywalność larw (37%) dla kombinacji z Dimilinem 0,1% w roku 1979 wymaga dodatkowych wyjaśnień. Jedna z rodzin (nr 328) tej kombinacji zachowywała się bowiem odmiennie od dwu pozostałych, jak i w stosunku do rodzin podobnej kombinacji w roku 1978. Ta odmienność polegała na przesunięciu punktu ciężkości szkodliwego działania preparatu z okresu larwalnego pszczół, na stadium poczwarki. Wprawdzie w tej rodzinie stosunkowo dużo larw przeżyło i komórki plastra zostały zasklepione, ale nie wygryzały się z nich pszczoły, gdyż poczwarki były martwe. Szkodliwe skutki działania Dimilinu w końcu były więc podobne we wszystkich rodzinach tej kombinacji. Gdyby tę wyjątkową rodzinę wyłączyć z obliczeń, to średnia przeżywalność larw w kombinacji z Dimilinem o stężeniu 0,1% wyniesie 16% (w tabeli podano w nawiasach).

Na rysunku 2 przedstawiono graficznie układ zawartości obserwowanych komórek plastra w okresie pełnego cyklu rozwoju pszczoły (średnie z dwóch lat). W rodzinach kontrolnych, karmionych czystym syropem, przez okres 11 dni notowano regularnie zmniejszanie się ilości jajeczek i larw pszczelich na rzecz czerwiu krytego. W dalszych dniach obserwacji ilość czerwiu krytego malała, gdyż wygryzały się pszczoły, a w opróżnionych komórkach pojawiał się nowy zasiew. W roku 1979 w rodzinach kontrolnych, zaraz po wygryzieniu się pszczół, do komórek po czerwiu był gromadzony pokarm, co ograniczało matce możliwości dalszego czerwienia.

W rodzinach podkarmianych syropem skażonym Dimilinem układ zawartości komórek miał charakter całkowicie odmienny. Od pierwszego do 22 dnia obserwacji w większości komórek znajdowały się stale jajeczka

Rys. 2. Układ zawartości obserwowanych komórek na plastrze pszczelim (średnie z 1978 i 1979 roku)
Rys. 2. Układ zawartości obserwowanych komórek na plastrze pszczelim (średnie z 1978 i 1979 roku) A — rodziny kontrolne (syrop czysty) B — rodziny podkarmiane syropem skażonym Dymilinem w stężeniu 0,1% C — rodziny podkarmiane syropem skażonym Dimilinem 0,05% a — jajeczka b — larwy c — czerw kryty d — komórki puste
strona 125

i larwy młode, natomiast czerwiu krytego pojawiło się stosunkowo niewiele, mimo upływu czasu. Larwy pszczele nie dożywały zatem do kolejnego dalszego stadium rozwoju i nie dochodziło do wykształcania owadów dorosłych. W pustych komórkach po larwach matki składały jajeczka od nowa. W rezultacie ogólny poziom ilości czerwiu był podobnie wysoki jak i w rodzinach kontrolnych, ale jego struktura według wieku bardzo odmienna, odbiegająca od normalnego cyklu, właściwego rodzinom pszczelim. Przy Dimilinie 0,05% matki po tygodniu zaprzestały okresowo czerwienia i na wycinku plastra pojawiły się w tym czasie komórki puste po usuniętych larwach. Po tej krótkiej przerwie matki rozpoczęły ponownie składać jajeczka. W ogólnej ocenie spadku intensywności czerwienia matek w rodzinach traktowanych Dimilinem nie obserwowano. Nie dochodziło jednak do wykształcania owadów dorosłych. W rezultacie rodziny do jesieni bardzo osłabły, liczyły mało pszczół.

Wyniki szkodliwego działania Dimilinu łatwo dało się potwierdzić optycznie. Czerw na plastrach rodzin kontrolnych był jasny i zwarty, podczas gdy na plastrach rodzin podkarmianych syropem z domieszką Dimilinu zarówno w stężeniu 0,05% jak i 0,1% był silnie rozstrzelony i łatwo można było zauważyć dużo czerwiu martwego, który następnie pszczoły usuwały, oczyszczając komórki (rys. 3, 4).

Rys. 3. Układ czerwiu na plastrze w rodzinie kontrolnej po dwóch tygodniach od momentu zaczerwienia przez matkę; przeważają komórki z czerwiem krytym. U góry z lewej strony widoczny wycinek, na którym sprowadzano systematycznie zawartość komórek Fot. M. Spóz
Rys. 3. Układ czerwiu na plastrze w rodzinie kontrolnej po dwóch tygodniach od momentu zaczerwienia przez matkę; przeważają komórki z czerwiem krytym. U góry z lewej strony widoczny wycinek, na którym sprowadzano systematycznie zawartość komórek Fot. M. Spóz
strona 126
Rys. 4. Układ czerwiu na plastrze w rodzinie podkarmianej syropem z Dymilinem po dwóch tygodniach od zaczerwienia; większa część larw nie przeżywały do stadium poczwarki. U dołu po środku — wycinek kontrolny, przeżyły tylko nieliczne larwy (5 komórek z czerwiem krytym). Fot. M. Spóz
Rys. 4. Układ czerwiu na plastrze w rodzinie podkarmianej syropem z Dymilinem po dwóch tygodniach od zaczerwienia; większa część larw nie przeżywały do stadium poczwarki. U dołu po środku — wycinek kontrolny, przeżyły tylko nieliczne larwy (5 komórek z czerwiem krytym). Fot. M. Spóz

Szkodliwość Dimilinu na rozwój czerwiu krytego potwierdziły zarejestrowane ilości wyrzuconych do poławiaczy poczwarek (tab. 1). W grupie rodzin kontrolnych liczba ich wynosiła średnio 7 sztuk w roku 1978, a w roku 1979 w ogóle ich nie było. W rodzinach podkarmianych Dimilinem liczba wyrzuconych poczwarek w pierwszym roku doświadczenia była podobna bez względu na użyte stężenie preparatu: 231 i 221 sztuk. W roku 1979 liczby te wyraźniej się różnicują: 337 przy stężeniu Dimilinu 0,05% i 168 przy stężeniu 0,1%. Na tę drugą wartość wpłynęło wyróżniające zachowanie się rodziny nr 328, podobnie jak przy określaniu przeżywalności larw. Pomimo, że ilość martwych poczwarek na plastrach w tej rodzinie była bardzo duża, pszczoły niechętnie je usuwały. Po 21 dniach od złożenia jajeczek ilość czerwiu krytego na kontrolowanym plastrze wynosiła 91,3% w stosunku do stanu wyjściowego, a po 44 dniach 72,5%. Ilość wyrzuconych z tej rodziny poczwarek w całym okresie obserwacji wynosiła zaledwie 37 sztuk, podczas gdy w pozostałych dwu rodzinach średnia wyrzuconych poczwarek wynosiła 233 sztuki (dane zaznaczone w tabeli w nawiasie). Możliwe, że różnica w tym przypadku wynikła ze słabej skłonności oczyszczania plastrów a nie z odmiennego działania Dimilinu.

Podsumowując otrzymane w doświadczeniu wyniki należy stwierdzić,

strona 127

że wpływ Dimilinu na rozwój rodzin pszczelich był bardzo szkodliwy, nawet przy niskim skażeniu pokarmu (0,05%). Być może, że szkodliwość ta będzie występować nawet przy niższych dawkach Dimilinu w pokarmie, co należy sprawdzić w dalszych badaniach. W przeprowadzonym doświadczeniu każda rodzina pszczela otrzymała 4 litry syropu w ciągu około 10 dni, a dawki spożytego przez jedną rodzinę Dymilinu wynosiły w zależności od stopnia skażenia preparatem 4 g (skażenie 0,1%) i 2 g (skażenie 0,05%).

WNIOSKI

W warunkach doświadczenia preparat Dimilin nie wykazał szkodliwego działania na pszczoły robotnice.

Wpływ Dimilinu na stadia rozwojowe pszczół, a tym samym na rozwój rodzin pszczelich był wysoce szkodliwy przy obydwu poziomach skażenia pokarmu, 0,05% i 0,1%. Należałoby przebadać jeszcze wpływ Dimilinu w stężeniach niższych.

Pokarm skażony Dimilinem był chętniej pobierany przez pszczoły, niż czysty syrop cukrowy. Można sądzić, że preparat ten posiada właściwości atrakcyjne dla pszczół.

LITERATURA

Bijloo J. D. (1975) — Dimilin, a new larvicide interfering with cuticule deposition insects. VIIIth International Plant Protection Congress, Moscow

Dadej J. (1980) — Zastosowanie Dimilinu w ochronie sadów. Prace Instytutu Sadownictwa, ser. C, nr 1(69): 24—25

Niemczyk E., Pruska M., Miszczak M. (1980) — Toksyczność diflubenzuronu dla owadów drapieżnych i pasożytniczych „trzeciej generacji”. Prace Instytutu Sadownictwa, ser. C, nr 1(69): 36—37

Robinson F. A. (1979) — The effect of repeated spray application of Dimilin W — 25 on honcy bee colonies in cotton fields. Am. Bee J., 119(3): 193—194

Ruszczyc Z. (1970) — Metodyka doświadczeń zootechnicznych. Warszawa, PWRiL

Szczepański K., Gromiszowa Z. (1979) — Wielkość i jakość próby pszczół w badaniach toksyczności pestycydów. Pszczeln. Zesz. Nauk. 23: 5—12

Wilkaniec Z. (1980) — Toksyczność niektórych pestycydów dla pszczół w badaniach laboratoryjnych. Roczniki AR w Poznaniu, Zootechnika, 120(28): 147—151

ВЛИЯНИЕ ПРЕПАРАТА ДИМИЛИНА НА РАЗВИТИЕ ПЧЕЛИНЫХ СЕМЬЕЙ

З. Громиш

Резюме

Исследования проведено в годах 1978 и 1979 в лабораторных и пасечных условиях. Препарат Димилин (дифлубензурон) прибавлен в сахарный сироп в коацентрации 0,1% не проявлял вредного желудочного действия на рабочие

strona 128

пчелы. Зато обнаружено, что пчелы охотно потребляли сироп, зараженный препаратом Димилином, чем чистый сироп.

На основании пасечаых исследований обнаружено очень вредное влияние Димилина на стадия развисия пчел. Этот препарат, примененный с сахарным сиропем в количестве 2 г и 4 г на одну пчелину семью (концентрация 0,05% и 0,1%) значительно ограничивал количество крытой червы, так как погибали молодые личинки. В контрольных семьях количество крытой червы составляло по отношению к числу слеженных яйц 77% и 96% (1978 и 1979 гг.). Препарат Димилин зато понижал переживаемость червы до 30% и 17% при концентрации препарата 0,05% и до 20% и 16% при концентрации 0,1%. Следствия вредного действия Димилина на развитие пчелных семьей можно было наблюдать непосредственно в улье: отсутствие крытой червы, понижение силы пчелиных семьей.

THE EFFECT OF DIMILIN ON THE DEVELOPMENT OF BEE COLONIES

Zofia Gromisz

Summary

The investigations were performed in 1978 and 1979 under laboratory and field conditions. Dimilin (diflubenzuron) showed no toxic effect on worker bee when added to syrup in a concentration of 0.1%. It was found, however, that syrup contaminated by Dimilin was more willingly taken by bees than pure syrup. Dimilin proved to be highly toxic for developmental stages of bees. The compound given with syrup in doses of 2 and 4 g per colony (concentrations 0,05 and 0.1) killedy young larvae and as a consequence markedly reduced the number of pupae. In control colonies the number of pupae in relation to the number of eggs layed was 77% in 1978 and 96% in 1979. Dimilin decreased the survival rate of pupae up to 30% in 1978 and to 17% in 1979 when was administered in a concentration of 0.05% and to 20 and 16% with 0.1% concentration. Toxic effect of Dimilin on the development of bee colonies was observed directly in a hive where the lack of pupae and reduced colony strength were noticed.


Errata — błędy druku znalezione podczas digitalizacji

  • s. 121: „Dimiłinem” → Dimilinem
  • s. 121: „spcsób” → sposób
  • s. 125, podpis rys. 3: „sprowadzano” → sprawdzano
  • s. 127, piśmiennictwo: „cuticule deposition insects” → cuticle deposition in insects
  • s. 127, piśmiennictwo: „honcy” → honey
  • s. 127, streszczenie: „ПЧЕЛИНЫХ СЕМЬЕЙ” → ПЧЕЛИНЫХ СЕМЕЙ
  • s. 127, streszczenie: „коацентрации” → концентрации
  • s. 128, streszczenie: „пасечаых” → пасечных
  • s. 128, streszczenie: „на стадия развисия” → на стадии развития
  • s. 128, streszczenie: „сиропем” → сиропом
  • s. 128, streszczenie: „пчелину” → пчелиную
  • s. 128, streszczenie: „пчелных семьей” → пчелиных семей
  • s. 128, streszczenie: „пчелиных семьей” → пчелиных семей
  • s. 128, streszczenie: „killedy” → killed
  • s. 128, streszczenie: „eggs layed” → eggs laid

Podobne wpisy