Zmniejszajmy straty zimowe w pasiekach (część I)

tekst: Stanisław Staszałek

Pszczelarstwo, Rok VIII, nr 11, listopad 1957 — STANISŁAW STASZAŁEK

STANISŁAW STASZAŁEK

strona 327

Dobra zimowlą pszczół jest zagadnieniem pierwszorzędnej wagi nie tylko dla każdego pszczelarza, ale i dla pomyślnego rozwoju pszczelarstwa w kraju. Na przebieg i ostateczny wynik zimowli składa się szereg przyczyn; poznanie ich i odpowiednie pokierowanie warunkami zimowli pszczół jest niezbędne. W artykule niniejszym zamierzam dać krótki przegląd najważniejszych momentóów decydujących o przebiegu zimowli i wskazać przyczyny niepowodzeń jak również sposoby zaradzenia złu.

Jak pszczoły przygotowują się do zimy:

Rokrocznie statystyki przezimowanych pni pszczelich wykazują znaczny ubytek w stosunku do ilości pni jesienią. W zależności od zimy i jej przebiegu ubytek ten waha się od 10—30%, stanowiąc bardzo poważny ubytek majątku narodowego oraz zmniejsza w znacznym stopniu dochody rolnictwa (niedostateczna wiosną ilość pszczół niezbędnych do prawidłowego zapylania kwiatów). Ubytek pni pszczelich pociąga za sobą poważne skurczenie się produkcji miodu w roku przyszłym, gdyż pszczelarze pragnąc powetować straty zimowe prowadzą latem z reguły gospodarkę rojową, a w związku z tym ilość ukazującego się na rynku miodu, tego niezastąpionego pokarmu — co leczy i leku — co żywi, jest niedostateczna.

Szeroki ogół pszczelarzy uważa, że przyczyny ubytku zimowego w pasiekach są natury wyższej i przechodzi nad nimi do porządku dziennego, z machnięciem ręki, „bo stało się“, „bo cóż ja na to poradzę“, „bo winna długa i ciężka zima itd. itd. Pogląd ten z gruntu fałszywy. Pszczelarz jest w stanie zapobiec ubytkowi zimowemu, ale pszczelarz naprawdę dobry. Stwierdziwszy to, należy przeprowadzić gruntowną rewizję dotychczasowych metod zimowania pszczół, szukać pilnie sposobów zaradzenia złu, a przede wszystkim gruntownie poznać przyczyny strat i warunki prawidłowej zimowli. Nie sztuką jest bowiem silne rozmnożenie pasieki latem, ale prawdziwym kunsztem pszczelarza jest utrzymanie tego stanu przez zimę, zachowanie wysokiej zdolności pszczół do pracy na wiosnę.

Przypatrzmy się zatem, jak zimują pszczoły, i zbadajmy warunki im odpowiadające. Całość życia pnia możemy ogólnie podzielić na dwa okresy: 1) okres intensywnego rozmnażania się i gromadzenia zapasów, tj. wiosna i lato, 2) okres życia przytłumionego, czyli okres jesieni i zimy. Nas będzie interesował

strona 328

ten właśnie drugi okres, okres niejako spoczynku pszczół. Pszczoły w tym okresie niewiele mają do zrobienia, kwitnienie roślin prawie całkowicie się skończyło. Kwiaty letnie zakończyły swój okres wegetacji, a z chwilą kiedy człowiek wychodzi na pola z kosą, sierpem, czy żniwiarką, pożytek pszczeli kończy się szybko. Nastaje zatem dla pszczół okres niejako spoczynku, okres szykowania się do zimowli. Trutni w tym czasie w ulu zaczyna się nie cierpieć, są one zbędne i bezużyteczne, zatem bez skrupułów usuwa się je z ula, chyba, o dolo nieszczęsna, że matki brak lub młoda nie zapłodniła się jeszcze. Ostatnie wysiłki gorączkowego życia pszczół skierowane są na przyszykowanie gniazda do jakże ryzykownej „podróży zimowej“ pszczół. Kitują więc intensywnie gniazdo, przegrupowują zapasy, by były łatwo dostępne, „pod ręką“.

Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”

Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.

Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna

Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.

Masz już dostęp? Zaloguj się.

Podobne wpisy