Moja gospodarka w leżakach wielkopolskich
tekst: Stefan Wnuszyński
Pszczelarstwo, Rok VIII, nr 4, kwiecień 1957 — Stefan Wnuszyński
strona 121
W czasopismach krajowych, jak i zagranicznych dużo się mówi na temat prowadzenia gospodarki pasiecznej w tym lub w innym typie ula. U nas w kraju są trzy typy uli uznanych, ale wielu pasieczników ma ule własnej prodkucji o różnych wymiarach ramek gniazdowych, co utrudnia pracę w pasiece oraz obniża jej wyniki. Spośród uli uznanych przez Ministerstwo Rolnictwa każdy typ jest dobry, ale wymaga odmiennego sposobu prowadzenia gospodarki.
W krótkich słowach opiszę mój sposób gospodarki w ulach wielkopolskich leżakach. Zaznaczę tu, że wszystkie ule robię własnoręcznie, dokładnie, według zasadniczych wymiarów z wyjątkiem drobnych poprawek własnych.
Na podstawie mego doświadczenia stwierdzam, że gospodarowanie w leżakach wielkopolskich jest dość łatwe i opłacalne. Wprawdzie wykonanie dobrego ula pochłania dużo czasu, lecz za to wykonanie wszelkich
strona 122
zabiegów, jak poszerzanie gniazda, podział rodziny, wychów matek, nie przedstawia większych trudności.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
