O przystosowanie gospodarki pasiecznej do warunków pożytkowych

tekst: Bronisław Harmaciński

Pszczelarstwo, Rok XI, nr 5, maj 1960 — Bronisław Harmaciński

Bronisław Harmaciński

strona 129

Nie możemy powiedzieć, że taki bądź inny typ gospodarki jest najlepszy we wszystkich województwach i powiatach. Obserwując bacznie wszystkie czynniki pozwalające pszczołom gromadzić zapasy miodu, bardzo szybko przychodzimy do przekonania, że nie ma tu żadnej reguły, gdy chodzi o występowanie pożytków, przebieg pogody i dostosowanie do nich pasiek.

Pożytkiem głównym przyjęliśmy nazywać pożytek występujący w drugiej połowie czerwca i przeciągagający się do początku lipca. W niektórych okolicach może być o kilka dni wcześniejszy, w innych — przeciągać się, ale chodzi zasadniczo o to, co kwitnie w okresie przesilenia dnia z nocą. Dlaczego ten właśnie pożytek nazywamy głównym? Czy właściwie? Są przecież okolice, gdzie głównym zbiorem jest rzepak (wynika to z areału upraw i po[?]yślnych w tym czasie warunków atmosferycznych), gdzie indziej głównym pożytkiem jest wrzos albo spadź.

Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”

Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.

Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna

Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.

Masz już dostęp? Zaloguj się.

Podobne wpisy