W kilku zdaniach
tekst: Jadwiga Guderska
Pszczelarstwo, Rok XV, nr 10, październik 1964 — Opr. J. Guderska
strona 15
● Miód wiecznie płynny. Do najbardziej cenionych miodów amerykańskich zalicza się pochodzący z rośliny tupelo. Jest to nazwa indiańska drzewa nektarodajnego, które rośnie w wilgotnej dżungli pokrywającej bagniste doliny niektórych rzek północnej Florydy. Nazwa łacińska owego drzewa: Nyssa aquatica.
Miód z tupelo jest bardzo aromatyczny, delikatny w smaku i ma tę właściwość, że nie ulega krystalizacji, co zawdzięcza stosunkowo dużej zawartości fruktozy.
Drzewo tupelo zakwita w połowie kwietnia, a jego obfite nektarowanie trwa około 4 tygodni. Wykorzystanie tego wziątku i uzyskanie czystego miodu z tupelo, to swego rodzaju specjalność niektórych pszczelarzy Florydy. Na terenach ciągnących się na przestrzeni około 60 mil ang. wzdłuż rzeki Apalachicola od jej ujścia do Zatoki Meksykańskiej w górę są najlepsze pożytki z drzewa tupelo. Już od marca zwożone są tam pasieki wędrowne z dalszych i bliższych okolic. W bagnistym lesie — dżungli, gdzie dziko rośnie magnolia. cyprys, wistaria, ustawia się ule na wielkich pomostach zbudowanych na wysokich palach. Konieczność takiego chronienia pni pszczelich od wilgoci nie ułatwia oczywiście gospodarki wędrownej.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
