Zapylanie rzepaków ozimych
tekst: Mieczysław Lipiński
Pszczelarstwo, Rok III, nr 4, kwiecień 1952 — Mgr inż. MIECZYSŁAW LIPIŃSKI
Mgr inż. MIECZYSŁAW LIPIŃSKI
strona 6
Plan 6-letni na odcinku rolniczym przewiduje zwiększenie produkcji surowców przemysłowych, do których należą tłuszcze roślinne. Przy końcu planu 6-letniego produkcja oleju ma wzrosnąć o 194% w stosunku do roku 1949. W tym celu zwiększy się w Polsce ogólną powierzchnię zasiewu roślin oleistych o 67%, a w państwowych gospodarstwach rolnych o 93%. Spośród naszych roślin oleistych, największe znaczenie ma rzepak, zwłaszcza ozimy. Plony rzepaku, osiągane u nas dotychczas, nie są wysokie, bo przeciętnie wynoszą około 800 kg z hektara. Przez dobór odmian odpornych na niesprzyjające warunki klimatyczne i przez polepszenie agrotechniki można te plony podwoić.
Rzepak jest rośliną owadopylną i potrzebuje do wydania nasion zapylenia krzyżowego, polegającego na tym, że pyłek z kwiatów jednej rośliny musi być przeniesiony przez owady na znamiona słupków drugiej rośliny. Budowa kwiatu rzepaku jest taka, że utrudnia niepożądane samozapylenie. Kwiat posiada 6 pręcików. Cztery z nich są tej samej długości co słupek i stoją blisko niego, dwa pozostałe są krótsze i nieco odgięte na boki (rys. 1). Pylniki wszystkich pręcików są obrócone do słupka tą stroną, która w czasie ich dojrzałości pęka wysypując pyłek. Cztery dłuższe pręciki odwracają jednak w czasie pylenia swoje woreczki pylnikowe pęknięciem na zewnątrz, dwa krótsze natomiast pozostają cały czas bez zmiany.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
