BADANIA NAD WYSTĘPOWANIEM ZWIĄZKÓW FLAWONOIDOWYCH W ODMIANOWYCH MIODACH PSZCZELICH RUTYNA I KWERCETYNA. CZĘŚĆ II
tekst: Jacek Zborowski
Pszczelnicze Zeszyty Naukowe, Rok XII, 1968 — Jacek Zborowski
strona 75PSZCZELNICZE ZESZYTY NAUKOWE ROK XII, Nr 1 — 2 WRZESIEŃ 1968
Jacek Zborowski
Zakład Bromatologii Akademii Medycznej w Krakowie Kierownik: dr Mieczysław Rychlik
WSTĘP
Zapoczątkowane z końcem ubiegłego stulecia badania nad związkami flawonoidowymi przez Kostaneckiego, a kontynuowane przez Robinsona, Lampego, Sattori, Willstätera, Skarżyńskiego, Schibatę, Koicke, Szent-Györgyiego oraz wielu innych (Geissman — 1955, Szent-Györgyi — 1937, Wilska-Jeszka — 1959), walnie przyczyniły się do dokładnego poznania struktury tych związków, ich właściwości fizykochemicznych, a nawet fizjologiczno — farmakologicznych (Clark, Geissman — 1949). Z dotychczasowych prac wynika, że są to połączenia bardzo reaktywne, a do ważniejszych przemian chemicznych i biochemicznych, mogących w nich zachodzić, zaliczyć należy procesy: hydrolizy, chalkonizacji, utleniania, polimeryzacji oksydatywnej i chelatacji (Herrmann — 1959, 1960, Horubała — 1962, Modica, Rivero — 1962, Roberts — 1959). Wspomniane procesy przemian flawonoidów przebiegają w kilku wariantach i wieloetapowo, w zależności od licznych czynników środowiska reakcji. Prowadzone w ostatnich latach badania w tym kierunku (Heintze — 1959, Horubała — 1964), wykazały główne przyczyny tych przemian strukturalnych. Stwierdzono, że są nimi w ramach wspomnianych procesów czynniki natury fizycznej, chemicznej i biochemicznej, a przede wszystkim podwyższona temperatura, uwodnienie i pH środowiska, potencjał oksydacyjno-redukcyjny, metale, tlen, nadtlenek wodoru, kwas L-askorbinowy, cukry i produkty ich rozkładu oraz enzymy.
Czynniki te występują w miodzie, a szczególnie w niedojrzałym (Curyło — 1957, Vavruch — 1952, White — 1963). Należało przede wszystkim zbadać przemiany rutyny i kwercetyny w środowisku
strona 76miodu, zwłaszcza że w pierwszej częsci niniejszej pracy (Rychlik, Zborowski — 1966) nie wykazano obecności tych połączeń w dojrzałych miodach odmianowych. Można sądzić, że przyczyną tego jest albo brak tych związków w nektarze kwiatowym, albo eliminacja ich przez wspomniane czynniki w czasie dojrzewania miodu.
Nie znaleziono w dostępnej literaturze fachowej żadnych wzmianek o występowaniu rutyny lub kwercetyny w nektarze gryki (Fagopyrum esculentum L.), jak też i ich udziału w procesie dojrzewania jakiegokolwiek miodu.
CZĘŚĆ DOŚWIADCZALNA
METODA
- Zebrano i przebadano chromatograficznie nektar z kwiatostanów gryki na obecność rutyny i kwercetyny.
- Przeprowadzono dokarmianie pszczół syropem cukrowym i oddzielenie roztworem wodnym miodu gryczanego, w obu przypadkach z dodatkiem rutyny, aby wykazać wpływ środowiska na jej hydrolizę i ewentualne dalsze zmiany jej struktury w czasie dojrzewania miodu.
- Wykonano szereg dodatkowych doświadczeń z miodem gryczanym i rutyną, w warunkach termicznych zbliżonych do istniejących w ulu.
MATERIAŁ DOŚWIADCZALNY
- Kwiatostany gryki (Fagopyrum esculentum L.) pochodziły z poletka doświadczalnego W.S.R. w Krakowie.
- Nektar uzyskano z kwiatostanów gryki metodą wypłukiwania.
- Miody gryczane pochodzące od pszczół dokarmianych zawiesiną rutyny w syropie cukrowym i miodowym oraz miód od pszczół niedokarmianych (z ula kontrolnego).
- Mieszanina 20 różnych miodów gryczanych ze zbioru w 1964 roku.
- Nastawy miodowe, pasteryzowane i niepasteryzowane z dodatkiem rutyny i kwasu L-askorbinowego.
- Rutyna firmy L. Light, Anglia, chromatograficznie jednorodna.
PRZEBIEG DOŚWIADCZEŃ I WYNIKI
Zbiór kwiatostanów gryki i badanie nektaru gryczanego. Zbioru kwiatostanów gryki dokonano w słoneczny dzień lipcowy, rano, w czasie najintensywniejszego nektarowania rośliny. Zebrane, nieuszkodzone szypułki kwiatostanów gryki wiązano w pęczki i eluowano wodą destylowaną
strona 77tak, aby do wyciągu wodnego prócz nektaru i pyłku kwiatowego nie przeszły soki roślinne. Zebrano dwa wyciągi wodne, które odwirowano i przesączono, uzyskując płyny klarowne, pierwszy barwy żółtej, drugi kremowej. Wyciągi oddzielnie zagęszczono w próżni do objętości po około 100 ml. Służyły one do analizy chromatograficznej bezpośredniej i pośredniej, po sporządzeniu z nich trwałych wyciągów octanem etylu.
We wszystkich wyciągach stwierdzono tylko obecność rutyny. Nieobecność rutyny w miodzie, a szczególnie w gryczanych, pozostawała zatem niewyjaśniona.
Karmienie pszczół syropem cukrowym i roztworem miodu z dodatkiem rutyny. Wstępnym etapem przemian glikozydów flawonoidowych, z wiązaniem glikozydowym w położeniu 3, jak podaje Braverman (1963), jest ich hydroliza, prowadząca do wytworzenia form aglikonowych i warunkująca zarazem dalsze ich przemiany. W pracy postanowiono uchwycić ten proces hydrolizy rutyny, zachodzący najprawdopodobniej w trakcie dojrzewania miodu. W tym celu podano pszczołom rutynę, w formie zawiesiny, w wodnym roztworze cukru i oddzielnie w wodnym roztworze miodu. Koloidalny stan skupienia rutyny miał w tym przypadku spowodować przedłużenie procesu jej hydrolizy, a tym samym umożliwić późniejsze wykrycie w miodzie kwercetyny, której podobnie jak rutyny, nie udało się dotychczas stwierdzić w dojrzałych miodach (Rychlik, Zborowski — 1966). Do doświadczeń wytypowano trzy ule. W okresie trwania obfitego pożytku gryczanego dokarmiano pszczoły w jednym ulu dwoma kilogramami 30% syropu cukrowego zawierającego 0,25% rutyny. W ulu drugim dokarmiano je dwoma kilogramami 30% wodnego roztworu miodu gryczanego z dodatkiem 0,25% rutyny. Pszczół w ulu trzecim nie dokarmiano (ul kontrolny). Naczynia z syropami wstawiono do uli, z których pszczoły pobrały w całości podany im pokarm. Zbioru miodu z uli doświadczalnych dokonano po upływie półtora miesiąca, licząc od momentu dokarmiania, przez odwirowanie na zimno. Do analizy pobrano kilogramowe próbki z każdego ula. Wyciągi z miodu, sporządzone octanem etylu, po zgęszczeniu w próżni, użyto do analizy chromatograficznej na obecność rutyny i kwercetyny.
Analiza chromatograficzna wyciągów z miodów pochodzących od, pszczół dokarmianych syropem cukrowym, jak i roztworem miodu, w obu przypadkach z dodatkiem rutyny, wykazała obecność kwercetyny. W miodzie pochodzącym z trzeciego ula, od pszczół niedokarmianych, nie stwierdzono ani rutyny ani kwercetyny.
Na chromatogramach wyciągów, ze wszystkich trzech miodów, stwierdzono ponadto w ultrafiolecie dodatkowo po dwie plamy. Jedna z nich, o fluorescencji niebieskawej i wartości Rf = 0,55, dała z dwuazowaną benzydyną barwę różowawą, druga o wartości Rf = 0,65 do 0,80
strona 78i fluorescencji fioletowawej, dała z dwuazowaną benzydyną barwę czerwono-ceglastą. Plamy te nie reagowały ani z chlorkiem glinu ani z tlenochlorkiem cyrkonu. Nie udało się zidentyfikować związków dających te plamy na chromatogramach.
Doświadczeniem tym wyjaśniono brak rutyny w miodach gryczanych, mimo iż znajduje się ona w nektarze gryki.
DODATKOWE DOŚWIADCZENIA
Na podstawie wyników z dotychczasowych badań należało przypuszczać, że również i kwercetyna musi ulegać dalszym przemianom. Przypuszczenia te wymagały dalszego potwierdzenia i wyjaśnienia na drodze doświadczalnej. Należy tu nadmienić, że analiza jakościowa związków będących wynikiem przemian chemicznych i biochemicznych flawonoidów w miodzie, nie była przedmiotem badań nakreślonych tematem tej pracy.
W końcowym etapie prowadzonych doświadczeń chodziło przede wszystkim o wykazanie, czy stwierdzona uprzednio hydroliza rutyny jest procesem biochemicznym czy hydrolizą kwasową oraz czy przebieg tej hydrolizy, jak też zanikanie powstałej kwercetyny mają miejsce tylko w czasie dojrzewania miodu, czy też przebiegają jeszcze i w miodzie dojrzałym, jeśli do niego doda się rutyny lub kwercetyny. W związku z tym, że w miodach stwierdza się na ogół, wbrew wszelkim oczekiwaniom, małą zawartość witaminy C, lecz utrzymującą się na stałym poziomie, w doświadczeniach tych chodziło również o stwierdzenie ewentualnego wpływu kwasu L-askorbinowego na przebieg wspomnianych procesów. Kwas L-askorbinowy, zdaniem autora, jest czynnikiem najistotniejszym spośród uprzednio wymienianych parametrów i nadaje prawdopodobnie główny kierunek śledzonym przemianom chemicznym. Jak wynika z prac Szent-Györgyi (1937), Scarborough i innych (1949), flawonoidy jako polifenole biorą udział w enzymatycznych i nieenzymatycznych reakcjach utleniania i redukcji, co między innymi warunkowane jest ich wyższym potencjałem oksydacyjnoredukcyjnym w stosunku do potencjału redoksu kwasu L-askorbinowego. I tym najprawdopodobniej należy tłumaczyć małą zawartość witaminy C w miodach.
W tym celu wykonano serię badań sporządzając następujące nastawy: 1) miód gryczany z ula od pszczół dokarmianych zawiesiną rutyny w 30% wodnym roztworze miodu, 2) miód gryczany z ula od pszczół dokarmianych zawiesiną rutyną w 30% wodnym roztworze cukru, 3) miód gryczany 2, stabilizowany termicznie 5 minut w temperaturze 100°C 4) mieszanina 20 miodów gryczanych ze zbiorów w 1964 roku, 5) miód gryczany 4, z dodatkiem 0,1% rutyny, 6) miód gryczany 4, z dodatkiem 0,1% rutyny i 350 mg% witaminy C, 7) miód gryczany 4, stabilizowany
strona 79termicznie 5 minut w 100°C z dodatkiem 0,1% rutyny, 8) miód gryczany 4, stabilizowany termicznie 5 minut w 100°C z dodatkiem 0,1% rutyny i 350 mg% witaminy C, 9) 50-procentowy roztwór wodnochloroformowy miodu 4, z dodatkiem 0,1% rutyny, 10) 50-procentowy roztwór wodnochloroformowy miodu 4, z dodatkiem 0,1% rutyny i 250 mg% witaminy C. Do nastawów oznaczonych cyfrą: 7, 8 wprowadzono witaminę C i rutynę, po dokonaniu stabilizacji termicznej miodu, natomiast do nastawów oznaczonych cyfrą: 9, 10 użyto wody nasyconej chloroformem w 40°C. W doświadczeniach tych śledzono, przy pomocy metod chromatograficznych, hydrolizę rutyny oraz powstawanie kwercetyny i jej kolejne zanikanie. Każdy nastaw miodu sporządzono w dwóch równoległych próbkach, w probówkach szklanych o średnicy 4 cm, zamykanych korkami gumowymi z podkładką celofanową i przechowywano w termostacie o temperaturze 35° do 40°C, bez dostępu światła, a więc w warunkach zbliżonych do tych, jakie panują w ulu. W niektórych nastawach stosowano: stabilizację termiczną, rozcieńczanie wodą nasyconą chloroformem oraz dodatek kwasu L-askorbinowego.
Tabela 1 Zawartość rutyny i kwercetyny w miodach przechowywanych (miesiące) Content of rutin and quercetin in storaged honeys (months)
| Znak nastawu / Mark of sample | W dniu sporządzenia / In the day of preparation: rutyna / rutin (a) | W dniu sporządzenia / In the day of preparation: kwercetyna / quercetin (b) | po 2-ch / after two: (a) | po 2-ch / after two: (b) | po 4-ch / after four: (a) | po 4-ch / after four: (b) | po 6-ciu / after six: (a) | po 6-ciu / after six: (b) | po 11-tu / after eleven: (a) | po 11-tu / after eleven: (b) |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| 1 | ——— | +++ | ——— | ++ | ——— | + | ——— | + | ——— | (±) |
| 2 | ——— | +++ | ——— | ++ | ——— | + | ——— | + | ——— | (±) |
| 3 | ——— | +++ | ——— | ++ | ——— | + | ——— | + | ——— | (±) |
| 4 | ——— | ——— | ——— | ——— | ——— | ——— | ——— | ——— | ——— | ——— |
| 5 | +++ | ——— | (±) | +++ | ——— | +++ | ——— | ++ | ——— | + |
| 6 | +++ | ——— | (±) | +++ | ——— | +++ | ——— | ++ | ——— | + |
| 7 | +++ | ——— | (±) | +++ | ——— | ++ | ——— | + | ——— | + |
| 8 | +++ | ——— | (±) | +++ | ——— | ++ | ——— | + | ——— | + |
| 9 | +++ | ——— | (±) | +++ | ——— | +++ | ——— | ++ | ——— | ++ |
| 10 | +++ | ——— | (±) | +++ | ——— | +++ | ——— | ++ | ——— | ++ |
Objaśnienia: Explanation
`+ + +` bardzo dobrze widoczna fluorescencja plam w świetle lampy kwarcowej very well visable fluorescence spot in the light of quartz lamp
`+ +` dobrze widoczna fluorescencja plam w świetle lampy kwarcowej well visable fluorescence spot in the light of quartz lamp
`+` widoczna fluorescencja plam w świetle lampy kwarcowej visable fluorescence spot in the light of quartz lamp
`(+)` prawie niewidoczna almost unvisable „ „ „ „
`—` niewidoczna unvisable „ „ „ „
strona 80Ze względu na sedymentację dodanej do nastawów rutyny, mieszano zawartość probówek przez odwracanie ich dnem do góry. Badania prowadzono początkowo w odstępach dwumiesięcznych. Wyniki badań zebrano w tabeli 1.
Wszystkie nastawy poddano dokładnej kontroli jakościowej na obecność rutyny i kwercetyny oraz kontroli ilościowej na zawartość kwasów L-askorbinowego i L-dehydroaskorbinowego metodą Tillmansa i Pijanowskiego (1954) w momencie ich sporządzenia. Rutynę i kwercetynę ekstrahowano octanem etylu z 30-gramowych odważek miodu. Wyciągi te zagęszczano w próżni do objętości 10 ml i nanoszono na bibułę Whatmana Nr 1 w ilościach: 0,05, 0,10, 0,15, 0,20 ml.
W ocenie przemian tych związków (flawonoidów) kierowano się przede wszystkim wielkością plam, zabarwieniem i intensywnością fluorescencji, stwierdzaną na chromatogramach w świetle lampy kwarcowej. Było to możliwe dzięki zachowaniu we wszystkich przypadkach ściśle określonych i jednakowych warunków ekstrakcji i analizy wyciągów.
We wszystkich nastawach miodowych, do których dodano rutynę, stwierdzono stopniowy jej zanik z tym, że po upływie około dwóch miesięcy stwierdzano jeszcze jej ślady, natomiast po czterech miesiącach nie stwierdzono już w ogóle jej obecności. Wraz z zanikiem rutyny stwierdzono równocześnie występowanie kwercetyny. Nie zauważono, aby takie czynniki, jak stabilizacja termiczna, dodatek kwasu L-askorbinowego czy rozcieńczanie nastawu, miały wpływ na szybkość hydrolizy rutyny. Zanikanie kwercetyny uwidoczniło się w niektórych nastawach już w drugim miesiącu ich przechowywania, w innych dopiero w czwartym, a nawet aż w szóstym miesiącu, wykazując przebieg bardzo powolny i stopniowy. Prawie całkowity zanik kwercetyny, po jedenastu miesiącach przechowywania w termostacie, stwierdzono w dwóch nastawach miodowych.
W miodach przechowywanych w temperaturze 15°C, bez dostępu światła, nie stwierdzono w ogóle zanikania kwercetyny. Ponadto w nastawach miodowych z dodatkiem kwasu L-askorbinowego nastąpił w ciągu dwóch miesięcy znaczny spadek zawartości tego kwasu, do 1/10 w stosunku do ilości dodanej. Dalszy jego zanik przebiegał wolno. W końcowej fazie badań zawartość kwasu L-askorbinowego we wszystkich nastawach utrzymywała się w granicach od 6,50 do 10,00 mg%.
OMÓWIENIE WYNIKÓW
Stwierdzenie w nektarze, na drodze analizy chromatograficznej, obecności rutyny potwierdziło celowość pracy. Rutyna zawarta w nektarze powinna zatem znajdować się w miodzie. Nasunęło się przypuszczenie o możliwości przemian rutyny i jej aglikonu w procesie dojrzewania
strona 81miodu, właśnie w świetle dotychczasowych negatywnych wyników (Rychlik, Zborowski — 1966). Próby wyjaśnienia obserwacji podjęto w oparciu o zebrany we wstępie pracy materiał teoretyczny, który podaje kilka poznanych i możliwych do przyjęcia wariantów przemian chemicznych i biochemicznych flawonoidów w produktach spożywczych. Na uwagę zasługuje tu przede wszystkim doniesienie Bravermana (1963), według którego wstępnym i istotnym etapem wszelkich przemian glikozydów flawonoidowych, mających wiązanie glikozydowe w położeniu 3, jest ich hydroliza. Wziąwszy pod uwagę te dane, jak i korzystne warunki dla hydrolizy (dostateczne uwodnienie, niskie pH, bogata enzymatyka i optymalna temperatura) w procesie dojrzewania miodu, można przyjąć, że rutyna znajdująca się w nektarze, przeniesiona wraz z nim przez pszczoły do plastrów ula, ulega w nich szybkiemu rozpadowi poprzez kwercetynę do związków prostszych lub kwercetyna polimeryzuje po utlenieniu.
W miodach pochodzących od pszczół dokarmianych rutyną stwierdzono obecność kwercetyny, co należy przypisać koloidalnej postaci rutyny podawanej pszczołom. Prowadzone w tym samym kierunku doświadczenia z rutyną i miodem gryczanym potwierdziły wyniki badań uzyskane przy próbach z udziałem pszczół. W tym przypadku proces hydrolizy rutyny przebiegał o wiele wolniej, co można tłumaczyć mniej korzystnymi warunkami dla tego rodzaju przemian. Stwierdzona na drodze doświadczalnej hydroliza rutyny w procesie dojrzewania miodu, jak i w środowisku miodu dojrzałego, pasteryzowanego i niepasteryzowanego, pozwoliła wyjaśnić typ hydrolizy i dała podstawę do ujęcia dalszych możliwych przemian kwercetyny, zgodnie z poglądem Bravermana (1963).
Zjawisko zanikania kwercetyny dodanej do miodu, jak i fakt niestwierdzenia jej w dojrzałych miodach pszczelich, pozwalają sądzić, że zanik kwercetyny jest związany przede wszystkim z procesem dojrzewania miodu, w którym ulega ona degradacji lub oksydatywnej polimeryzacji. Ten typ polimeryzacji, opisywany i znany w literaturze, poprzedzany jest procesem niemal całkowitego utlenienia kwasu L-askorbinowego, jeśli ten znajduje się w środowisku reakcji, co między innymi również zaobserwowano w przeprowadzanych doświadczeniach.
STRESZCZENIE (WNIOSKI)
- Na podstawie przeprowadzonych badań stwierdzono, że nektar gryki (Fagopyrum esculentum L.) zawiera rutynę, a nie zawiera kwercetyny.
- W miodzie dojrzałym, pochodzącym z uli doświadczalnych, w których podano pszczołom zawiesinę rutyny, stwierdzono analitycznie
kwercetynę jeszcze po upływie 1½ miesiąca. Niestwierdzenie w miodzie takim rutyny przy równoczesnej obecności kwercetyny, wskazuje na proces hydrolityczny rutyny, powodujący jej zanikanie.
- Stopniowe przechodzenie rutyny w kwercetynę i dalsze zanikanie tej ostatniej, niezależnie od stabilizacji termicznej i innych czynników, przemawiają za chemicznym procesem tych przemian, choć nie wyklucza to działania w pierwszej fazie enzymów.
- Dodatkowym potwierdzeniem zachodzącym w miodach przemian rutyny i kwercetyny mogą być dodatnie odczyny barwne z dwuazowaną benzydyną, stwierdzone i opisane w pierwszej części pracy (Rychlik, Zborowski — 1966). Świadczą one o występowaniu w miodach substancji polifenolowych, mogących pochodzić z przemian flawonoidów.
- Wyniki przeprowadzonych badań wykazały, że rutyna i kwercetyna nie występują w dojrzałych miodach pszczelich, mimo iż rutyna znajduje się w nektarze kwiatowym, gdyż w okresie dojrzewania miodu ulegają one przemianom chemicznym i enzymatycznym.
LITERATURA
Braverman I. B. S. (1963) — Introduction to the Biochemistry of Foods. Amsterdam, London, New York.
Clark W. G., Geissman T. A. (1949) — Potentation of effect of adrenaline by flavonoid („vitamin P” — like) compounds. Relation of structure to activity. J. Pharmacol. Expt. Therap. 95 : 363, według Chem. Abs. (1949) — 43 : 5116.
Curyło J. (1957) — Skład miodu pszczelego. Pszczeln. Zesz. Nauk. I, 1 : 39—49.
Geissman T. A. (1955) — Anthocyanins, Chalcones, Aurones, Flavones and Related Water-Soluble Plant Pigments. Methoden der Plancenanalyse. III. Berlin. 453.
Heintze K. (1959) — Veränderungen des Reduktionswertes bei Anthocyane enthaltenden Konserven. Z. Lebensmitt. Unters. u. Forsch. t: 109, z. 3., s. 243—251.
Herrmann K. (1959) — Vorkommen und Bedeutung der Phenolischen — Inhaltsstoffe des Obstes. Mitt. aus. dem Geb. der Lebensmittelunters. u. Hygiene. 50 : 121—136.
Herrmann K. (1960) — Über Leukoanthocyanine und Leukoanthocyanin Gerbstoffe und ihre Bedeutung in Lebensmitteln. Z. Lebensmitt. Unters. u. Forsch. 112 : 105—112.
Horubała A. (1962) — Flawonoidy i ich znaczenie w technologii żywności. Przemysł Spożywczy. t. 16 : 15—22.
Horubała A. (1964) — Studia nad wpływem średnich dawek promieni gamma na barwniki antocyjanowe niektórych owoców. I. Roczniki Technologii i Chemii Żywności. Tom X. s. 101—116.
Modica G., Rivero A. M. (1962) — Chromatographic separation of biflavonoid compounds. J. Chromatog. 7 : 133—134.
Pijanowski E. (1954) — Szybka metoda redukcji kwasu dehydroaskorbinowego przy oznaczaniu ogólnej witaminy C. Przemysł Rolny i Spożywczy. s. 410—411.
strona 83Roberts E. A. H. (1959) — Priroda okislennych fenolnych sojedinienij czernogo czaja. Biochimia Czajnogo Proizwodctwa. s. 133—142.
Rychlik M., Zborowski J. (1966) — Badania nad występowaniem związków flawonoidowych w odmianowych miodach pszczelich. I. Rutyna i kwercetyna. Pszczeln. Zesz. Nauk. 10 : 1—2—3—4, s. 123—130.
Szent-Györgyi A. (1937) — Studies on Biological Oxidation and Some of Its Catalysts. Barth. Leipzig.
Scarborough H., Bacharach A. L. (1949) — Vitamin P. Vitamins and Hormones. Tom 7., (za Wilska-Jeszka J. (1959) — Chemia i własności flawonoidów. Wiadomości Chemiczne. 6, s. 289.
Vavruch J. (1952) — Chromatograficke studie vcelego medu. Chem. Listy. t. 42, s. 116—117.
White Jonathan Jr., Subers M. H., Schepartz A. J. (1963) — The identification of inhibine, the antibacterial factor in honey, as hydrogen peroxide and its origin in a honey glucose-oxidase system. Biochimica et Biophysica Acta. t. 73, s. 57—70.
Wilska-Jeszka J. (1959) — Chemia i własności fizjologiczne flawonoidów. Wiadomości Chemiczne. 6, s. 289—327.
ИССЛЕДОВАНИЯ ВЫСТУПЛЕНИЯ ФЛАВОНОИДОВЫХ СОЕДИНЕНИИ В ОДНОСОРТНЫХ ПЧЕЛИНЫХ МЕДАХ. РУТИН И КВЕРЦЕТИН, II
И. Зборовски
Резюме
Автор зделал хроматографический анализ нектара из гречихи (Fagopyrum esculentum L.) и подтвердил присутствие там рутина. Автор дока[?]ал, что рутин, который с нектаром приносят пчелы, гидролизует во время зрения меда и в зрелым тоже. В этих условиях его агликон (кверцетин) подвергает дальнейшим химическим и энзиматически[?] (оксидативная полимеризация) переменом и потому ни рутина ни кверцетина невозможно найти в зрелых медах.
INVESTIGATIONS ON THE APPEARENCE OF FLAVONOIC COMPOUNDS IN THE HONEYS FROM DIFFERENT PLANTS: RUTIN AND QUERCETIN, II
J. Zborowski
Summary
Author collected and performed chromatografic analysis of nectar from flowers of buckwheat (Fagopyrum esculentum L.) and found in this nectar rutin.
He stated, that rutin collected by bees with nectar undergo hydrolysis in the process of ripening of honey as well as in ripe honey. Aglicone of rutin (quercetin) undergo in this conditions further chemical changes or enzymatic oxidative polymerization and therefore neither rutin nor quercetin is imposible to find in ripe honey.
Errata — błędy druku znalezione podczas digitalizacji
- s. 76: „częsci” → części
- s. 76: „oddzielenie roztworem” → oddzielnie roztworem
- s. 78: „zawiesiną rutyną” → zawiesiną rutyny
- s. 79, tab. 1: „storaged” → stored
- s. 79, tab. 1, objaśnienia (3×): „visable” → visible
- s. 79, tab. 1, objaśnienia (2×): „unvisable” → invisible
- s. 82, literatura (Clark): „Potentation” → Potentiation
- s. 82, literatura (Geissman): „Plancenanalyse” → Pflanzenanalyse
- s. 83, tytuł rosyjski: „СОЕДИНЕНИИ” → СОЕДИНЕНИЙ
- s. 83, streszczenie rosyjskie: „зделал” → сделал
- s. 83, streszczenie rosyjskie: „в зрелым” → в зрелом
- s. 83, streszczenie rosyjskie: „переменом” → переменам
- s. 83, tytuł angielski: „APPEARENCE” → APPEARANCE
- s. 83, streszczenie angielskie: „chromatografic” → chromatographic
- s. 83, streszczenie angielskie: „Aglicone” → Aglycone
- s. 83, streszczenie angielskie: „imposible” → impossible
