Waga pasieczna własnej konstrukcji

tekst: Aleksy Rogowski

Pszczelarstwo, Rok VIII, nr 4, kwiecień 1957 — ALEKSY ROGOWSKI

winieta działu „Wymiana doświadczeń” — rysunek gałązki lipy przy ozdobnym inicjale „W”

ALEKSY ROGOWSKI

strona 120

Ponieważ sam za pośrednictwem „Pszczelarstwa“ wiele już skorzystałem z praktyki i doświadczeń pszczelarzy, poczuwam się do obowiązku dać też coś innym od siebie. Pragnę opisać wagę pasieczną własnej konstrukcji.

Waga w pasiece musi być dość czuła, aby móc informować, co się w ulu dzieje, przybywa miodu czy ubywa, bo to najwięcej pszczelarza interesuje.

Dotychczas wykonałem dwie wagi o małej dokładności (250 g). Wystarczały one tylko na większy pożytek. Myślałem jednak o takiej wadze, która by dokładnie informowała, co się dzieje w ulu. Taką właśnie zbudowałem i to małym kosztem: 8 m płaskownika podkowiarki, 2 godziny roboty kowalskiej i kilka dni mojej pracy. Waga waży z dokładnością do 10 gramów i jest na tyle lekka i tak zbudowana, że bez pomocnika można ją do ula przysunąć i ul do niej przywiesić bez większego niepokojenia pszczół. Zachodzi bowiem nieraz potrzeba przesunięcia wagi do innego ula, bo ten jest już za silny lub za słaby i mylnie informowałby o całości pasieki. Stojak wagi można zrobić z drzewa,

Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”

Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.

Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna

Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.

Masz już dostęp? Zaloguj się.

Podobne wpisy