Rójka naturalna
tekst: Jan Szumigaj
Pszczelarstwo, Rok V, nr 5, maj 1954 — JAN SZUMIGAJ
JAN SZUMIGAJ
strona 17
Samodzielne rozdzielanie się rodziny pszczelej, czyli rójka, znane jest każdemu pszczelarzowi. Rójka nie zawsze jest korzystna dla pasieki i może spowodować znaczną zniżkę zbioru miodu. Nowe rodziny uzyskane z rójki pochodzą często od rodzin małoproduktywnych i nie mają większej wartości hodowlanej.
Chcąc należycie wykorzystać instynkt rójki, a w razie potrzeby skutecznie przeciwdziałać rójce, trzeba jasno zdawać sobie sprawę z przyczyn powstawania nastroju rojowego w rodzinie pszczelej.
Wczesną wiosną w skład rodziny pszczelej wchodzą przeważnie pszczoły z lęgu jesiennego. Choć już stare, pszczoły te nie karmiły jeszcze czerwiu i zachowały tę zdolność do wiosny. Ilość jaj składanych w tym okresie przez matkę dostosowana jest do ilości pszczół karmicielek. W miarę wylęgania się młodych pszczół, czerwienie matki wzrasta. W gnieździe stopniowo rozszerzanym przez pszczelarza matka ma możność nieskrępowanego czerwienia i w krótkim czasie osiąga najwyższą swą wydajność. Gdy gniazdo jest już całkowicie zapełnione plastrami, ilość komórek wolnych od czerwienia zaczyna się zmniejszać. Komórki zwalniane przez wylęgające się pszczoły są częściowo zalewane miodem, znaczna ilość komórek zajęta jest przez starszy czerw i matka z braku miejsca zmuszona jest ograniczać czerwienie.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
