O przystosowanie gospodarki pasiecznej do warunków pożytkowych
tekst: Bronisław Harmaciński
Pszczelarstwo, Rok XI, nr 5, maj 1960 — Bronisław Harmaciński
Bronisław Harmaciński
strona 129
Nie możemy powiedzieć, że taki bądź inny typ gospodarki jest najlepszy we wszystkich województwach i powiatach. Obserwując bacznie wszystkie czynniki pozwalające pszczołom gromadzić zapasy miodu, bardzo szybko przychodzimy do przekonania, że nie ma tu żadnej reguły, gdy chodzi o występowanie pożytków, przebieg pogody i dostosowanie do nich pasiek.
Pożytkiem głównym przyjęliśmy nazywać pożytek występujący w drugiej połowie czerwca i przeciągagający się do początku lipca. W niektórych okolicach może być o kilka dni wcześniejszy, w innych — przeciągać się, ale chodzi zasadniczo o to, co kwitnie w okresie przesilenia dnia z nocą. Dlaczego ten właśnie pożytek nazywamy głównym? Czy właściwie? Są przecież okolice, gdzie głównym zbiorem jest rzepak (wynika to z areału upraw i po[?]yślnych w tym czasie warunków atmosferycznych), gdzie indziej głównym pożytkiem jest wrzos albo spadź.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
