Sposób zimowania matek pszczelich poza kłębem
tekst: N. Foti
Pszczelarstwo, Rok XI, nr 12, grudzień 1960 — Inż. N. Foti
Inż. N. Foti
strona 356
Centralna Doświadczalna Stacja Jedwabnictwa i Pszczelnictwa—Bukareszt
Z materiałów opublikowanych w 6 i 8 numerze „Apicultura“ z roku 1956, omawiających zimowanie matek pszczelich poza kłębem, widać, że rozchód pożywienia, zużywanie się organizmów pszczół oraz warunki odżywiania matek przez pszczoły robotnice trzymane w termostacie ulegają jedynie nieznacznym wahaniom.
Przy optymalnej temperaturze 23—25⁰ spożycie pokarmu przez jedną pszczołę na 1 dobę wynosi 1,7 mg; przy temperaturze 25—27⁰ wskaźnik spożycia pokarmu i zużycie organizmu wzrasta o 1,7%, przy 21—23 o 7,7% i o 16,2% w temperaturze 27—29⁰.
Przytoczone wyniki oraz to, że w warunkach naturalnych temperatura kłębu w czasie spoczynku zimowego waha się w granicach 14—25⁰ zachęciło nas do zbadania w 1956—1960 roku możliwości zimowania matek pszczelich w pokojach mieszkalnych, gdzie temperatura w ciągu doby waha się zazwyczaj w granicach 14—24⁰.
W tych warunkach pszczoły trzymano w klateczkach, które umieszczono w szafach, aby zabezpieczyć je przed gwałtownymi zmianami temperatury, przed światłem i hałasem. Nie stosowano przy tym jakiegokolwiek dodatkowego ocieplenia.
Technika zimowania pozostała ta sama co i przedtem. Polegała ona na zimowaniu matek wraz z 50—90 towarzyszącymi pszczołami, zamkniętymi w klateczkach, zmienianymi co pewien okres przez nowe w porze zimowej.
Wyniki tych prac pozwoliły nam na takie uproszczenie dotychczasowego sposobu zimowania matek poza kłębem, aby pszczelarze mogli przeprowadzić zabieg w warunkach pasiecznych i za pomocą sprzętu wykonanego po większej części przez nich samych.
Uproszczenia te polegają na tym, że zrezygnowaliśmy z termostatu oraz poczyniliśmy pewne zmiany w technice zimowania, które omawiamy niżej.
SPRZĘT I MATERIAŁ
Klateczka do zimowania matek i pszczół towarzyszących, jak widać na rysunku 1 (a, b, c) ma kształt zbliżony do sześcianu. Składa się ona z właściwej klateczki i nasuwanej przykrywki (drzwiczek).
Na zewnętrznej stronie ścianki górnej przymocowany jest okrągły kołnierzyk do wstawiania i przytrzymywania podkarmiaczki. W środku kołnierza znajduje się otwór o średnicy 1,5 mm, przez który pszczoły pobierają pokarm. Rozmiary wewnętrzne klateczki: wysokość 70 mm, szerokość 50 mm i głębokość 40 mm.
Wewnątrz w odległości 10 mm od dna znajduje się pozioma przegródka (półeczka) szerokości 12 mm przymocowana do tylnej i bocznych ścianek. Brzegi boczne przykrywki są podgięte i tworzą felce obejmujące boczne brzegi klateczki odgięte na zewnątrz. Wentylacja klateczki odbywa się przez małe otworki o średnicy 2 mm. 10 takich otworków znajduje się w górnej części drzwiczek, a 10 w dolnej ściance (dnie) klateczki.
Klateczka może zmieścić plasterek (60 mm × 50 mm) oraz do 120 pszczół. Klateczki można wykonywać z metalu, drzewa, tektury lub plastiku. 3 ostatnie materiały, będące gorszymi przewodnikami ciepła, są bardziej pożądane. Klateczki blaszane, które widzimy na załączonej ilustracji, wykonuje się z białej blachy o grubości 0,2—0,4 mm. Takie klateczki, łatwe do wykonania, dały dobre wyniki. Zaleca się, aby liczba klateczek była o 20—30% większa od liczby zimujących matek. Są one niezbędne do natychmiastowej zamiany klateczek zanieczyszczonych.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
