Środki i zabiegi lecznicze przy chorobie zarodnikowcowej

tekst: Stanisław Kirkor

Pszczelarstwo, Rok XIII, nr 4, kwiecień 1962 — Prof. dr S. Kirkor

winieta ludowa przy nagłówku działu „Choroby — szkodniki” — wycinankowy rysunek dwóch ptaków pod kwiatem tulipana, w doniczce

Prof. dr S. Kirkor

strona 104

Chciałbym tu omówić pokrótce najważniejsze objawy choroby i jej przebieg oraz środki i metody lecznicze. Choroba zarodnikowcowa w roju może przebiegać bardzo rozmaicie. Według Morgenthalera prawie tyle jest rodzajów choroby, co rojów chorych.

Najbardziej dostrzegalna jest choroba w pasiece na wiosnę, po pierwszych oblotach, kiedy przed ulami możemy spostrzec dużą ilość niezdolnych do lotu pszczół, zbierających się w małe grupki i łażących bezsilnie po źdźbłach traw, liściach i ziemi. Nie jest to jednak objaw charakterystyczny tylko dla choroby zarodnikowcowej, spotyka się go bowiem i przy innych chorobach. Bardziej charakterystyczne jest wystąpienie biegunki, przy czym plamami kału jest często pokryta deska wylotowa i ściany zewnętrzne i wewnętrzne ula.

Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”

Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.

Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna

Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.

Masz już dostęp? Zaloguj się.

Podobne wpisy