Z referatów Kongresu

tekst: Archiwum miesięcznika „Pszczelarstwo”

Pszczelarstwo, Rok XIV, nr 11, listopad 1963

strona 290

zdjęcie — kilku mężczyzn przy balustradzie u szczytu kamiennych schodów, niżej słuchacze; objaśnione w podpisie zbiorczym na str. 291 („z lewej”)

O. Tabarly. Pszczelarskie Laboratorium Badawcze w Nicei. Leczenie rodzin pszczelich. Zastosowanie nowych preparatów leczniczych zlikwidowało wiele chorób zwierzęcych, ale nie zapobiegło szerzeniu się niektórych z nich w pasiekach. Te niedoskonałe wyniki leczenia nie świadczą o małej skuteczności leków, ale dowodzą raczej niewłaściwego ich stosowania. Na to, aby leczenie dało dobre wyniki, konieczne jest poddawanie pszczół kuracji pełnej, podawanie ściśle obliczonych dawek preparatu leczniczego, tak aby w ulu powstały pewne jego zasoby, stanowiące źródła lecznicze. Ilość leku musi być przy tym wystarczająca, ale nigdy — nadmierna.

Leczenie rodziny pszczelej przy użyciu niedostatecznych ilości preparatu może wywierać niemały wpływ ujemny i to dwojakiego rodzaju: 1. Pozostawia w stanie zdolnym do rozwoju część zarodków chorobotwórczych, podczas gdy większa ich część uległa zniszczeniu. Objawy choroby nie występują już, ale sama choroba może wybuchnąć nieoczekiwanie i nagle, skoro istnieją sprzyjające ku temu warunki (przykład — choroba roztoczowa). 2. Zahamowuje rozwój zarodków chorobotwórczych, ale nie niszczy ich, co umożliwia tym mikroorganizmom nabycie odporności w stosunku do użytego leku. Chorobę mogą wówczas wywołać zarazki uodpornione, a wówczas lek przestanie być przeciw niej skuteczny nawet przy maksymalnym zwiększeniu dawek (przykład — zgnilcowe choroby czerwiu).

Podawanie leku w dawkach zbyt dużych może mieć również dwojakie podstawowe skutki: 1. Ujemne oddziaływanie na pszczoły, przejawiające się ich zamieraniem (przykład — preparaty chemiczne). 2. Ujemny wpływ na produkty pszczele godzący w ich konsumentów. Jest rzeczą dowiedzioną, że w pasiekach, gdzie stosuje się środki lecznicze w nadmiernych ilościach, istnieją warunki dostawania się ich do produktów pasiecznych (przykład antybiotyki). Miód odebrany z uli wkrótce po przeprowadzeniu w nich zabiegów leczniczych (zwłaszcza przy zastosowaniu nadmiernych dawek) zawiera często pewne ilości leku.

W zakończeniu referatu autor podkreśla doniosłość i konieczność właściwego stosowania wszelkiego rodzaju środków leczniczych w walce z chorobami pszczół. Podawanie ich w niedostatecznych bądź zawyżonych dawkach a także w niewłaściwy sposób zagraża nie tylko pszczołom, ale również i zdrowiu ludzkiemu.

M. H. Hassanein i A. L. Abd-el Salam ,Wydział Rolnictwa Uniwersytetu w Assiut. Z badań nad wszolinką trutnówką. Wszolinka (Braula coeca Nitsch) traktowana jest w Egipcie jako jeden z groźniejszych szkodników pszczoły miodnej. Larwy jej uszkadzają zasklep na miodzie, a osobniki dorosłe opadają matki i robotnice.

Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”

Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.

Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna

Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.

Masz już dostęp? Zaloguj się.

Podobne wpisy