Zbiory miodu w pasiekach w latach 1950-1963 (na podstawie wagowej kontroli pożytków)

tekst: Leon Bornus

Pszczelarstwo, Rok XV, nr 7–8, lipiec–sierpień 1964 — Prof. Leon Bornus

Prof. Leon Bornus

strona 10

W bieżącym sezonie kilkuset pasieczników na terenie całego kraju prowadzi po raz piętnasty kontrolę przebiegu pożytków przy pomocy ula na wadze. Mamy więc poza sobą czternaście lat bardzo pożytecznej akcji, która daje nam cenny materiał do dość wszechstronnego scharakteryzowania gospodarki pasiecznej w skali krajowej i która z biegiem lat staje się nieodzownym elementem intensywnego gospodarowania w pasiece.

mapa Polski z obszarami kreskowanymi według przeciętnego zbioru miodu (mapa 1), w lewym dolnym rogu wykres słupkowy „% powierzchni kraju” dla przedziałów 0–3, 3–6, 6–10, 10–15, 15–25 i ponad 25 kg: 2,5%, 16,1%, 36,1%, 24,8%, 19,6%, 0,7%

Wagowa kontrola przebiegu pożytku nie jest wymysłem polskim, bo w licznych krajach pasiecznicy posługują się również wagą. Niewątpliwie jednak naszą zasługą jest to, że rozpropagowaliśmy tę akcję, że mamy bardzo dużo punktów kontroli pożytku i że chyba w sposób najbardziej oryginalny — nie opierając się na obcych wzorach wykorzystujemy te materiały do wszechstronnej analizy warunków naszego pasiecznictwa. Dotychczas opublikowaliśmy już 9 prac i artykułów opartych na materiale dokumentacyjnym punktów kontroli pożytku. W roku bieżącym ukażą się 3 dalsze (w „Pszczelarstwie” i w „Pszczelniczych Zeszytach Naukowych”).

strona 11

Najpełniejsze opracowanie opublikujemy w „Pszczelniczych Zeszytach Naukowych”. Tutaj pragniemy przedstawić powiatami jedynie przybytki wagowe netto w poszczególnych latach. Dla wielu czytelników „Pszczelarstwa” interesujące będzie porównanie wyników z własnego powiatu z wynikami z sąsiednich lub z przeciętnymi województwa czy też całego kraju. Bogaty materiał ogranicza nas w analizie słownej tabel. Pozostawiamy zatem Czytelników ich własnej inwencji w studiowaniu tego bogatego materiału.

Nie możemy jednak pominąć potrzebnych wyjaśnień. Sezony pszczelarskie charakteryzowane były na podstawie danych z kart ula kontrolnego obejmujących w przeważającej liczbie okres od 1 maja do końca sierpnia.

Za roczne przybytki brutto przyjęliśmy ogólną sumę dziennych przybytków na wadze w sezonie, a za przybytki netto przyjęliśmy różnicę między sumą przybytków i sumą ubytków na wadze. Trzeba tu dodatkowo wyjaśnić, że jeżeli na przykład od 2 sierpnia już w ogóle nie było w pasiece przybytków na wadze, a tylko same ubytki, to nie włączaliśmy ich do ogólnej sumy ubytków, traktując w danej pasiece koniec sezonu właśnie na 2 sierpnia. Praktycznie było już po miodobraniu i na pewno zbieraczki trochę znosiły nektar i pyłek, lecz nie pokrywało to ubytku na wykarmienie larw i robotnic.

Mając przybytki netto, możemy szacunkowo określić zbiór miodu z 1 pnia, posługując się poniższymi wskaźnikami:

Przybytek netto w kg/1 pień Miód towarowy w kg/1 pień
do 5 0
5-8 0-3
8-11 3-6
11-16 6-10
16-21 10-15
21-33 15-25
ponad 33 ponad 25

Przeciętny zbiór miodu w kraju kształtuje się około 10 kg na 1 pień. Na tym mniej więcej poziomie uzyskują miód pasiecznicy województw centralnych i częściowo południowych (mapa 1). Korzystniejsze zbiory mają pasiecznicy na północy i w województwach zachodnich. W tym artykule ograniczamy się do przedstawienia efektu końcowego gospodarki pasiecznej, ale w innych opracowaniach analizujemy elementy składowe, składające się na ten końcowy wynik.

Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”

Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.

Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna

Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.

Masz już dostęp? Zaloguj się.

Podobne wpisy