Wietrzenie uli
tekst: Wojciech Bojarczuk
Pszczelarstwo, Rok XIV, nr 7–8, lipiec–sierpień 1963 — Wojciech Bojarczuk
Wojciech Bojarczuk
strona 214
Rój pszczeli, jako żywy organizm, potrzebuje przez cały rok stałej wymiany gazów. Dzieje się to częściowo automatycznie przez siły fizyczne otoczenia, jak np. różnicę w prężności powietrza, dyfuzję gazów itp. Częściowo zaś będzie to akt woli roju, jego zabiegi mechaniczne, wietrzące ul.
Jak to się wszystko odbywa w spokojnej części roku — w jesieni, zimie i pierwszej połowie wiosny, nas pszczelarzy mniej stosunkowo interesuje. Natomiast wielką troską pszczelarza jest lato, zwłaszcza podczas pożytku.
Istnieją w tym okresie aż trzy powody do wietrzenia: 1) silny rój posiada dużo muchy, dużo czerwiu, duże zapotrzebowanie na świeży tlen. 2) gorąco wytworzone przez tyle pracujących organizmów wymaga ochłodzenia. A tu upalne letnie powietrze ma temperaturę niewiele tylko niższą od ulowej. 3) Obfitość znoszonego rzadkiego nektaru wymaga usilnego odwadniania.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
