Wydajność a opłacalność gospodarki pasiecznej

tekst: Franciszek Teodor Chimowicz

Pszczelarstwo, Rok XX, nr 11, listopad 1969 — Teodor F. Chimowicz

Teodor F. Chimowicz

strona 6

Liczne problemy ekonomiki produkcji pasiecznej wciąż jeszcze czekają u nas na opracowanie. Chciałbym zabrać głos na ten temat

W latach 1954 — 1960 gospodarzyłem w pasiece stacjonarnej składającej się z 60 rodzin w ulikach poniemieckich (słomianych) o wymiarach ramki 240 ×220 oraz z 20 rodzin w ulach warszawskich zwykłych. Wszystkie sezony pasieczne (od kwietnia do września) spędziłem w pasiece przy pszczołach. Wszystkie pnie przez te lata ustawione były w jednym rzędzie, wzdłuż skraju lasu, pól i łąk PGR-owskich — 0,5 km od najbliższego zabudowania. Pożytki pszczele w okolicy były bardzo obfite do chwili przekwitnięcia maliny, tj. do około 20.VI. Od tej daty był już tylko większy lub mniejszy wziątek rozwojowy.

W tych latach, tj. w początkach pszczelarzenia, nie stosowałem wędrówek ani metod pozwalających na gospodarkę intensywniejszą. Brakowało mi doświadczenia. Gospodarzyłem bardzo swobodnie dając pszczołom „wolną rękę”. Cały nakład [?]jej pracy ograniczał się do łapania i osadzania rojów, dodawania nadstawek lub ramek gniazdowych, odwirowywania miodu, podkarmiania późno wyrojonych rodzin i budowy uli. Wydajność przezimowanej rodziny była bardzo zróżnicowana. Wahała się od 0 do 15 kg. Średnia z całej pasieki za lata 1954 —60 nie przekraczała 5—6 kg z pnia. Dopiero gdy pasiekę rozbiłem na trzy części i ulokowałem poszczególne grupy w okolicach z równie dobrymi pożytkami, wydajność z pnia i nakład robocizny zaczęły wzrastać. Chcąc mieć jaki taki dochód z pszczół nie mogłem im dać już „wolnej ręki”. Musiałem się solidnie zabrać do nauki teorii pszczelarstwa, poznać dokładnie okolicę i jej najgłówniejsze pożytki oraz wybrać metodę gospodarowania stosowną dla danej okolicy. Obecnie gospodarzę przede wszystkim w beznadstawkowych leżakach warszawskich. Dla porównania wydajności pasieki o większy[?] i mniejszym nakładzie kosztów i [?]bocizny wydzieliłem i przeznaczyłem do tego celu (w 1966 r. wiosną) jedną 36-pniową pasiekę wędrowną. W niej wymieniałem rokrocznie 60 — 70 proc. matek. Wędrowałem regularnie trzy razy w sezonie (rzepak, malina, wyka, gryka i seradela). Chcąc mieć silne rodziny wiosną, podkarmianie i dokarmianie syropem starałem się zakończyć najdalej w trzeciej dekadzie sierpnia. Wyniki tej pasieki w latach 1966 — 1968 przedstawione zostały w tabeli nr 1.

Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”

Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.

Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna

Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.

Masz już dostęp? Zaloguj się.

Podobne wpisy