ZASTOSOWANIE P-AMINOAZOBENZENU (P-AAB) DO BADANIA CUKRÓW REDUKUJĄCYCH WYSTĘPUJĄCYCH W MIODZIE SPADZIOWYM Z JODŁY
tekst: Jan Curyło
Pszczelnicze Zeszyty Naukowe, Rok VI, nr 1, kwiecień 1962 — Jan Curyło
strona 15PSZCZELNICZE ZESZYTY NAUKOWE ROK VI, nr 1 KWIECIEŃ 1962
Jan Curyło
Katedra Chemii Ogólnej WSR w Lublinie
Rozdział na kolumnie chromatograficznej mieszaniny różnorodnych cukrów, występujących w miodzie posiada szereg niedogodności (Curyło 1962). Eluaty są bezbarwne, a o selektywności rozdziału można sądzić dopiero po ich zbadaniu za pomocą chromatografii bibułowej, co trwa kilkanaście godzin. Z kolei wywoływanie chromatogramów wymaga też szeregu zabiegów tak, że stwierdzenie, czy kolumna chromatograficzna była należycie przygotowana i czy rozdział był selektywny rozciąga się na kilka dni.
Niedogodności te można by częściowo usunąć przez zastosowanie barwnych pochodnych cukrów, które umożliwiłyby śledzenie procesu rozdziału przez bezpośrednią obserwację wzrokową.
Zadaniem tej pracy było podjęcie próby otrzymania barwnych pochodnych cukrów redukujących z miodu z p-AAB i rozdziału ich za pomocą chromatografii bibułowej.
PRZEGLĄD LITERATURY
Barwne pochodne glikozy i fruktozy otrzymał Reich (1939) estryfikując je chlorkiem p-fenyloazobenzoilu w roztworze pirydynowym. Czerwono zabarwione pentaazoilowe cukry rozdzielał on następnie na kolumnie wypełnionej żelem krzemionkowym i obserwował bezpośrednio rozwijanie się chromatogramu. Sposób ten wskazywał nowe możliwości rozdzielania cukrów.
Dalsze prace nad tym zagadnieniem podjęli Coleman, Farnham i Miller (1942) i oni uzyskali tri i tetra-azoilowe pochodne pentoz, tetra i penta-azoilowe związki heksoz, oraz hepta i okto-azoilowe biozy.
strona 16Śubstancje te rozdzielali podobnie jak Reich na żelu krzemionkowym i na krzemianie magnezu.
Merzweiller i jego współpracownicy (1943) otrzymali i rozdzielili za pomocą chromatografii kolumnowej metylowane, a zarazem jednoazoilowe, pochodne cukrów.
Azoilowanie cukrów, chociaż jest dużym osiągnięciem w rozwiązaniu zagadnienia ich rozdziału, ma jednak ujemne strony, gdyż proces azoilowania jest długotrwały, a odtworzenie wolnych cukrów uciążliwe. Synteza żółtych O-glikozydów, wykonana przez Hurda i Zelińskiego (1947), działaniem p-hydroksyazobenzenu na poliacetylo-chloro-cukry, także nie przyniosła właściwego rozwiązania w otrzymywaniu barwnych związków węglowodanów.
Bayly i Bourne (1953) syntetyzowali N-glikozydy benzyloaminy bezpośrednio na bibule chromatograficznej i stwierdzili, że mają one większe współczynniki Rf od wolnych cukrów. Ujemną stronę w rozdziale tych związków stanowiła konieczność wywoływania chromatogramów po zakończeniu rozdziału. Należało przypuszczać, że N-glikozydy z grupą chromoforową w aglikonie przyniosą nowe rozwiązanie chromatograficznego rozdziału cukrów umożliwiając bezpośrednie śledzenie rozwijania barwnego chromatogramu.
Kondensacja cukrów redukujących z aminami ma już bogatą literaturę, zebraną przez Ellisa i Honeymana (1955). Cukry redukujące reagują dość łatwo z aminami alifatycznymi i aromatycznymi dając połączenia przeważnie krystaliczne, na ogół niezbyt trwałe, zależnie od charakteru cukru i aligonu. Niektóre N-glikozydy dość dobrze rozpuszczają się w wodzie i pirydynie, słabiej w metanolu i etanolu, eterze etylowym, acetonie i octanie etylowym. Ich roztwory wykazują znaczną skręcalność właściwą i mutarotację.
Przez kondensację cukrów z barwnymi aminami otrzymuje się barwne N-glikozydy. Do takich należą N-glikozydy p-aminoazobenzenu otrzymane po raz pierwszy przez Kamieńskiego w 1936 roku i badane przez niego w latach późniejszych (1938, 1949, 1951).
Guilhol (1946) ogłosił notatkę o otrzymaniu związków p-aminoazobenzenu z arabinozą, ramnozą, glikozą, mannozą i galaktozą, nie podał jednak szczegółów metody. Pigman (1951) wspomina o otrzymaniu N-glikozydu p-aminoazobenzenu metodą Weyganda. Sokołowski i Kolka (1959) badali kinetykę powstawania azowych N-glikozydów i opracowali ilościową metodę ich oznaczania (1961).
Kondensacja p-aminoazobenzenu z cukrami występującymi w miodzie została przeprowadzona po raz pierwszy w tej pracy. Nie znalazłem też w literaturze żadnej wzmianki o otrzymaniu N-maltozylo-p-aminoazobenzenu, ani o próbach bibułowej chromatografii N-glikozydów p-AAB.
strona 17CZĘŚĆ DOŚWIADCZALNA
I. KONDENSACJA p-AAB Z CUKRAMI W MIODZIE
Do kondensacji użyłem frakcji oligoz z 200 g miodu spadziowego z jodły otrzymanych według metody opisanej w poprzedniej pracy (1962) i p-AAB przekrystalizowanego z CCl4 i dwukrotnie z 35% etanolu. Temperatura topnienia p-AAB wynosiła 125°.
Kondensację wykonałem następująco: 15,5 g suchej masy węglowodanów miodowych, odwodnionych przez destylację azeotropową z benzenem, umieściłem w kolbie okrągłodennej i zadałem 10 g p-AAB oraz 500 ml bezwodnego metanolu.
Kolbkę ogrzewałem na łaźni wodnej przez 22 godziny pod chłodnicą zwrotną. Następnie odlałem z niej płyn z nad grudkowatego osadu. Osad ten rozdrobniłem i ogrzewałem go ponownie przez 10 godzin z 4 g p-AAB i 550 ml bezwodnego metanolu. Czynność tę powtórzyłem jeszcze raz z tą różnicą, że osad pozostały w kolbie rozpuściłem w 15 ml wody, a otrzymany roztwór ogrzewałem przez 10 godzin z 4 g p-AAB i 400 ml metanolu. Po tym czasie usunąłem płyn z nad osadu, który nie reagował z p-AAB. Osad ten oznaczyłem numerem 2.
Z kondensacji otrzymałem trzy roztwory. Pierwszy zagęściłem do objętości 250 ml i wymroziłem w —15° przez 12 godzin. Otrzymałem z niego osad nr 1. Przesącz po nim złączyłem z pozostałymi roztworami i zagęściłem je do 120 ml. W ten sposób otrzymałem brunatną ciecz, którą ekstrahowałem mieszaniną oczyszczonego benzenu z oczyszczonym eterem naftowym zmieszanych w stosunku objętościowym 1 : 1.
Z roztworu benzenowo-eterowego, przez zagęszczenie i wymrożenie, otrzymałem dwa osady: nr 3 i nr 4. Natomiat z roztworu poekstrakcyjnego wykrystalizował osad nr 5. Końcowy roztwór zagęściłem do konsystencji oleju przez destylację pod zmniejszonym ciśnieniem.
Osady, z wyjątkiem osadu nr 2, przekrystalizowałem z metanolu lub octanu etylowego. Następnie zbadałem ich temperatury topnienia w aparacie Thielego oraz skręcalność właściwą w roztworze bezwodnej pirydyny w polarymetrze kołowym trójpolowym Zeissa z lampą sodową i dokładnością odczytu 0,05°. Do badania skręcalności suszyłem każdą substancję przez godzinę pod zmniejszonym ciśnieniem nad P2O5 w pistolecie Abderhaldena w 60°. Prócz tych badań wykonałem chromatogramy osadów i końcowego roztworu porównując je z chromatogramami odpowiednich testów.
strona 18II. PREPARATYKA N-GLIKOZYDÓW p-AAB; TESTÓW DO CHROMATOGRAFII BIBUŁOWEJ
1. Otrzymanie N-D-glikozylo-p-aminoazobenzenu
Związek ten otrzymałem według metody Kamieńskiego i Sokołowskiej (1949) w następujący sposób: 1,8 g (0,01 mola) D-glikozy zmieszałem z 2,5 g (0,0127 mola) p-AAB i 0,1 g (0,002 mola) NH4Cl. Mieszaninę tę z 200 ml bezwodnego metanolu ogrzewałem promiennikiem podczewierni pod chłodnicą zwrotną przez 22 godziny. Następnie oddestylowałem połowę rozpuszczalnika i oziębiłem roztwór. Wykrystalizował żółty N-glikozyd. Otrzymałem 3,29 g surowej substancji, co równa się około 91% wydajności teoretycznej. Preparat przekrystalizowałem dwukrotnie z metanolu. T.t. 141—143° (z rozkł.). (α)^20_D = — 200° → —100° (0,2 pir.).
2. Otrzymanie N-D-mannozylo-p-aminoazobenzenu
Promiennikiem podczerwieni pod chłodnicą zwrotną ogrzewałem 1,8 g (0,01 mola) mannozy z 2,5 g (0,0127 mola) p-AAB i 0,1 g (0,002 mola) NH4Cl w roztworze 200 ml bezwodnego metanolu. Ogrzewanie trwało 2,5 godziny; N-D-mannozylo-p-AAB krystalizował na gorąco w postaci złocistych kryształów. Otrzymałem 2,46 g substancji, co równa się około 68% wydajności. Preparat przekrystalizowałem dwukrotnie z metanolu. T.t. 179—180° (z rozkł.). (α) ^20_D= —350°→ —300° (0,2 pir.).
N-D-galaktozylo-p-aminoazobenzen użyty przeze mnie jako test w chromatografii bibułowej otrzymałem dzięki uprzejmości prof. dr L. Kamieńskiego.
3. Otrzymanie N-maltozylo-p-aminoazobenzenu
Promiennikiem podczerwieni ogrzewałem 1,72 g (0,005 mola) odwodnionej maltozy, pod chłodnicą zwrotną przez 12 godzin, z 1,0 g (0,005 mola) p-AAB w roztworze 200 ml bezwodnego metanolu, a następnie pozostawiłem w spokoju przez 8 godzin. Potem zdekantowałem ciecz z nad osadu i do osadu dodałem 0,3 g p-AAB i 100 ml absolutnego metanolu. Otrzymany roztwór ogrzewałem ponownie przez 12 godzin. W końcu oba roztwory złączyłem i oddzieliłem N-glikozyd od nieprzereagowanej maltozy i nadmiaru p-AAB za pomocą chromatografii kolumnowej.
Kolumna o średnicy 42 mm była wypełniona do wysokości 60 mm
strona 19Al2O3 aktywowanym, który otrzymano przez dwugodzinne ogrzewanie w piecu elektrycznym w 750°. Kolumnę ubijałem „na sucho” i przemywałem 50 ml absolutnego metanolu, a następnie przesączałem przez nią preparat N-maltozylo-p-AAB. Z kolumny wyeluowałem całkowicie p-AAB zużywając na to 80 ml bezwodnego metanolu, natomiast na wymycie N-maltozylo-p-AAB zużyłem 350 ml 70% metanolu. Ostatni roztwór zagęściłem pod próżnią do koło 80 ml i wymroziłem w zamrażarce.
Lód usunąłem z nad warstwy olejowej, a olej odparowałem do suchości. Otrzymałem 1,24 g bezpostaciowego proszku, co się równa 48% wydajności. Związek ten nie rozpuszczał się w eterze etylowym, acetonie, chloroformie, octanie etylowym, czterochlorku węgla i 1,4-dioksanie. Rozpuszczał się natomiast w metanolu, etanolu i pirydynie. Nie udało mi się jednak uzyskać kryształów N-maltozylo-p-AAB z jego roztworu w tych rozpuszczalnikach.
Próbka N-maltozylo-p-AAB, wysuszona przez godzinę w 60° nad P2O5 pod zmniejszonym ciśnieniem i badana w polarymetrze w roztworze pirydyny nie wykazała mutarotacji. (α)^20_D = — 25 (0,2 pir.). Chromatogram N-maltozylo-p-AAB dawał na bibule trzy plamy o współczynnikach Rf = 0,19; 0,50; 0,62. Plamy te silnie absorbowały światło w ultrafiolecie.
III. CHROMATOGRAFIA BIBUŁOWA N-GLIKOZYDÓW p-AAB OTRZYMANYCH Z MIODU
Chromatografię wykonałem na wstęgach 185 × 450 mm z bibuły Schleicher i Schüll nr 2043a. Na każdej wstędze umieszczałem siedem punktów startowych. Pierwszy zawierał testy N-glikozydów, sześć następnych mieściło badane N-glikozydy nanoszone na bibułę w ilości od 20 do 50 µg z roztworu metanolowego.
Stosowałem technikę spływową w komorze opisanej w poprzedniej pracy (1962). Komora była wysycona parami górnej frakcji mieszaniny, składającej się z n-butanolu (nas. wodą — CHCl3 — H2O, zmieszanych w stosunku objętościowym 1 : 2,5 : 4, dolna frakcja służyła jako mieszanina rozwijająca. Przed rozpoczęciem spływu chromatogramy były trzymane przez 5 godzin w atmosferze komory. Rozwijanie trwało cztery godziny i w tym czasie długość drogi przebytej przez czoło rozpuszczalnika wynosiła około 300 mm.
WYNIKI I DYSKUSJA
W tabeli 1 podałem ciężar wyizolowanych N-glikozydów-p-AAB oraz niektóre ich własności fizykochemiczne. Jak z niej wynika suma osadów
strona 20N-glikozydów, dość trudno rozpuszczalnych w metanolu, wynosi 16,1822 g. Ilość tę uzyskałem w wyniku kondensacji 15,8 g frakcji oligoz z miodu z p-AAB. W przeliczeniu na dwucukier stanowiłoby to około 67% wydajności N-glikozydu, a w przeliczeniu na aldoheksozę 51%.
Tabela 1 Ciężar i niektóre własności fizyczne osadów otrzymanych po kondensacji p-AAB z 15,8 g frakcji oligoz z miodu, oraz niektóre własności fizyczne testów N-glikozydowych
| Lp. | Wyszczególnienie | Barwa | Ciężar | t.t.C° | (α)^20_D C = 0,2 (pir.) |
|---|---|---|---|---|---|
| 1 | osad nr 1 | pomar.-żółty | 4,7627 | 128—129 | —150→ —200 |
| 2 | osad nr 2 | szaro-zielony | 0,1510 | powyżej +200 | |
| 3 | osad nr 3 | pomar.-brązowy | 5,9215 | 123—124 | +100→ —200 |
| 4 | osad nr 4 | ciemno-pomar. | 0,0920 | +150 | |
| 5 | osad nr 5 | pomar.-zielony | 5,4060 | 103—104 | —100→ —150 |
| 6 | N-glikozylo-p-AAB | pomar.-żółty | 120—121 | —200 | |
| 7 | N-mannozylo-p-AAB | złocisty | 129—132 | —350→ —300 | |
| 8 | N-maltozylo-p-AAB | żółto-brązowy | 179—181 | —25 |
Szereg N-glikozydów-p-AAB łatwo rozpuszczalnych w metanolu pozostało w roztworze i te są szczególnie interesujące, gdyż wykazują duże zróżnicowanie. Chromatografia bibułowa ujawniła bowiem w końcowym
Tabela 2 Współczynniki Rf N-glikozydów uzyskanych z miodu. Bibuła Schl. i Schüll nr 2043a. Mieszanina rozwijająca: n-butanol (nas. wodą)-CHCl3—H2O 1:2,5:4. Czas rozwijania około 5 godzin
| Lp. | Rf. 100 | Osad nr: 1 | Osad nr: 3 | Osad nr: 4 | Osad nr: 5 | Roztwór końcowy: po kondensacji | Roztwór końcowy: po 30 dniach | Uwagi |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| 1 | 1,3 | — | — | — | — | + | — | |
| 2 | 8,5 | — | — | — | — | + | — | |
| 3 | 15,0 | — | — | — | — | + | — | |
| 4 | 21,0 | — | — | — | — | + | — | N-maltozylo-p-AAB |
| 5 | 35,0 | — | — | — | — | + | — | |
| 6 | 44,0 | — | — | — | — | + | — | |
| 7 | 52,0 | — | — | — | — | + | — | N-maltozylo-p-AAB |
| 8 | 63,0 | — | — | — | — | + | — | N-maltozylo-p-AAB |
| 9 | 76,0 | + | — | — | + | + | + | N-glikozylo-p-AAB N-mannozylo-p-AAB |
| 10 | 85,0 | — | + | — | — | + | + | N-galaktozylo-p-AAB |
| 11 | 95,0 | — | + | + | — | + | + | p-AAB |
roztworze dziewięć różnych produktów kondensacji jak wynika z tabeli 2. Być może, iż ich jest więcej, lecz nie rozdzielają się, podobnie jak N-D-glikozylo-p-AAB, N-D-mannozylo-p-AAB i N-D-galaktozylo-p-AAB, które mają taką samą szybkość spływu w tym układzie rozpuszczalników i nie podlegają rozdziałowi.
Chromatogramy N-glikozydów-p-AAB silnie pochłaniają światło ultrafioletowe. Pod lampą kwarcową z filtrem Wooda są ciemne. Wyjątek stanowi plama o najmniejszym współczynniku Rf = 0,13, która wykazuje jasno-żółtą fluorescencję.
N-glikozydy-p-AAB tego samego cukru mogą dawać kilka plam na chromatogramie np. N-maltozylo-p-AAB daje trzy plamy w danym układzie rozpuszczalników. Należy przypuszczać, że dwie z nich należą do odmian anomerycznych, trzecia natomiast może pochodzić od N, N-dwumaltozylo-p-AAB. Dalsza praca nad wyosobnieniem i identyfikacją tych związków okaże, czy pogląd ten jest słuszny. Przykłady odmian anomerycznych u N-glikozydów podają Ellis i Honeymann (1955) dla N-fenylo-D-rybozylaminy.
Osad nr 1 wykazuje tylko jedną plamę na chromatogramie o Rf = 0,76. Jego temperatura topnienia i skręcalność właściwa nasuwają przypuszczenie, że jest to N-D-glikozylo-p-AAB, gdyż te własności są zbliżone do własności testu, jak to widać z tabeli 1. Otrzymany przeze mnie N-D-glikozylo-p-AAB ma t.t. 129—132° (z rozkł.). Guilhol (1946) dla tego związku podaje t.t. 199°, a więc znacznie wyższą. Według ustnej informacji uzyskanej od prof. dr Kamieńskiego N-D-glikozylo-p-AAB ma rzeczywiście niższą temperaturę topnienia zgodnie z moimi pomiarami. Widocznie Guilhol uzyskał izomeryczną odmianę N-D-glikozylo-p-AAB, gdyż i Pigman (1951) podaje, że t.t. jednowodnego N-D-glikozylo-p-AAB wynosi 134—135°.
Osad nr 2 pozostały w kolbie po kondensacji nie jest pochodną p-AAB. Nie redukuje płynu Fehlinga i nie reaguje ani z testem 2,3,5-trójfenylotetrazolowym ani z testem antronowym. Dość trudno rozpuszcza się w wodzie, tworząc słabo brunatny roztwór charakterystyczny dla dekstryn. Roztwór ten wykazuje wysoką skręcalność właściwą, powyżej 200°. Z odczynnikiem Molischa daje dodatnią reakcję. Z tego należy wnioskować, że to są dekstryny.
Osad nr 3 jest prawoskrętny i wykazuje wyższy współczynnik Rf od osadu nr 1. Jest go także stosunkowo dużo bo 5,9215 g. Musi być więc pochodną cukrów, które masowo występują w miodzie. Takimi cukrami są glikoza i fruktoza, które częściowo przechodzą do frakcji oligoz jak to wykazałem w poprzedniej pracy (1962). Można więc przypuszczać, że osad nr 3 jest pochodną fruktozy lub izomeryczną odmianą N-D-glikozylo-p-AAB.
strona 22Osad nr 4 jest nieznaczny, wynosi bowiem tylko 92 mg, Na chromatografii bibułowej wykazuje wysoki współczynnik Rf = 0,95. Taki sam współczynnk Rf ma p-AAB. Osad ten nie jest jednak p-AAB gdyż jest optycznie czynny.
Osad nr 5 będzie prawdopodobnie pochodną glikozy. Jest go dużo, ma taki sam współczynnik Rf jak osad nr 1. Można przypuszczać, że są to te same związki, ale różnią się na przykład stopniem uwodnienia, stąd różnice w temperaturze topnienia i w skręcalności właściwej.
Dane zaczerpnięte z literatury (Ellis i Honeyman 1955) wskazują, że N-glikozydy są mało trwałe, szczególnie gdy są zanieczyszczone, z czasem ciemnieją i rozkładają się. To zjawisko zaobserwowałem i u N-glikozydów p-AAB w roztworze metanolowym.
Roztwór końcowy, badany przeze mnie ponownie, po trzydziestu dniach, wykazał na chromatografii bibułowej tylko dwie plamy N-glikozydów, jak to widać na tabeli 2. Plama o współczynniku Rf = 0,76 była znacznie intensywniejsza. Trzecia plama należąca do p-AAB nie była duża, co nasuwa przypuszczenie, że N-glikozydy p-AAB ulegają w roztworze metanolowym wewnętrznym przemianom, a ich rozkład z odszczepieniem p-AAB zachodzi tylko w małym stopniu. Dalsze badania prawdopodobnie wyjaśnią niektóre wątpliwości poruszone w dyskusji.
WNIOSKI
- Na podstawie wyników przedstawionych w tej pracy stwierdzono, że otrzymywanie pochodnych cukrów redukujących w miodzie przy kondensacji ich z p-AAB jest możliwe bez użycia katalizatora.
- Metoda przedstawionej kondensacji nadaje się do rozdziału cukrów redukujących w miodzie.
- Udowodniono, że metoda chromatografii bibułowej po raz pierwszy zastosowana dó N-glikozydów p-AAB ujawniła rozdział 10 odrębnych związków.
- Niektórych N-glikozydów p-AAB uzyskanych w tej pracy nie można przechowywać w roztworze metanolowym, gdyż ulegają wewnętrznym przemianom.
- Chromatografia bibułowa ujawniła, że N-maltozylo-p-AAB daje trzy plamy, co nasuwa przypuszczenie, że jest on mieszaniną dwu odmian anomerycznych i N,N-dwumaltozylo-p-AAB.
- Metoda kondensacji cukrów z p-aminoazobenzenem (p-AAB) otwiera nowe możliwości w analizie węglowodanów w miodzie i w innych produktach spożywczych, gdyż dzięki barwie tych związków można je łatwo obserwować w czasie rozwijania chromatogramów.
Oddając do druku drugą część pracy doktorskiej, składam memu promotorowi, Panu prof. dr Stanisławowi Zagrodzkiemu serdeczne podziękowanie za opiekę. Recenzentom pracy: Panu prof. dr Leonowi Kamieńskiemu i Panu prof. dr Stanisławowi Masiorowi serdecznie dziękuję za wnikliwą ocenę. Prócz tego gorąco dziękuję Panu prof. dr Leonowi Kamieńskiemu za pomoc, o której w tej pracy wspomniałem.
LITERATURA
Bayly R. J., Bourne E. J. (1953) — A new method for the paper chromatography of oligosaccharides. Nature, 175, 385.
Coleman G., Fatnham A. G., Miller A. (1942) — Azoyl Derivates of Sugars and Separation by Chromatographic Adsorption. J. Am. Chem. Soc. 64: 1501—1502.
Curyło J. (1962) — Chromatograficzne rozdzielanie węglowodanów z miodu nektarowego i spadziowego. Pszczeln. Zesz. Nauk. VI (1): 3—16.
Ellis G. P., Honeyman J. (1955) Glycosylamines. Advances in Carbohydrate Chem., 10: 95—125.
Guilhol M. J. (1946) — Etude de l’action de l’aminoazobenzene sur les aldoses. Compt. rent. 223: 89.
Hurd C. D., Zeliński R. P. (1947) — J. Am. Chem. Soc. 69: 243 cyt. za Lederer E. i M. Chromatography. Amsterdam 1957.
Kamieński L. (1936) — O nowych N-glikozydach dwucukrów. Roczniki chemii, 16.
Kamieński L., Połociński J. (1938) — Glikoheptoza i galaktoheptoza. Ref. na IV zjeździe chem. Przemysł chem. 22: 7—8.
Kamieński L., Sokołowska T. (1949) — O nowym produkcie kondensacji węglowodanów z p-aminoazobenzenem. Nie opublikowane.
Mertzweiller J. K., Carney D. M., Farley F. F. (1943) The Separation of Some Methylated Sugars by Chromatographic Adsorption of their Azoyl Esters. J. Am. Chem. Soc. 65: 2367—2368.
Pigman W., Cleveland E. A., Couch D. H., Cleveland J. H. — (1951) — Reaction of Carbohydrate with Nitrogenous Substances. I Mutarotation of Some Glucosylamines. J. Am. Chem. Soc. 73: 1976—1979.
Reich W. S. (1939) — A method for the separation of sugars by the chromatographic adsorption of their coloured esters. Biochem. J. 33: 1000—1004.
Sokołowski J., Kolka S. (1959) — Badania szybkości powstawania azotowych glikozydów z drugorzędowych amin aromatycznych. Komunikaty VI zjazdu chem. Warszawa.
Sokołowski J., Kolka S. (1961) — Półmikroanalityczne oznaczenia azotowych glikozydów metodą miareczkowania potencjometrycznego. Chemia analityczna 6: 429—435.
strona 24ПРИМЕНЕНИЕ П-АМИНО-АЗОБЕНЗОЛА (П-ААБ) ПРИ ИССЛЕДОВАНИИ РЕДУЦИРУЮЩИХ САХАРОВ В ПАДЕВОМ МЕДЕ С ПИХТЫ
Ян Цурыло
Резюме
Применено новую технику разделения редуцирующих сахаров из падевого меда с пихты, основанную на их концентрации с п-ААБ. Получено 4 осадка N гликозидов — п-ААБ (№ 1, 3, 4 и 5), осадок декстринов № 2 и концевой раствор. Исследовано температуру плавления и удельное вращение осадков. Нисходящая хроматография осадков и концевого раствора на бумаге Schl. и Schüll 2043 a (н-бутанол-хлороформ-вода 1:2, 5:4) влияла 10 пятен N гликозидов -п-ААБ.
Были изготовлены: N-гликозид — п-ААБ, N-маннозид — п-ААБ и N-мальтозид — п-ААБ и доказано, что N-маннозид — п-ААБ дает на хроматограмме 3 пятна с Rf=0,19; 0,50 и 0,62. Это позволяет предполагать что он является смесью двух аномеров и N, N-динальтозид — п-ААБ.
DIE ANWENDUNG VON P-AMINO-AZO-BENZOL (p-AAB) AUF DIE UNTERSUCHUNG DER REDUZIERENDEN SACCHARIDEN AUS BLATTHONIG
Jan Curyło
Zusammenfassung
Es wurde eine neue Technik zur Verteilung der reduzierenden Sacchariden aus Blatthonig von der Tanne angewendet. Diese Technik beruhte auf der Kondensation der Sacchariden mit p-Amino-azo-benzol (p-AAB).
Man hatte vier Präzipitate von N-Glikoside-p-AAB (nr 1, 3, 4, 5), ein Präzipitat von Dextrine Nr 2 und eine Schlusslösung gewonnen. Die Schmeltztemperaturen und das spezifische Drehungsvermögen wurden untersucht. Die Absteigendechromatographie der Präzipitate und der Schlusslösung hatte 10 Flecke von N-Glikosid-p-AAB auf dem Chromatographiepapier Schl. u. Schüll 2043a (n-Butylalkohol : CHCl3 : H2O — 1 : 2,5 : 4) aufgezeigt.
Man hatte N-Glikosil-p-AAB, N-Mannosil-p-AAB und N-Maltosil-p-AAB bereitet und dann erwiesen, dass N-Maltosil-p-AAB drei Flecke von Rf = 0,19; 0,50; 0,62 in den Chromatogramm herausgebracht hatte.
Dies führt zu der Annahme dass N-Maltosil-p-AAB eine Mischung von zwei Anomeren und N, N-Dimaltosil-p-AAB geheren sei.
Errata — błędy druku znalezione podczas digitalizacji
- s. 16: „Śubstancje” → Substancje
- s. 16: „Merzweiller” → Mertzweiller
- s. 16: „aligonu” → aglikonu
- s. 17: „Natomiat” → Natomiast
- s. 18: „podczewierni” → podczerwieni
- s. 21: „Honeymann” → Honeyman
- s. 22: „współczynnk” → współczynnik
- s. 22, wniosek 3: „dó N-glikozydów” → do N-glikozydów
- s. 23, literatura: „Fatnham” → Farnham
- s. 23, literatura: „Compt. rent.” → Compt. rend.
- s. 24, streszczenie rosyjskie: „концентрации” → конденсации
- s. 24, streszczenie rosyjskie, 2. wystąpienie: „N-маннозид — п-ААБ дает” → N-мальтозид — п-ААБ дает
- s. 24, streszczenie rosyjskie: „динальтозид” → димальтозид
- s. 24, streszczenie niemieckie: „Schmeltztemperaturen” → Schmelztemperaturen
