O pszczołach długo- i krótkowiecznych
tekst: Stanisław Mendrala
Pszczelarstwo, Rok IX, nr 1, styczeń 1958 — STANISŁAW MENDRALA
STANISŁAW MENDRALA
strona 8
Wiemy, jak wielka jest różnica w długowieczności między pszczołami letnimi, a zimowymi. Pszczoły letnie żyją stosunkowo bardzo krótko, bo przeciętnie 20—40 dni i masowo wśród swych zajęć giną. Zimowe natomiast żyją po 6, 7 i 8 miesięcy, na wiosnę jeszcze czerw karmią i pracują w polu.
Nasuwa się więc ogólnie wśród pszczelarzy przyjęty wniosek, że bezpośrednią przyczyną zużycia sił i krótkości życia jest wytężona praca zbieraczek i niebezpieczne loty na pożytek. Tak powie prawie nieomal każdy pasiecznik, tak czytamy także w wielu bardzo dobrych podręcznikach pszczelarskich.
Zastanawiający jest jednak fakt zaobserwowany przez Farrara, Andersona, dr Maurizio, dr Dzierżonia i innych, że także w pniach osieroconych lub z matką niepłodną, normalnie pracujące pszczoły żyły przez całe lato i zimę, a Farrar podaje, że przeżyły 307—396 dni.
Badania wykazały, że takie osierocone pszczoły są nie tylko długowieczne, ale są również doskonale fizjologicznie rozwinięte, tj. mają silnie powiększone gruczoły mleczne oraz dość grubą warstwę ciałek białkowo-tłuszczowych, które są właśnie podstawą ich długowieczności. Te rodziny zbierały normalnie pyłek i robiły zapasy z miodu tak jak i rodziny z matkami czerwiącymi, a mimo to się nie zużywały przez cały szereg miesięcy i do końca życia zachowywały zdolność wychowywania czerwiu.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
