W dwudziestoletnim województwie
tekst: Janina Strachalska
Pszczelarstwo, Rok XV, nr 3, marzec 1964 — Janina Strachalska
Janina Strachalska
strona 18

Są w naszym kraju województwa, gdzie pszczelarska organizacja do niedawna jeszcze nie przedstawiała dużej siły. Są też takie, gdzie życie związkowe oparte jest na wiekowych już tradycjach, gdzie do związku pszczelarskiego należał niejednokrotnie już dziad, potem ojciec, wreszcie syn i wnuk. Do takich terenów należą — Wielkopolska i Pomorze. Tam piękne osiągnięcia organizacji są już owocem pracy pokoleń.
Bywa jednak jeszcze inaczej. Bywa i tak, że życie związkowe rozwija się dynamicznie, żywiołowo, w środowisku gdzie zasadniczo nie zdążyły jeszcze wytworzyć się wspólne tradycje. W społeczeństwie powstałym z obcych sobie grup przybyłych z różnych okolic kraju oraz z ludności miejscowej. Tak rzecz się ma np. w woj. wrocławskim, gdzie w ciągu mijającego właśnie dwudziestolecia utworzyło się nowe społeczeństwo powojenne: członkowie jego to ludzie z Podola, Wołynia, Polesia, Grodzieńszczyzny, Wileńszczyzny, a także z Polski Centralnej i wreszcie miejscowi — Ślązacy. Jak widać mieszanka niezgorsza. Na szczęście dawno już zniknęli spośród nich tacy, co na tę ziemię patrzyli przez pryzmat korzyści łatwych i dorywczych. Wszyscy pozostali — niezależnie od tego z jakiej dzielnicy się wywodzą — są już Wrocławianami, gospodarzami na swoim terenie.
KŁOPOT NAJWIĘKSZY
Ten gospodarski stosunek do zagadnień wytworzył się wśród tamtejszych pszczelarzy już od dawna. Już w 1950 r. prowadzili oni prace zespołowe. W 1957 r. rozpoczął swą oficjalną działalność Związek Hodowców Pszczół Woj. Wrocławskiego. Pracy nie miał łatwej wobec wielu różnych trudności, większych może niż gdzie indziej. Mam tu na myśli przede wszystkim inwazję na te tereny choroby roztoczowej, która została tam (po raz pierwszy w Polsce) wykryta w roku 1951. Od tej pory zaczęły się dla pszczelarzy Wrocławskiego ciężkie czasy: weszły w życie surowe przepisy kontumacyjne, utrudniające a często całkiem uniemożliwiające obrót pszczołami, ulami, sprzętem oraz wędrownictwo pasiek. W tej sytuacji województwo posiadające bogate tereny wrzosowe i ogromne areały pegeerowskich i spółdzielczych rzepaków nie mogło właściwie wyżywić swych pasiek.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
