PRÓBA ZASTOSOWANIA DWUAZOURACYLU (DAU) DO ILOŚCIOWEGO OZNACZENIA CUKRÓW. I. Oznaczenie fruktozy, maltozy, melecytozy, rafinozy i sacharozy

tekst: Jan Curyło, Jadwiga Szynal

Pszczelnicze Zeszyty Naukowe, Rok X, 1966 — Jan Curyło, Jadwiga Szynal

strona 101

PSZCZELNICZE ZESZYTY NAUKOWE ROK X, NR 1—2–3—4 MAJ 1966

I. Oznaczenie fruktozy, maltozy, melecytozy, rafinozy i sacharozy

Jan Curyło i Jadwiga Szynal

Katedra Chemii Ogólnej WSR w Lublinie Zakład Pszczelnictwa I. S.

WPROWADZENIE

Dla handlu istnieje problem szybkiego wykrywania i ilościowego oznaczania sacharozy w miodzie. Metody używane obecnie oparte są na degustacji lub na bardzo uproszczonej analizie chemicznej z płynem Fehlinga lub Luffa.

Pierwsza z nich jest subiektywna i niedokładna, druga natomiast dość uciążliwa i też mało dokładna. Potrzeba opracowania nowej metody, bardziej dogodnej dla praktyki, nie podlega dyskusji.

Celem tej pracy było zbadanie reakcji DAU z cukrami, a więc tzw. testu Raybina. Stwierdził on (1933, 1937), że DAU daje niebiesko-zielone zabarwienie w alkalicznym środowisku, a po dodaniu jonów magnezowych daje osad z sacharozą, rafinozą, gencjanozą i prawdopodobnie stachyozą. Ponieważ cukry te posiadają w swym składzie wiązanie D-glikopiranozylo (1—2) D-fruktofuranozydowe, więc Raybin przypuszczał, że reakcja DAU jest specyficzna dla tego wiązania.

Trench i współpracownicy (1953) zastosowali test Raybina także do wykrywania melecytozy i planteozy i stwierdzili, że wynik jest pozytywny, chociaż osad u obu tych cukrów był czerwono-brunatny a nie niebieskozielony. Cerbulis (1954) używał testu Raybina do identyfikacji rafinozy i stachyozy.

W miodzie, prócz glikozy i fruktozy, występuje sacharoza, maltoza, melecytoza i rafinoza wydawało się więc celowe przebadanie reakcji tych cukrów z DAU.

strona 102

Część doświadczalna. Odczynniki i roztwory.

  1. Dwuazouracyl cz. (żółty), f-my L. Light. Anglia.
  2. 0,05n NaOH sporządzony ze stężonego roztworu wolnego od węglanów.
  3. 1n MgCl2 sporządzony z MgCl2 · 6H2O wysuszonego do stałej wagi w 170 °.
  4. Formamid, f-my The British Drug Hausas LTD.
  5. Roztwory cukrów: fruktozy, glikozy, maltozy, sacharozy, melecytozy i rafinozy sporządzono z preparatów czystych, wysuszonych do stałej wagi pod zmniejszonym ciśnieniem nad P2O5 w pistolecie Abderhaldena, ogrzewanym wodą w 60 °C.

BADANIA ORIENTACYJNE

0,1 g cukru, biorąc kolejno z wyżej wymienionych, rozpuszczono w 0,05n NaOH w kolbie miarowej na 100 ml. 5 ml tego roztworu, oziębionego do 10 °, zadano 10 mg DAU i wstrząsano przez 4 minuty. DAU rozpuszcza się barwiąc roztwór na różowo. Barwa ulega szybko wzmocnieniu i po 2,5—3 minutach ustala się jako zielona albo błękitnozielona. Tylko glikoza dawała słabe żółte zabarwienie.

Roztwór fotometrowano następnie w kuwecie grubości 1 cm na fotometrze Pulfricha z przystawką „Elfo”, zmieniając kolejno filtry fotometru. Jako płynu kompensacyjnego używano roztworu sporządzonego przez rozpuszczenie 10 mg DAU w 5 ml 0,05n NaOH i oziębionego do 10 °. Wyniki pomiarów przedstawia ryc. 1.

Połączenia DAU z cukrami wytrącają się pod wpływem dodatku jonów magnezowych. Strąty pochodzące od sacharozy i rafinozy są błękitno-zielone, natomiast strąt od melecytozy jest żółtozielony. Strąt od fruktozy jasnozielony, a od glikozy jasnoróżowy. Strąty połączenia DAU z sacharozą, melecytozą i rafinozą są trudno rozpuszczalne w benzenie, chloroformie, eterze etylowym, czterochlorku węgla, dekalinie i trójchloroetylenie. Natomiast dość łatwo rozpuszczają się w formamidzie (FA) dając barwne roztwory. Celem zbadania zdolności absorbcji formamidowych roztworów w zakresie fal widzialnych wykonano następujące oznaczenia:

0,1 g każdego z powyższych trzech cukrów, rozpuszczono w 0,05n NaOH w kolbie miarowej na 100 ml. 5 ml. tego roztworu, oziębionego do 10 °, zadano 10 mg DAU i wstrząsano przez 4 minuty. Z kolei dodano 5 ml 1 n MgCl2, wstrząsano przez minutę a następnie odwirowano osad w ciągu 10 minut przy 3500 obr./min.

strona 103

Zdekantowano ciecz, a dobrze zbity osad rozpuszczono następnie w takiej ilości FA, aby całkowita objętość roztworu wynosiła 4 ml. Roztwór ten fotometrowano w kuwecie 1 cm wobec FA jako cieczy kompensacyjnej, zmieniając kolejno filtry fotometru. Wyniki pomiarów przedstawiono na ryc. 2.

E — podziałka: 0,5; 1,0; 1,5; 2,0

Ryc. 1. Zależność ekstynkcji od długości fali (S filtra Pulfricha) dla połączenia DAU z cukrami:

  1. fruktozą, 2) maltozą, 3) sacharozą, 4) melecytozą, 5) rafinozą. Stężenie cukrów 5 mg/5 ml na 10 mg DAU. Kuweta 1 cm.

Dependence of extinction from the length of of wave (S Pulfrich filter) for combination of DAU with sugars:

  1. fructose, 2) maltose, 3) sucrose, 4) melecitose, 5) rafinose. Concentration of sugars 5 mg/5 ml on 10 mg of DAU. Cuvete 1 cm.
E — podziałka: 0,5; 1,0

Ryc. 2. Zależność ekstynkcji od długości fali (S filtra Pulfricha) dla połączeń DAU z cukrami:

  1. melecytozą, 2) sacharozą, 3) rafinozą, wytrąconych dodatkiem MgCl2 i rozpuszczonych w formamidzie. Stężenie cukrów 5 mg/5 ml na 10 mg DAU [?] ml FA. Kuweta 1 cm.

Dependence of extinction from the length of wave (S Pulfrich filter) for combination of DAU with sugars:

  1. melecitose, 2) sucrose, 3) raffinose, deposited with the addition of MgCl2 and dissolve in formamide. Concentration of sugars 5 mg/5 ml on 10 mg DAU and 4 ml FA. Cuvete 1 cm.

BADANIE TRWAŁOŚCI ZWIĄZKÓW DAU Z POSZCZEGÓLNYMI CUKRAMI

5 ml alkalicznych roztworów poszczególnych cukrów o stężeniu 0,1 g/100 ml roztworu, ochłodzonych do 10 °, zadano po 10 mg DAU, podobnie jak w badaniach orientacyjnych, a po 4 minutach wstrząsania, fotometrowano je w odstępach czasu co 10 minut przez filtr S42 (ryc. 3).

Pomiary E = f(t), formamidowych roztworów, połączeń DAU z sacharozą i rafinozą, wykonano następująco. Sporządzono roztwory tych cukrów

strona 104

w 0,05n NaOH o stężeniu 0,2 g/100 ml roztworu. Z tych roztworów pobierano po 5 ml do próbówki wirówkowej, chłodzono je do 10 °, zadawano 10 mg DAU i wstrząsano. Po 4 minutach wstrząsania dodawano 5 ml 1n MgCl2, wstrząsano dalej przez minutę i odwirowywano błękitno-zielony osad w ciągu 10 minut przy 2800 obr./min. Z kolei dekantowano ciecz, osad rozpuszczano w 4 ml FA a uzyskany roztwór fotometrowano co 10 minut w kuwecie grubości 1 cm. Użyto filtru S61 i FA jako cieczy kompensacyjnej. Wyniki pomiarów przedstawiono na ryc. 4 i 5.

E — podziałka: 0,2; 0,4; 0,6; 0,8; 1,0

Ryc. 3. Zmiana ekstynkcji z upływem czasu dla połączeń DAU z cukrami:

  1. sacharozą, 2) melecytozą, 3) maltozą, 4) rafinozą i 5) fruktozą. Stężenie cukrów 5 mg/5 ml na 10 mg DAU. Kuweta 1 cm.

Change of the extinction with the elapse of time for combination of DAU with sugars:

  1. sucrose, 2) melecitose, 3) maltose, 4) raffinose and 5) fructose. Concentration of sugars 5 mg/5 ml on 10 mg of DAU. Cuvete 1 cm.
E — podziałka: 0,30; 0,33

Ryc. 4. Zmiana ekstynkcji z upływem czasu, formamidowego roztworu połączenia sacharoza-DAU, wytrąconego MgCl2 w 4 minuty po utworzeniu się i rozpuszczonego w FA. Stężenie sacharozy 10 mg/5 ml na 10 mg DAU i 4 ml FA. Kuweta 1 cm. Filtr S61.

Change of extinction with the elapse of time for formamide solution combinate sucrose-DAU, deposited MgCl2 on 4 minutes after formation and dissolved in formamide. Concentration of sucrose 10 mg/5 ml on 10 mg of DAU and 4 ml of FA. Cuvete 1 cm. Filter S61.

E — podziałka: 0,15; 0,17

Ryc. 5. Zmiana ekstynkcji z upływem czasu, formamidowego roztworu połączenia rafinoza-DAU, wytrąconego dodatkiem MgCl2 w 4 minuty po utworzeniu się i rozpuszczonego w formamidzie. Stężenie rafinozy 10 mg/5 ml na 10 mg DAU i 4 ml FA. Kuweta 1 cm. Filtr S61.

Change of extinction with the elapse of time for formamide solution combinate raffinose-DAU, deposited with the addition of MgCl2 in 4 minutes after formation and dissolved in formamide. Concentration of raffinose 10 mg/5 ml on 10 mg DAU and 4 ml of FA. Cuvete 1 cm. Filter S61.

strona 105

Połączenie DAU z sacharozą wykazuje największą stabilność w czasie 40 do 55 minut od chwili powstania (ryc. 2). Aby zbadać trwałość tego połączenia wytrącano je 1n MgCl2 według metody podanej wyżej z tą różnicą jednak, że MgCl2 dodano do roztworu sacharozy po 40 minutach od chwili dodania DAU. Wyniki pomiarów przedstawia ryc. 6.

Ryc. 6. Zmiana ekstynkcji z upływem czasu, formamidowego roztworu połączenia, sacharoza-DAU, wytrąconego po 40 minutach od momentu utworzenia się i rozpuszczonego w formamidzie. Stężenie sacharozy 10 mg/5 ml na 10 mg DAU i 4 ml FA. Kuweta 1 cm. Filtr S61.

Change of extinction with the elapse of time for formamide solution combinate sucrose-DAU, deposited after 40 minutes from the time of formation and dissolved in formamide. Concentration of sucrose 10 mg/5 ml on 10 mg DAU and 4 ml FA. Cuvete 1 cm. Filter S61.

E — podziałka: 0,30; 0,35; 0.40

WPŁYW STĘŻENIA CUKRU NA EKSTYNKCJĘ JEGO POŁĄCZENIA Z DAU

Sporządzono kolejno roztwory poszczególnych cukrów w 0,05n NaOH o zmiennych stężeniach, od 50 do 500 mg/100 ml roztworu. Do 5 ml każdego z roztworów dodawano po 10 mg DAU, podobnie jak w próbie orientacyjnej i mierzono ekstynkcję powstałych połączeń, w kuwecie grubości 1 cm, przez filtr S42. Pomiary wykonano po upływie czasu potrzebnego do względnego ustabilizowania się połączenia DAU z danym cukrem. Czas ten wynosi 20 minut dla fruktozy, 40 dla sacharozy, 50 dla maltozy, 60 dla melecytozy i 70 minut dla rafinozy (ryc. 7 i 8).

E — podziałka: 0,5; 1,0; 1,5; 2,0

Ryc. 7. Zależność ekstynkcji od stężenia cukru w połączeniu DAU z 1) sacharozą, 2) fruktozą. Kuweta 1 cm. Filtr S42.

Dependence of extinction from the concentration of sugars in combination DAU with 1) sucrose, 2) fruktose. Cuvete 1 cm. Filter S42.

strona 106

Pomiary dla połączeń DAU z sacharozą i rafinozą, wytrąconych MgCl2, po 4 minutach od dodania DAU, odwirowanych i rozpuszczonych w 4 ml FA przedstawia ryc. 9. Jako cieczy kompensacyjnej użyto FA a pomiary wykonano przez filtr S61.

E — podziałka: 0,5; 1,0; 1,5

Ryc. 8. Zależność ekstynkcji od stężenia cukru w połączeniu DAU z 1) rafinozą, 2) melecytozą, 3) maltozą. Kuweta 1 cm. Filtr S42.

Dependence of extinction from the concentration of sugars in combination DAU with 1) raffinose, 2) melecitose, 3) maltose. Cuvete 1 cm. Filter S42.

E — podziałka: 0,2; 0,4; 0,6; 0,8

Ryc. 9. Zależność ekstynkcji od stężenia cukru w połączeniu DAU z 1) rafinozą, 2) sacharozą, w roztworze formamidowym. Kuweta 1 cm. Filtr S61.

Dependence of extinction from the concentration of sugars in combination DAU with 1) raffinose, 2) sucrose, in formamide solution. Cuvete 1 cm. Filter S61.

DOKŁADNOŚĆ METODY

Dokładność metody oznaczenia badanych cukrów za pomocą połączenia z DAU stwierdzono następującymi pomiarami. Sporządzono po 5 alkalicznych roztworów poszczególnych cukrów o trzech różnych stężeniach (c). Z każdym roztworem wykonano po 4 pomiary ekstynkcji połączeń z DAU bądź to w alkalicznych roztworach, bądź też w formamidowych. Z pomiarów wyliczono względny błąd dla danego stężenia i średni względny błąd metody (tabl. 1 i 2).

POMIARY CELEM STWIERDZENIA CZY POŁĄCZENIA SACHAROZA — DAU I RAFINOZA — DAU STOSUJĄ SIĘ DO PRAWA LAMBERTA-BEERA

Sporządzono roztwory cukrów (rafinozy lub sacharozy) o stężeniach 200 mg/100 ml roztworu. Z każdego roztworu pobrano dwukrotnie po 5 ml do dwu próbówek wirówkowych. Oziębiono je do 10 ° i do każdej próbówki dodawano po 10 mg DAU oraz, po 4 minutach wstrząsania, po 5 ml 1 n MgCl2. Roztwory wirowano przez 10 minut przy 2800 obr./min. Z kolei zdekantowano ciecz a osady z obu probówek rozpuszczano w 4 ml FA. Otrzymane roztwory fotometrowano przez filtr S61, w kuwecie 0,5 cm na

strona 107

Tabela 1 Względny błąd metody oznaczenia cukrów w formie połączenia z DAU w roztworze 0,05n NaOH Mean error of the method of sugars determination in combinations with DAU in the solution of 0,05n NaOH

Lp. Nazwa węglowodanu Stężenie mg/100 ml (w/Σv) Dla P = 0,05 Średnia
1 fruktoza 100 4,1
150 1,7
200 2,1 2,6
2 rafinoza 100 2,7
160 3,3
200 2,8 2,9
3 melecytoza 100 2,9
150 4,1
200 2,7 3,2
4 sacharoza 100 13,8
160 7,8
250 6,4 9,3

Tabela 2 Względny błąd metody oznaczenia cukrów w formie połączenia z DAU w roztworach formamidowych Mean error of the method of sugars determinations in combinations with DAU in the formamide solutions

Lp. Nazwa węglowodanu Stężenie mg/100 ml (w/Σv) Dla P = 0,05 Średnia Dla P = 0,01 Średnia
1 rafinoza 100 0,596 0,989
150 0,577 0,956
200 0,429 0,534 0,712 0,886
2 sacharoza 100 0,896 1,486
150 0,514 0,852
200 0,376 0,595 0,623 0,990
strona 108

fotometrze Pulfricha z odczytem subjektywnym, wobec FA jako cieczy kompensacyjnej, robiąc po 10 odczytów transmisji „D”. Następnie kolejno, trzykrotnie rozcieńczano roztwory FA w stosunku 1 : 1 i fotometrowano je w kuwetach 1 cm, 2 cm i 4 cm, a więc o grubościach warstwy płynu odwrotnie proporcjonalnej do stężenia. Wyniki przedstawia tab. 3.

Tabela 3 Ocena statystyczna pomiarów transmisji (D%) formamidowych roztworów połączeń: rafinoza-DAU i sacharoza-DAU The statistic analysis of transmission (D%) of the formamide solution in combinations with: raffinose-DAU and sucrose-DAU

Wyszczególnienie Stężenie roztworu Kuweta cm D % D Różnica graniczna
Rafinoza-DAU a 0,5 D1 = 66,36 D1−D2=1,43 0,549
a/2 1,0 D2 = 67,79 D1−D3=0,97 0,604
a/4 2,0 D3 = 67,33 D1−D4=0,40 0,656
a/8 4,0 D4 = 66,76 D2−D3=0,46 0,498
D2−D4=1,03 0,615
D3−D4=0,57 1,95
Sacharoza-DAU a 0,5 D1 = 43,22 D1–D2=0,50 0,564
a/2 1,0 D2 = 42,72 D1−D3=0,58 0,56
a/4 2,0 D3 = 42,64 D1−D4=4,20 2,85
a/8 4,0 D4 = 39,02 D2−D3=0,08 0,029
D2−D4=3,70 0,811
D3−D4=3,62 0,759

WYNIKI I DYSKUSJA

Roztwory badanych cukrów, o stężeniach 100 mg/100 ml (w/Σv), w reakcji 5 ml na 10 mg DAU, dają barwne połączenia, wykazujące maksimum absorbcji światła o długości fali poniżej 420 mμ (ryc. 1). Sacharoza-DAU,

strona 109

rafinoza-DAU i melecytoza-DAU, posiadają dodatkowe maksima w świetle widzialnym w przedziale fal 500—530 mμ. Połączenie glikozy z DAU, nie uwzględnione na wykresie, wykazuje żółte zabarwienie o małej ekstynkcji (0,24) wobec filtra S42, spadającej stopniowo do 0,08 wobec filtra S72. Nie jest wykluczone, że przyczyną tworzenia się żółtego zabarwienia są małe ilości fruktozy, powstające wskutek epimeryzacji glikozy w słabo alkalicznym środowisku.

Reakcja DAU z badanymi cukrami nie przebiega natychmiast i połączenie nie są trwałe (ryc. 3). Czas potrzebny do uzyskania względnej stabilności połączenia wynosi 20—40 minut u fruktozy, 35—60 u sacharozy, 55—70 u maltozy, 60—80 u melecytozy i 70—80 minut u rafinozy. Dodatek MgCl2 przyśpiesza reakcję i wytrąca z roztworów koloidalne osady, dające się dobrze odwirować. U sacharozy i rafinozy są one błękitno-niebieskie, zgodnie z obserwacją Raybina (1933, 1937). Strąty rozpuszczają się dobrze w FA, a roztwory wykazują maksimum absorbcji dla filtru S61 (ryc. 2). U melecytozy jest maksimum słabo zaznaczone, dla filtru S55, dalej obserwuje się słabą absorbcję na wszystkich filtrach, natomiast największą (31,8%) dla S42. Dzięki temu strąt połączenia melecytoza-DAU ma kolor zielonożółty a nie czerwonobrunatny jak podaje Trench i współpracownicy (1953). Jeżeli jednak roztwór melecytozy ma wyższą temperaturę niż 10° w momencie dodania DAU, to barwi się na czerwonobrunatno, zgodnie z obserwacją Trencha.

Formamidowe roztwory połączenia sacharozy i rafinozy z DAU są dość trwałe (ryc. 4 i 5), jeżeli połączenia te uzyskuje się przez wytrącenie jonami magnezowymi w 4 minuty po zmieszaniu DAU z alkalicznym roztworem cukru. Ekstynkcje formamidowych roztworów ulegają nieznacznej zmianie w przedziale 30 do 70 minut od chwili rozpuszczenia się strątu w FA. U rafinozy krzywizna zmiany jest mniejsza niż u sacharozy a więc stabilność połączenia jest większa. Najodpowiedniejszy do pomiarów ekstynkcji przy ilościowych oznaczeniach jest 40 minutowy przedział czasu od chwili rozpuszczenia strątu w FA.

Połączenie sacharoza-DAU rozkłada się znacznie szybciej (ryc. 6) jeżeli jego strąt pod wpływem MgCl2 następuje nie po 4 minutach (ryc. 4), lecz dopiero po 40 minutach od chwili dodania DAU do alkalicznego roztworu sacharozy. Natomiast według wniosku wyciągniętego z ryc. 3, połączenie sacharoza-DAU, w danym stadium istnienia, powinno być bardziej stabilne.

Dane tab. 1 wskazują, że oznaczenie badanych cukrów w formie połączenia z DAU w alkalicznym środowisku, jest obarczona średnim błędem, obliczonym dla stężeń 100—200 mg/100ml/w/Σv), który dla fruktozy wynosi 2,6 dla rafinozy 2,9 dla melecytozy 3,2 i 9,2 dla sacharozy. Błąd ten, przy tym samym poziomie wiarogodności 0,05, zmniejsza się dla

strona 110

rafinozy przeszło pięciokrotnie, a dla sacharozy nawet przeszło piętnastokrotnie, jeżeli oznaczenie przeprowadza się w roztworze FA, po wytrąceniu połączenia cukier-DAU dodatkiem MgCl2 i rozpuszczeniu go w FA. Wysokość średniego względnego błędu, przy poziomie wiarogodności 0,01, wynosi wtedy 0,886 u rafinozy i 0,990 u sacharozy.

Z obliczeń statystycznych (tab. 3) wynika, że formamidowe roztwory połączenia DAU z rafinozą i sacharozą nie stosują się do prawa Lamberta-Beera. Do ilościowych pomiarów konieczne jest więc wykreślenie krzywej wzorcowej ekstynkcji.

STRESZCZENIE

  1. Kolorymetryczne oznaczenie połączeń dwuazouracylu z fruktozą, melecytozą, rafinozą i sacharozą, w alkalicznych roztworach, jest możliwe na fotometrze Pulfricha (filtr 42) tylko w przedziałach czasu: 20—40 minut dla fruktozy, 35—60 dla sacharozy, 55—70 dla maltozy, 60—80 dla melecytozy i 70—80 minut dla rafinozy, licząc od chwili zapoczątkoczątkowania reakcji tych cukrów z dwuazouracylem.
  1. Względny błąd metody, przy poziomie wiarogodności 0,05, mieści się w granicach od 2,6 (dla fruktozy) do 9,3 (dla sacharozy).
  1. Połączenia dwuazouracylu z powyższymi cukrami wytrącają się od MgCl2 a strąty rafinoza-DAU i sacharoza-DAU rozpuszczają się w formamidzie.
  1. Formamidowe roztwory mogą służyć do ilościowych oznaczeń rafinozy i sacharozy metodą kolorymetryczną na fotometrze Pulfricha przez filtr S61, na podstawie wykreślonej krzywej wzorcowej E = f(c).
  1. Średni błąd metody (E) w tych oznaczeniach wynosi, przy poziomie wiarogodności 0,01, dla rafinozy 0,886 (E0,05 = 0,534) a dla sacharozy 0,990 (E0,05 = 0,595).*

LITERATURA

Barańska H. (1931). The Choice of best number of measurements for calculation of mean result. Chemia anal. 6, 1061.

Cerbulis J. (1954) — Sugars in Caracas Cacao Beans. Arch. of Biochem. Biophysics, 49:442—447.


  • W nocie-Apimondia, XX Międzynarodowy Jubileuszowy Kongres Pszczelarski, Bukareszt 26—31. VIII. 1965. Sekcja V/11 są błędy: Zamiast 0,3 g/ml powinno być 0,3 g/100 ml i zamiast 0,5 g/ml powinno być 0,5 g/100 ml.

Errata

Into note-Apimondia XX International Beekeeping Jubillee Congress, Bucharest August 26—31. 1965. V/11 are mistakes: Instead of 0,3 g/ml (p. 3. V. 2) should be 0,3 g/100 ml and instead of 0,5 g/ml (p. 5. V. 2) should be 0,5 g/100 ml.

strona 111

Curyło J. i W. Zalewski (1957) Skład miodu pszczelego. Pszczeln. Zesz. Nauk. 1, 39.

Curyło J. (1962) — Chromatograficzne rozdzielenie węglowodanów z miodu nektarowego i spadziowego. Pszczeln. Zesz. Nauk. 6, 1.

Cziczibabin A. E. — Podstawy chemii organicznej, t. I (1960) i t. II (1961) PWN. W-wa.

Dyke S. F. (1960) — The carbohydrates. Interscience Publishers. Inc. N. York. London.

Raybin H. W. (1933) — A New Color Reaction with Sucrose. J. Am. Chem. Soc. 55, 2603.

Raybin H. W. (1937) — The Direct Demonstration of the Sucrose Linkage in the Oligosaccharides. J. Am. Chem. Soc. 59, 1402.

Rokosz A. (1955) — Metody statystyczne w analizie chemicznej. Wiad. chem. IX, 483, 545, 635.

Trench, P., Wild, G. U., Young, B. and W. S. James, (1953) — Constitution of Planteose. J. Am. Chem. Soc. 75, 709.

ПОПЫТКА ПРИМЕНЕНИЯ ДВУАЗОУРАЦИЛА (ДАУ) ДЛЯ КОЛИЧЕСТВЕННОГО ОПРЕДЕЛЕНИЯ САХАРОВ. I. ОПРЕДЕЛЕНИЕ ФРУКТОЗЫ, МАЛЬТОЗЫ, МЕЛЕЦИТОЗЫ РАФФИНОЗЫ И САХАРОЗЫ

Ян Цурило и Ядвига Шыналь

Резюме

Колориметрическое определение соединений ДАУ с фруктозой, мальтозой, мелецитозой, раффинозой и сахарозой в щелочном растворе фотометром Пульфриха (фильтр С42) после начала реакции возможно только: для фруктозы от 20. до 40. минуты, сахарозы от 35. до 60., мальтозы от 55. до 70., мелецитозы от 60. до 80. и раффинозы от 70. до 80.

Соединения ДАУ с вышеупомянутыми сахарами осаждается хлористым магнием, а осадок раффинозы-ДАУ и сахароза-ДАУ росетворяется в формамиде.

Формамидным раствором раффинозы и сахарозы можна воспользоватся при определении этих сахаров колориметрическим методом на фотометре Пульфриха с фильтром С61.

TRIAL OF THE APPLICATION OF DIAZOURACYL (DAU) FOR QUANTITATIVE DESIGNATION OF SUGARS. I. DESIGNATION OF FRUCTOSE, MALTOSE, MELECITOSE, RAFINOSE AND SUCROSE

J. Curylo and Jadwiga Szynal

Summary

Colorimetric designation of combination of DAU with fructose, maltose, melecitose, raffinose and sucrose in the alkaline solution, measured by the Pulfrich photometer

strona 112

with filter S42 is posible only in the intervals of time: 20—40 minutes for fructose, 35—60 for sucrose, 55—70 for maltose, 60—80 for melecitose, and 70—80 minutes for raffinose, counting from the beginning of reaction for each one of these sugars with DAU.

Combinations of DAU with the above sugars give sediments after adding of MgCl2, and combinations of raffinose-DAU and sucrose-DAU are soluble in formamide.

Formamide solution can be used for quantitative designation of raffinose and sucrose by using colorimetric method on the Pulfrich photometr by the filter S61 and reading can be made on the basis of standard curve. E0,01 = 0,886 (raffinose), E0,01 = 0,990 (sucrose).


Errata — błędy druku znalezione podczas digitalizacji

  • s. 102: „Hausas” → Houses
  • s. 103, ryc. 1, oś pozioma: „15″ → 45
  • s. 103, ryc. 1: „length of of wave” → length of wave
  • s. 103, ryc. 1: „rafinose” → raffinose
  • s. 103, ryc. 2: „dissolve in formamide” → dissolved in formamide
  • s. 103–106, ryc. 1–9 (9×): „Cuvete” → Cuvette
  • s. 105, ryc. 7: „fruktose” → fructose
  • s. 108: „subjektywnym” → subiektywnym
  • s. 109: „połączenie nie są trwałe” → połączenia nie są trwałe
  • s. 109: „jest obarczona” → jest obarczone
  • s. 109: „9,2 dla sacharozy” → 9,3 dla sacharozy
  • s. 110, streszczenie: „filtr 42″ → filtr S42
  • s. 110, streszczenie: „zapoczątkoczątkowania” → zapoczątkowania
  • s. 110, przypis: „Jubillee” → Jubilee
  • s. 111, tytuł angielski: „RAFINOSE” → RAFFINOSE
  • s. 111, streszczenie rosyjskie: „осаждается” → осаждаются
  • s. 111, streszczenie rosyjskie: „росетворяется” → растворяется
  • s. 111, streszczenie rosyjskie: „можна” → можно
  • s. 111, streszczenie rosyjskie: „воспользоватся” → воспользоваться
  • s. 112, streszczenie angielskie: „posible” → possible
  • s. 112, streszczenie angielskie: „photometr” → photometer

Podobne wpisy