Bibliografia

tekst: Michał Gromisz

Pszczelarstwo, Rok XVII, nr 11, listopad 1966 — Opracował: M. Gromisz

strona 7

CZIGLINCEW G. I.: Wentilacja gniezd pczeł, zimujuszczych na wole. Wentylacja gniazd w pniach zimujących na toczku. Pczełowodstwo, 1963, t. 40, nr 10, B5, s. 9—11, tabl. 2, fot. 1.

(ZSRR) Na Uralu wielu pszczelarzy zimuje pszczoły na toczku, zabezpieczając dobrą wentylację uli (otwarte dwa wyloty: dolny i górny). Obserwacje pszczół osiadłych w barciach i dziuplach wykazały jednak, że na zimę zakitowują one szczelnie oczko, pozostawiając jedynie niewielki otwór. Przeprowadzono doświadczenie z zimowaniem pszczół przy różnej wentylacji gniazd: 1) otwarty do połowy wylot dolny i umieszczone u góry gniazda w uliczkach rurki o średnicy 25 mm (silna wentylacja), 2) otwarte do połowy wyloty dolny i górny (średnia wentylacja) i 3) zamknięty wylot dolny a otwarty do połowy górny (słaba wentylacja). W każdej grupie było po 5 pni; ostatni jesienny oblot pszczół w końcu października, oblot wiosenny — początek marca, wiosenny przegląd rodzin — 9 — 10 kwietnia. Najgorzej zimowały rodziny w ulach o silnej wentylacji, najlepiej w ulach o słabej wentylacji (określano ilość podmoru i zużycie pokarmu w okresie zimy). Rodziny, które pomyślniej przezimowały (słaba wentylacja), rozwijały się lepiej wiosną i zebrały więcej miodu (150⁰/₀, wentylacja średnia — 107⁰/₀, wentylacja silna — 100⁰/₀).

Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”

Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.

Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna

Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.

Masz już dostęp? Zaloguj się.

Podobne wpisy