Niespodziewany pożytek i niezwykły rój
tekst: Franciszek Teichert
Pszczelarstwo, Rok XX, nr 9, wrzesień 1969 — Franciszek Teichert
Franciszek Teichert
strona 11
W ubiegłym roku, gdy przekwitły lipy i pożytek główny chylił się ku końcowi, zlustrowałem raz jeszcze przyległy do mojej pasieki teren w promieniu ponad 2 km. Stan upraw polowych wskazywał na nieuchronny, szybki zanik pożytku, a wielki obszar dopiero gdzieniegdzie zakwitającej lucerny — według wyjaśnień dyrektora gospodarstwa — miał być w najbliższych dniach skoszony na kiszonkę.
W takiej sytuacji po odczekaniu jeszcze jednego tygodnia — dla lepszego dojrzenia i odpowiedniego zasklepienia miodu — w końcu lipca dokonałem ostatecznego miodobrania.
Po zdjęciu nadstawek oraz ułożeniu gniazd zacząłem uzupełniać podstawowe zapasy syropem. Jednocześnie stosowanym od lat zwyczajem wstawiłem do uli między ostatnią ramkę a podkarmiaczkę po jednej ramce węzy dla odbudowania komórek do około 1/3 ich głębokości. Podkarmiane pszczoły odbudowują węzę z reguły w ciągu trzech dni. Powtarzam to zwykle dwukrotnie i uzyskuję w ten sposób częściowo odbudowane plastry do powiększania nimi na wiosnę gniazd w pierwszej kolejności.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
