Z mojej praktyki
tekst: Archiwum miesięcznika „Pszczelarstwo”
Pszczelarstwo, Rok XVI, nr 1, styczeń 1965 — S.J.R.
strona 16
W którymś numerze „Pszczelarstwa” żalił się pewien pszczelarz na to, że gdy przy wiosennym ścieśnianiu gniazda stosował oddzielenie magazynu przegrodą ze szparą u dołu, to powstawały rabunki.
Ja jednak od 4—5 lat stosuję podobny sposób z bardzo dobrym wynikiem, bo i gniazdo mam cieplejsze i zastępuje mi to w dużej mierze podkarmianie spekulacyjne bez obawy wypryskiwania pszczół, gdy często na wiosnę jest zimno. Opiszę, jak to robię. Mam ule warszawskie zwykłe. W pierwszym roku spróbowałam zostawić przejście na dole przez uniesienie przegrody na 1 cm. Spotkała mnie na wstępie przykra niespodzianka, ale nie rabunek. Wiosna była zimna i gdy we wszystkich ulach było dobrze, to w jednym pszczoły nie zeszły w dół i byłby się rój osypał z głodu, gdybym tego nie spostrzegła wcześnie. Gdy zajrzałam do ula, w gnieździe już nic nie miały do jedzenia i na dnie leżało sporo pszczół nieżywych. Odtąd robię inaczej. Tuż pod górną beleczką wydłutowałam otwory 5—7 cm długości o szerokości wylotka i teraz wszystko dobrze.
Zaraz po pierwszym oblocie wiosennym wysuwam i oczyszczam dennicę (tekturki przesycone pokostem), wsuwam je z powrotem i zależnie od liczby obsiadłych muchą ramek przestawiam za zatwór 2—3 ramki najbogatsze w pokarm. Tak je pozostawiam aż do I przeglądu.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
