Ekonomiczne podstawy organizacji pasieki (WIELKOŚĆ PASIEKI)
tekst: Leon Bornus
Pszczelarstwo, Rok II, nr 6, listopad–grudzień 1951 — LEON BORNUS
LEON BORNUS
strona 8
(WIELKOŚĆ PASIEKI)
Każdy pszczelarz, przynajmniej w pocztkach praktyki pasiecznej, dąży do rozbudowy swojej pasieki i marzy przy tym o coraz większej ilości pni. Mimo tej tendencji występującej nagminnie, nie spotykamy u nas dużych, liczących setki pni pasiek. Może dlatego wieści o pasiekach przekraczających dziesiątki tysięcy rojów (np. nadmorski trest w ZSRR 26.000 rojów) nie wydają się nam realne.
Pasieki w Polsce można nazwać karłowatymi. Przeważnie liczą one do 15 pni. Według ostatniego pełnego spisu pasiek w Polsce z r. 1949: pasiek o pniach 1 — 5 mamy 59%; 6 — 10 = 23%; 11 — 15 = 9%; 16 — 20 = 4,2%; 21 — 30 = 3,0%; 31 — 40 = 1,2%; 41 — 60 = 0,5%; 61 — 80 = 0,1%.
Pasieczników rozporządzających ponad 80 rojami mamy w Polsce zaledwie 46. A tylko ci mogą całkowicie poświęcić się specjalizacji w pracy pszczelarskiej, uznając — chociaż nie we wszystkich wypadkach, że ich pasieki mogą dać pełne utrzymanie właścicielom.
Problem pasiek-gigantów nie istnieje u nas.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
