Postępowanie przy chorobach pszczół w świetle obowiązujących przepisów weterynaryjnych
tekst: Archiwum miesięcznika „Pszczelarstwo”
Pszczelarstwo, Rok XVII, nr 7–8, lipiec–sierpień 1966
strona 49
Odkażanie plastrów przeprowadzamy w temperaturze pokojowej w szczelnych szafach lub nadstawkach, do których wkładamy tampony nasycone kwasem octowym lodowatym w ilości 150—200 cm³ na każde 10 plastrów. Nadstawki ustawione w stos powinny ściśle do siebie przylegać (dobrze jest okleić szpary papierem). Całość musi być szczelnie zamknięta od góry i od dołu. Po tygodniu są one dostatecznie odkażone, a po parodniowym wietrzeniu nadają się do ponownego użycia. Ule odkażamy przez wypalenie do koloru jasnobrązowego lub dokładne wymycie kwasem octowym lodowatym.
Pozostały sprzęt pasieczny jak: maty, poduszki, płótna itp. a także metalowe narzędzia lub inny sprzęt odkażamy także kwasem octowym lodowatym, względnie jego parami.
„Fumagillinę” lub Fumidil B” stosujemy zwykle wczesną wiosną, lub przy podkarmianiu spekulacyjnym wiosną czy późnym latem. Zawartość 1 słoika wystarcza do leczenia 5—6 rojów. Antybiotyk podajemy w syropie 1:1 tak, aby w 25 litrach syropu znalazła się zawartość 1 opakowania, uprzednio rozpuszczona w szklance czystej, letniej wody. Syrop nie powinien być gorący, gdyż wyższa temperatura niszczy właściwości antybiotyku.
Zapobieganie polega na zapewnieniu pszczołom odpowiedniej ilości i jakości pokarmu na zimę, corocznej wymianie co najmniej 50% matek na matki z silnych, odpornych i wysokoprodukcyjnych rojów, na odpowiednich warunkach zimowli, zapobieganiu błądzeniu pszczół i rabunku, urządzeniu odpowiedniego poidła i ogólnej dbałości o stan higieniczny i zdrowotny pasieki.
2. Paratyfus pszczół (Salmonellosis apis)
Jest to zaraźliwa choroba pszczół dorosłych wywoływana przez pałeczki paratyfusu, a powstająca najczęściej
strona 50
w słabych rojach utrzymywanych w nieodpowiednich warunkach. Usadawia się ona w przewodzie pokarmowym, przenoszona jest z wodą z zakażonych ścieków, kałuż a także kału i moczu ludzi oraz zwierząt chorych na paratyfus.
W gnieździe szerzy się podobnie jak nozema, poprzez wydaliny chorych pszczół. Z ula do ula przenosi się często za pośrednictwem błądzenia, rabunków lub wylatujących rojów.
Występowanie jej obserwuje się najczęściej pod koniec zimy i na wiosnę. Przy silnym zakażeniu następuje osłabienie roju wskutek dużej śmiertelności pszczół. U części owadów występuje biegunka, utrata zdolności lotu, paraliż skrzydeł, w ulu wyraźne ślady biegunki, odwłok chorych pszczół jest rozdęty i ciężki, podobnie jak przy chorobie zarodnikowcowej. Ostateczne rozpoznanie daje mikroskopowe badanie kału i krwi chorych pszczół.
Leczenie polega na przesiedleniu do nowych, odkażonych przez opalenie uli, przetopieniu plastrów, przegotowaniu miodu oraz dokładnym odkażeniu sprzętu pszczelarskiego. Leczenie przy pomocy środków terapeutycznych nie jest opracowane. Można próbnie stosować podawanie 2—4% formaliny w syropie cukrowym.
Zapobieganie polega na zapewnieniu pszczołom dobrych warunków zimowania, podobnie jak przy chorobie zarodnikowcowej.
3. Rozpadnica (Septicaemia apis)
Jest chorobą pszczół wywołaną przez pałeczkę rozpadnicy (Bacillus apisepticus Burnside). Rozmnaża się ona we krwi (hemolimfie) owadów. Występuje w okresie lata, rzadziej wiosną, najczęściej w pasiekach silnie zacienionych, położonych na terenach wilgotnych.
Wytrzymałość zarazka jest niewielka. Do organizmu pszczoły wnika on przez przetchlinki lub przewód pokarmowy. Najczęściej zakażenie dotyczy pszczół robotnic
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
