Skorki

tekst: Stanisław Kirkor

Pszczelarstwo, Rok XIII, nr 3, marzec 1962 — Prof. dr Stanisław Kirkor

Prof. dr Stanisław Kirkor

strona 74

zdjęcia skorka — jaja, larwa, osobnik męski i żeński
Na zdjęciu widoczne są od góry: a — jaja, b — larwa, c — osobnik męski, d — osobnik żeński

Skorki znane są u nas jeszcze pod popularnymi nazwami szczypawki, szczunoki (poznańskie), kręciuchy (łódzkie); rosyjskie — uchowiortki, czeskie — škwor obecny, francuskie — le forficule lub „perce oreilles”, niemieckie — der Ohrwurm.

Skorki często spotykamy w naszych pasiekach, gdzie są raczej współmieszkańcami ula niż rzeczywistymi szkodnikami. Nazwy takie jak łacińska (Forficula auricularia) co można by przetłumaczyć — skorek uszny), rosyjska — „uchowiortka”, francuska „perce oreilles” — (przebijająca uszy) pochodzą od rozpowszechnionego prawie wszędzie, a na niczym nie opartego przesądu, że skorki dostają się do uszu ludzkich i następnie przebijają się do mózgu.

Przesąd ten powstał prawdopodobnie przez skojarzenie groźnego wyglądu owada z jego łatwością wciskania się do najmniejszych szpar. Skorek naturalnie może wypadkowo dostać się do ucha człowieka, gdzie pociąga go ciepło i ciemność, ale poza niemiłą koniecznością usuwania go z ucha szkód żadnych nie powoduje.

Skorki należą do gromady — owadów — Insecta, podgromady owadów uskrzydlonych — Pterygota, nadrzędu — owadów prostoskrzydłych — Orthopteroidea, rzędu — Cęgoszy-Dermaptera, podrzędu — skórnikowatych — Dermestidae, rodziny skorkowatych — Forficulidae, rodzaju skorek uszny (skorek pospolity) Forficula auricularia L.

Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”

Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.

Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna

Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.

Masz już dostęp? Zaloguj się.

Podobne wpisy