TOKSYCZNOŚĆ CARBAMULTU DLA PSZCZÓŁ W WARUNKACH LABORATORYJNYCH I JEGO WYKRYWANIE W ZATRUTYCH OWADACH
tekst: Barbara Mikołajczak, Barbara Tomaszewska
Pszczelnicze Zeszyty Naukowe, Rok XVI, 1972 — Barbara Mikołajczak, Barbara Tomaszewska
strona 197PSZCZELNICZE ZESZYTY NAUKOWE ROK XVI LISTOPAD 1972
Barbara Mikołajczak Barbara Tomaszewska
Z Instytutu Nauk Fizjologicznych Wydz. Wet. WSR we Wrocławiu Dyrektor: Prof. dr Tadeusz Garbuliński Z Instytutu Chorób Zakaźnych i Inwazyjnych Wydz. Wet. WSR we Wrocławiu Dyrektor: Prof. dr Tadeusz Sobiech
WSTĘP
W ostatnich latach asortyment środków ochrony roślin wzbogacił się o szereg preparatów grzybobójczych, chwastobójczych i owadobójczych, opartych na pochodnych kwasu karbaminowego. Ogromna ilość estrów arylowych kwasu N-metylo-karbaminowego znalazła zastosowanie jako środki owadobójcze. Do najbardziej znanych należą: Sevin, Baygon, Banol, a także Isolan i Pyrolan (Abdel-Wahab i współaut. 1966; Georghiou 1965; Rusiecki 1966).
Najczęściej używanym i stosunkowo najlepiej poznanym insektycydem należącym do tej grupy jest Sevin. Prace doświadczalne nad toksycznością tego preparatu dla pszczół są liczne (Beran 1963; Kostecki i Lipa 1969; Maier-Bode 1965; Morse i współaut. 1963; Strang i współaut. 1968). Opisano również przypadkowe zatrucia pszczół na kwitnących uprawach rolnych opylanych tym środkiem (Morse i współaut. 1963; . Terzic 1968).
Do insektycydów opartych na karbaminianach należy także Carbamult (5-izopropylo-3-metylofenylo-N-metylokarbinianian), wyprodukowany przez firmę „Schering A. G.” Preparat handlowy w formie proszku zawiera 50% substancji aktywnej i zależnie od gatunku zwalczanych owadów stosuje się go w ilości 250—900 g/ha w postaci 0,05—0,15% zawiesiny wodnej. Carbumult działa na owady drogą kontaktu, przez przewód pokarmowy i układ oddechowy.
Przed kilku laty sprowadzono do Polski partię Carbumultu, jednak
strona 198poza nazwą chemiczną i przepisem stosowania nie wiele o preparacie wiedziano.
W pewnym przypadku po zastosowaniu przeciw stonce Carbumultu w ilości 900 g/ha uprawy ziemniaków, w której znajdowało się wiele kwitnących chwastów, zgłoszono w byłym Zakładzie Toksykologii Wydz. Wet. WSR we Wrocławiu o zatruciu pszczół w 11 pasiekach położonych w sąsiedztwie opylanego obszaru. Zamieranie pszczół rozpoczęło się w dniu zabiegu i utrzymywało w ciągu dalszych 5 dni. Martwe owady znajdowano na polu i w pasiekach, w których straty wynosiły 50—80% lotnych pszczół. Przypadek ten skłonił nas do podjęcia badań nad toksycznością Carbumultu dla pszczół i do poszukiwania metod pozwalających na wykrywanie preparatu w zatrutych owadach.
MATERIAŁ I METODA
Doświadczenia przeprowadzono w okresie od 12.VI. do 18.VIII.1969 roku. Pojedyńcze grupy pszczół, doświadczalne i kontrolne, umieszczono w ulikach doświadczalnych typu Liebefeld, które przetrzymywano w ciemnym pomieszczeniu w temperaturze 22—25°C. Badania przeprowadzono w kierunku działania Carbamultu drogą doustną i kontaktową; łącznie użyto 47 grup doświadczalnych i 11 kontrolnych. Ze względu na konieczność uzyskania większych ilości pszczół potrzebnych następnie do badań chemicznych, każda grupa doświadczalna i kontrolna liczyła po 100 sztuk owadów. W tych warunkach trzeba było zrezygnować z karmienia indywidualnego pszczół i syrop z odpowiednim dodatkiem Carbumultu podawano w płaskich naczyńkach przykrytych siatką metalową o drobnych oczkach. Pszczoły mogły pobierać pokarm jedynie poprzez oczka siatki. W podobny sposób karmiono pszczoły grup poddanych działaniu Carbumultu drogą kontaktową oraz grup kontrolnych. Pszczoły tych grup otrzymywały syrop cukrowy bez dodatku Carbumultu sporządzony w proporcji 1 : 1. Wodę podawano pszczołom wszystkich grup w fiolkach wypełnionych ligniną. Pokarm i wodę uzupełniano w miarę potrzeby dwa razy dziennie.
We wstępnych badaniach nad doustną toksycznością użyto wymienionych stężeń i nieco niższych; czterem grupom pszczół podawano syrop z dodatkiem 0,005—0,15% preparatu. W tych doświadczeniach zatrucie przebiegało niezwykle gwałtownie, śmiertelność wynosiła 100%, pszczoły ginęły w ciągu kilku godzin.
W drugiej części doświadczeń, których celem było określenie toksyczności preparatu w wybranych — niższych stężeniach, użyto dla każdego z nich po 3 uliki liczące po 100 pszczół; owadom podawano przez 6 dni syrop z dodatkiem 0,0000625—0,001% Carbamultu. Śmiertelność notowano po upływie 24, 48, 72, 96, 120 i 144 godz. od chwili podania zatrutego
strona 199pokarmu. Zależała ona od stężenia Carbamultu w syropie, ale zawsze była wyższa niż w grupach kontrolnych. Szczegółowe wyniki badań przedstawiono w tabeli 1.
U zatrutych owadów obserwowano początkowo podniecenie, później zmniejszenie ruchliwości, pełzanie, a następnie przewracanie się na grzbiet. W masie opadłych na dno ulika owadów obserwowano słabe ruchy odnóży utrzymujące się u pojedyńczych pszczół przez kilka godzin.
W badaniach nad kontaktowym działaniem Carbamultu, określoną ilość prepratu w formie zawiesiny wodnej nanoszono na wewnętrzne ściany ulika. Łączna powierzchnia, na której znajdował się preparat wynosiła 750 cm². Przy założeniu, że w praktyce stosuje się 250—900 g/ha, co odpowiada 1,875—6,75 mg/750 cm², w 4 ulikach nanoszono na wewnętrzną powierzchnię 1,15—7,5 mg preparatu. Przy takich ilościach Carbamultu pszczoły ginęły w ciągu kilku godzin, podobnie jak we wstępnych doświadczeniach nad toksycznością doustną.
W dalszych doświadczeniach użyto mniejszych ilości preparatu. Śmiertelność notowano również po upływie 24, 48, 72, 96, 120 i 144 godz. W ulikach, w których na wewnętrzną powierzchnię ścianek naniesiono 0,025—0,15 mg preparatu, średnia śmiertelność owadów w ciągu 6 dni wahała się w granicach 6,0—12,7%, była więc wyższa niż w grupach kontrolnych. Natomiast w grupie, w której naniesiono 0,2 mg — śmiertelność wynosiła już 34,3%, przy czym najwięcej pszczół zginęło w ciągu pierwszych 24 godz., reszta zaś w czasie nieprzekraczającym 48 godz. Szczegółowe wyniki badań przedstawia tabela 2.
Celem poczynienia dokładniejszych obserwacji nad objawami zatrucia kontaktowego, występującymi u pojedyńczych owadów, przeprowadzono dodatkowe badania w płytkach Petri’ego, w których umieszczano bibułę wysyconą 1 ml acetonowego roztworu Carbamultu po uprzednim odparowaniu rozpuszczalnika. Równolegle przeprowadzono próby z taką samą ilością roztworu nanoszoną bezpośrednio na dolną powierzchnię płytki. Preparat nanoszono w ilościach 0,0212, 0,0424, 0,0563, 0,0648, 0,106 i 0,424 mg w przeliczeniu na 63,6 cm² płytki. W wysuszonych uprzednio płytkach umieszczono po 10 pszczół i obserwowano ich zachowywanie się.
Do wykrywania substancji czynnej Carbamultu zastosowano opracowaną w Zakładzie Toksykologii Wydz. Wet. WSR metodę chromatografii bibułowej.
Pszczoły (100 sztuk) po wysuszeniu w temp. 80—90°C rozdrabniano, zalewano 50 ml metanolu na okres 2—3 godz. i następnie sączono. Przesącz oczyszczano przez wytrząsanie w ciągu 20—30 min. z 2 g węgla aktywowanego i ponownie sączono. Uzyskany roztwór zagęszczano na łaźni wodnej do objętości 5—7 ml, przenoszono do kolbki miarowej o objętości 10 ml i uzupełniano metanolem do kreski.
Roztwór wykraplano na bibułę chromatograficzną Whatman 20 o wymiarach
strona 20023×54 cm, impregnowaną 1% roztworem oleju sojowego w eterze etylowym. Chromatogram rozwijano w temp. pokojowej techniką występującą przez 16—18 godz. w rozpuszczalniku metanol — woda w stosunku 3 : 7. Wysuszony chromatogram wywoływano kolejno 1 n roztworem metanolowym wodorotlenku sodu, a następnie wodnym roztworem soli dwuazoniowej p-nitroaniliny, przygotowanym w następujący sposób: 0,02% roztwór p-nitroaniliny w 0,1 ? n HCl chłodzono w mieszaninie oziębiającej (woda + lód), a następnie do oziębionego roztworu dodano 0,8% wodny roztwór azotynu sodu w stosunku 10 : 1 (odczynnik sporządza się bezpośrednio przed wybarwieniem).
WYNIKI
W płytkach zawierających bibułę wysyconą roztworem preparatu pierwsze objawy zatrucia występowały już po około 5 min, niezależnie od stężenia. Początkowo obserwowano u pojedyńczych i później u wszystkich pszczół wzmożoną ruchliwość, szybkie bieganie i usiłowanie wzlotu. Po dalszych 20—40 min występowało porażenie; owady przewracały się na boki i grzbiet, a usiłując powrócić do normalnej pozycji wykonywały na grzbiecie ruchy obrotowe. Jednocześnie obserwowano zwracanie zawartości wola miodowego, żądlenie bibuły, nieskoordynowane ruchy odnóży, a w końcu zupełne porażenie, najdłużej utrzymywały się ruchy czułkami i pierwszą parą odnóży. Przy niższych stężeniach (0,0212 i 0,0424 mg) 63,6 cm², okres podniecenia mijał po około 1,5 godz. i w ciągu następnej godziny owady zachowywały się normalnie — jak w grupie kontrolnej. Później jednak następował nawrót objawów, a nasilenie ich wzrastało. Pszczoły ginęły po upływie 2—6 godz.
W płytkach bez bibuły zatrucie przebiegało wśród takich samych objawów, lecz o wiele gwałtowniej. Wprawdzie pierwsze oznaki zatrucia pojawiły się nieco później niż w płytkach z bibułą, bo po upływie 10—15 min, lecz nasilenie ich wzrastało bardzo szybko. Przy niższych stężeniach nie obserwowano chwilowego ustępowania objawów zatrucia, jak to miało miejsce w płytkach z bibułą.
Wszystkie owady ginęły po upływie 50 min. do 2 godz.
Wyniki badań własnych zgodne są z wynikami badań Wójtowskiego i współaut. (1969), który stwierdził silną toksyczność Carbamultu w doświadczeniach polowych i laboratoryjnych.
Carbamult daje różowo-czerwonawą plamkę o Rf = 0,420 ± 20; chromatografowany w tym samym układzie porównawczo Sevin dawał plamkę zabarwioną na niebiesko o Rf = 0,610 ± 20. Czułość metody dla wzorcowego roztworu 5-izopropylo-3-metylofenylo-N-metylokarbamianianu wynosi 10 μg, przy czym najlepsze wyniki uzyskiwano przy wykropleniu 20—50 μg.
strona 201Tabela 1 Średnia śmiertelność pszczół kontrolnych i doświadczalnych Average mortality of control and experimental bees
| Grupy* / Groups* | Ogólna ilość pszczół / Total number of bees | Śmiertelność w procentach / Morality in percentage: po 24 h / after 24 hrs. | Śmiertelność w procentach / Morality in percentage: po 48 h / after 48 hrs. | Śmiertelność w procentach / Morality in percentage: po 72 h / after 72 hrs. | Śmiertelność w procentach / Morality in percentage: po 96 h / after 96 hrs. | Śmiertelność w procentach / Morality in percentage: po 120 h / after 120 hrs. | Śmiertelność w procentach / Morality in percentage: po 144 h / after 144 hrs. | Śmiertelność w procentach / Morality in percentage: Ogółem / Total |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Kontrola / Control | 1100 | 0,82 | 1,36 | 0,82 | 0,54 | 1,36 | 1,0 | 5,9 |
| 0,15 | 100 | 100 | — | — | — | — | — | 100 |
| 0,10 | 100 | 100 | — | — | — | — | — | 100 |
| 0,025 | 100 | 100 | — | — | — | — | — | 100 |
| 0,005 | 100 | 100 | — | — | — | — | — | 100 |
| 0,001 | 300 | 77,33 | 15,66 | 4,33 | — | — | — | 97,33 |
| 0,0005 | 300 | 67,0 | 14,33 | 3,0 | 2,66 | 2,0 | 2,0 | 91,0 |
| 0,0004 | 300 | 54,66 | 4,0 | 2,66 | 2,66 | 1,0 | 1,66 | 66,66 |
| 0,0003 | 300 | 6,66 | 6,66 | 5,66 | 3,33 | 1,66 | 2,66 | 26,66 |
| 0,00025 | 300 | 14,33 | 10,0 | 3,33 | 4,66 | 3,0 | 0,33 | 35,66 |
| 0,000125 | 300 | 2,33 | 1,66 | 2,0 | 0,66 | 3,0 | 0,66 | 10,33 |
| 300 | 0,66 | 1,33 | 1,33 | 2,33 | 2,66 | 6,33 | 14,66 |
*— Preparat podawano w syropie w stężeniach (%) *— The preparation was administered in syrup in concentration (%)
strona 202Tabela 2 Średnia śmiertelność pszczół kontrolnych i doświadczalnych Average mortality of control and experimental bees
| Grupy* / Groups* | Ogólna ilość pszczół / Total number of bees | Śmiertelność w procentach / Mortality in percentage: po 24 h / after 24 hrs. | Śmiertelność w procentach / Mortality in percentage: po 48 h / after 48 hrs. | Śmiertelność w procentach / Mortality in percentage: po 72 hr / after 72 hrs. | Śmiertelność w procentach / Mortality in percentage: po 96 h / after 96 hrs. | Śmiertelność w procentach / Mortality in percentage: po 120 h / after 120 hrs. | Śmiertelność w procentach / Mortality in percentage: po 144 h / after 144 hrs. | Śmiertelność w procentach / Mortality in percentage: Ogółem / Total |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Kontrola / Control | 1100 | 0,82 | 1,36 | 0,82 | 0,54 | 1,36 | 1,0 | 5,9 |
| 7,5 | 100 | 100 | — | — | — | — | — | 100 |
| 5,0 | 100 | 100 | — | — | — | — | — | 100 |
| 2,5 | 100 | 100 | — | — | — | — | — | 100 |
| 1,25 | 100 | 100 | — | — | — | — | — | 100 |
| 0,25 | 300 | 95,66 | 4,33 | — | — | — | — | 100 |
| 0,20 | 300 | 28,33 | 1,0 | 1,33 | 1,33 | 0,66 | 1,66 | 34,33 |
| 0,15 | 300 | 0,66 | 0,66 | 1,33 | 1,33 | 1,0 | 1,0 | 6,0 |
| 0,10 | 300 | 0,66 | 2,0 | 1,66 | 3,33 | 4,0 | 1,0 | 12,66 |
| 0,05 | 300 | 0,0 | 0,33 | 3,0 | 1,66 | 2,66 | 2,33 | 10,0 |
| 0,025 | 300 | 0,66 | 2,0 | 1,33 | 3,33 | 0,66 | 2,0 | 10,0 |
*— Preparat nanoszono na wewnętrzną powierzchnię ulików w ilościach mg/750 cm² *— The preparation was deposited on the inner surface of hives at mg/750 cm²
strona 203Dodatnie i wątpliwe wyniki uzyskano przy chromatografowaniu wyciągów częściowo oczyszczanych przez wytrząsanie z węglem aktywowanym, przygotowanych z pszczół doświadczalnie zatrutych Carbamultem przy zastosowaniu stężeń używanych w rolnictwie i nieco niższych. Pozostałe w roztworze zanieczyszczenia występowały na wywołanych chromatogramach w postaci smug lub bardzo rozciągniętych plamek o lekko pomarańczowym zabarwieniu, umiejscowionych wyraźnie powyżej plamek Carbamultu. Wyniki badań chromatograficznych pszczół zatrutych doświadczalnie przedstawia tabela 3.
Ze względu na uzyskanie wątpliwych wyników z pszczół otrzymujących syrop z dodatkiem 0,005% preparatu i pszczół przebywających w ulikach, w których na wewnętrzne powierzchnie ścianek naniesiono 2,5 i 1,25 mg — nie badano owadów zamarłych przy niższych stężeniach.
Tabela 3 Wyniki badań chromatograficznych wyciągów z pszczół zatrutych doświadczalnie Results of chromatographic examinations of bees intoxicated experimentally
| Droga pokarmowa / Alimentary way: Stężenie preparatu w pokarmie (%) / Concentration of the preparation in food (%) | Droga pokarmowa / Alimentary way: Wyniki / Results | Droga kontaktowa / Contact way: Ilość preparatu nanoszonego na wewnętrzną powierzchnię ulika mg/750 cm² / The amount of the preparation deposited on the inner surface of beehive mg/750 cm² | Droga kontaktowa / Contact way: Wyniki / Results |
|---|---|---|---|
| 0,15 | + | 7,5 | + |
| 0,10 | + | 5,0 | + |
| 0,025 | + | 2,5 | ± |
| 0,005 | ± | 1,25 | ± |
Przy opracowywaniu wspomnianego na wstępie terenowego zatrucia pszczół Carbamultem, zbadano łącznie 20 próbek martwych owadów oraz 4 próbki kwitnących chwastów i 4 próbki ziemi. Chromatografowanie wyciągów z otrzymanych materiałów oczyszczanych przez wytrząsanie z węglem aktywowanym dało następujące wyniki:
wynik dodatni (+) w 8 próbkach pszczół i 1 próbce ziemi,
wynik wątpliwy (±) w 3 próbkach pszczół i w 1 próbce chwastów,
wynik ujemny (—) w 9 próbkach pszczół, 3 próbkach chwastów i 3 próbkach ziemi.
PODSUMOWANIE I WNIOSKI
Na podstawie przeprowadzonych badań można wyciągnąć następujące wnioski:
strona 204- Owadobójczy preparat Carbamult w stężeniach stosowanych w rolnictwie (0,05 i 0,15%) i niższych (0,025, 0,005, 0,001 i 0,0005%) jest silną trucizną pokarmową dla pszczół. Przy zatruciu kontaktowym dawki 7,5 mg, 5,0 mg i 2,5 mg/750 cm² powierzchni ulika, odpowiadające stężeniom stosowanym w rolnictwie są również silnie toksyczne. Także niektóre dawki niższe (1,25 i 0,25 mg/750 cm²) powodują śmierć 100% doświadczalnych owadów.
- Opracowana metoda chromatografii bibułowej jest przydatna do pośmiertnej laboratoryjnej diagnostyki zatruć pszczół Carbamultem.
Podkreślić należy, że w przypadku badania chromatograficznego wyciągów z pszczół zatrutych doświadczalnie Carbamultem w stężeniach używanych w rolnictwie otrzymywano zawsze wynik dodatni.
- W oparciu o wyniki badań pszczół zatrutych doświadczalnie Carbumultem, a także przypadkowo w terenie, uważa się, że ujemne wyniki otrzymane przy zastosowaniu opracowanej metody chromatografii bibułowej w przypadku podejrzenia zatrucia pszczół tym preparatem powinny być oceniane zawsze ostrożnie. W wydawaniu orzeczeń należy brać pod uwagę dane zawarte w wywiadzie oraz wyniki dodatkowych badań laboratoryjnych w kierunku innych insektycydów.
W przypadku laboratoryjnej diagnostyki zatruć Carbamultem sprawa przedstawia się podobnie, jak przy wielu innych związkach, gdy przy wątpliwych lub ujemnych wynikach badań chemicznych nie można wykluczyć zatrucia. Ostateczne rozpoznanie zależy od stwierdzenia na miejscu przypadku, że istnieje związek przyczynowy między stosowaniem preparatu w krytycznym czasie i zamieraniem pszczół.
PIŚMIENNICTWO
Abdel-Wahb A. M., Kuhr R. J., Casida J. E. (1966) — Fate of C-14-carbonyl-labeled aryl methyl-carbamate insecticide chemicals in and on bean plants, J. agric. Fd Chem., 14 (3):290—298.
Beran F. (1963) — Zur Kenntnis der Bienentoxizität von 1-naphthyl-N-methylcarbamat (Sevin), Pflanz. Ber., (Wien) 29 (11/12):169—177.
Georghiou G. P. (1965) — Effects of carbamates on house fly fecundity, longevity, and food intake, J. econ. Ent., 58 (1):58—62.
Kostecki R., Lipa J. (1969) — Zatrucia pszczół, PWRiL, Warszawa, str. 50.
Maier-Bode H. (1965) — Pflanzenschutzmittel-Rückstände Insektizide, Stuttgart; tłum. ros. Ostatki pesticidow, Izdat. MIR, Moskwa, (1966), str. 187—202.
Morse R. A., John L. E. St., Lisk D. J. (1963) — Residue analysis of Sevin in bees and pollen, J. econ. Ent., 56 (1):415—417.
Rusiecki W. (1966) — Toksykologia środków ochrony roślin, PZWL, Warszawa, str. 81—82.
Strang G. E., Nowakowski J., Morse R. A. (1968) — Further observations on the effect of Carbaryl on honey bees, J. econ. Ent., (4):1003—1004.
Terzić Lj. (1967) — Dwa slucaja trowanija pćela Sevinom, Vet. Glasn., Belgrad, (5):431—432.
strona 205Wójtowski F., Hees E., Wilkaniec Zdz. (1969) — Stan badań nad toksycznością ważniejszych pestycydów dla pszczoły miodnej, Biul. Instytutu Ochrony Roślin (Poznań), (44), 249—261.
ТОКСИЧНОСТЬ КАРБАМУЛЬТА ДЛЯ ПЧЕЛ В ЛАБОРАТОРНЫХ УСЛОВИЯХ И ЕГО ОБНАРУЖЕНИЕ В ОТРАВЛЕННЫХ НАСЕКОМЫХ
Барбара Миколайчак, Барбара Томашевска
Резюме
Карбамульт принадлежит к инсектицидам, основанным на производных карбаминовой кислоты, применяемых при защите растений. В практике он применяется в виде 0,05—0,15% водной эмульсии. Действует токсически путем контакта, пищеварительного тракта и дыхательной системы.
Для исследований взято 47 групп экспериментальных пчел и 11 контрольных групп по 100 насекомых каждая. Смертность пчел записывалось спустя 24, 48, 72, 96, 120 и 144 часов с момента подачи отравленного сиропа или после контакта пчел с препаратом, находящимся на внутренней поверхности опытного улья. В исследованиях пищевого действия Карбамульта применялось сироп ссдержащий от 0,0000625 до 0,15% препарата. Наиболее токсическими оказались концентрации от 0,005 до 0,15%, концентрации применяемые в сельском хозяйстве, которых смертность спустя 24 часа равнялась 100%. В исследованиях контактного действия препарата помещалось от 0,025 до 7,5 мг препарата на внутренних стенках улья с поверхностью в 750 см². При контактном отравлении дозы 7,5, 2,5 и 5 мг равные концентрациям применяемым в сельском хозяйстве являются также сильно токсическими.
Для обнаружения активной субстанции Карбамульта авторы применили метод бумажной хроматографии. Карбамульт выступал в виде розовокрасноватого пятна с Rf=0,42 ±20. Присутствие активной субстанции Карбамульта обнаружено у пчел экспериментально отравленных этм препаратом с концентрациями применяемыми в сельском хозяйстве или с немного меньшими концентрациями. Положительные результаты, свидетельствующие о присутствии Карбамульта, были получены также в случае полевого отравления пчел в 1968 году.
THE TOXICITY OF CARBAMULT TO BEES UNDER LABORATORY CONDITIONS, AND DETECTION OF THIS INSECTICIDE IN INTOXICATED INSECTS
B. Mikołajczak, B. Tomaszewska
Summary
Carbamult, one of the insecticides used for plant protection purposes, is applied in form of 0.1—0.15% aqueous suspension. Its action is contact, as well as through the alimentary canal and the respiration system.
The research comprised 47 groups of experimental bees and 11 control ones, 100 insects in each. The mortality of bees was recorded after 24, 48, 72, 96, 120
strona 206and 144 hours from the moment of the bees having been given the contaminated syrup, or their contact with the preparation deposited on the inner surface of experimental hive.
In our investigations on the alimentary action of Carbamult there was used syrup containing from. 0.0000625 to 0.15% of the preparation. The most toxic appeared concentrations from 0.005 to 0.15%, corresponding to those applied in agriculture, with which mortality after 24 hours was 100%.
In experiments on the contact action of the preparation it was deposited in amounts from 0.025 to 7.5 mg on 750 cm² surface of the inner walls of a hive. At contact intoxication the doses of 7.5, 2.5 and 5 mg, corresponding to concentrations applied in agriculture, are also highly toxic.
To detect the active substance of Carbamult the paper chromatography method was used. Carbamult appeared as a pinkreddish spot of Rf = 0.420 ± 20. The presence of the active substance of Carbamult was stated in bees experimentally intoxicated with this preparation in concentrations applied in agriculture and somewhat lower. Positive results, pointing to the presence of Carbamult, were also obtained in a case of field intoxication of bees which happened in 1968.
Errata — błędy druku znalezione podczas digitalizacji
- s. 197: „Carbumult działa” → Carbamult działa
- s. 197: „partię Carbumultu” → partię Carbamultu
- s. 197: „N-metylokarbinianian” → N-metylokarbaminian
- s. 198, 5×: „Carbumultu” → Carbamultu
- s. 199: „prepratu” → preparatu
- s. 199: „1,15—7,5 mg” → 1,25—7,5 mg
- s. 200: „techniką występującą” → techniką wstępującą
- s. 200: „N-metylokarbamianianu” → N-metylokarbaminianu
- s. 201, tab. 1: „Morality in percentage” → Mortality in percentage
- s. 202, tab. 2: „po 72 hr” → po 72 h
- s. 204: „Carbumultem” → Carbamultem
- s. 204, piśmiennictwo: „Abdel-Wahb” → Abdel-Wahab
- s. 205, streszczenie rosyjskie: „ссдержащий” → содержащий
- s. 205, streszczenie rosyjskie: „этм” → этим
