Z historii wielkopolskiego ruchu pszczelarskiego (część IV)

tekst: S. Walerowicz

Pszczelarstwo, Rok XXXII, nr 9, wrzesień 1981 — Inż. S. Walerowicz

Inż. S. Walerowicz

strona 14

winieta działu — rysunek ula słomianego z napisem „Przeszłość i tradycja”

Wielkopolska entuzjastycznie przyjęła niepodległość Polski w listopadzie 1918 r. Po przetargach politycznych zadecydowała o powrocie do Macierzy własnym zbrojnym powstaniem.

Rozpoczęła się energiczna odbudowa dawno utraconej niepodległości. Każdą czynność podejmowano z ochotą i pietyzmem. Polscy pszczelarze przystąpili do reorganizacji i spolszczenia istniejącego w Poznaniu Związku. Członkowie Niemcy ustąpili z Zarządu, pozostali przygotowali organizację do Walnego Zebrania, które 20.VII.1920 r. ustaliło nową nazwę Związku — „Związek Bartników Wielkopolskich”. W momencie przejściowym Związek liczył 96 Towarzystw i ponad 5000 członków. W 1919 r. w „Bienenwircie” drukowano polskie artykuły Chełmińskiego i Liczbańskiego. Dwujęzyczne pismo nie było przez Polaków mile widziane, stąd już od stycznia 1920 r. nowy Związek zaczął wydawać własne pismo pod nazwą „Bartnik Wielkopolski”. Pierwszym prezesem nowego Związku został Klawek, wiceprezesem i redaktorem pisma Chełmiński, a sekretarzem Snowadzki. Jak widać, życie organizacyjne zostało od pierwszej chwili sprzężone z ruchem wydawniczym.

Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”

Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.

Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna

Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.

Masz już dostęp? Zaloguj się.

Podobne wpisy