Rozwój zaraźliwych chorób pszczół
tekst: Rudolf Niemczuk
Pszczelarstwo, Rok X, nr 8–9, sierpień–wrzesień 1959 — Dr RUDOLF NIEMCZUK

Dr RUDOLF NIEMCZUK
Katedra Epizootiologii Wydz. Wet. WSR we Wrocławiu
strona 232
Prawa dotyczące powstawania i rozwoju chorób zaraźliwych oraz dynamiki tych chorób u zwierząt dużych odnoszą się również do świata owadów użytkowych. Łatwo rozprzestrzeniające się choroby zaraźliwe pszczół, czyli zarazy, ogarniając większą ilość pni i pasiek (epizootie) godzą w istnienie hodowli tych owadów we wszystkich krajach. Jedynym ratunkiem dla pasiek jest zorganizowana, systematyczna i bezkompromisowa walka z zarazami pszczół. Skuteczność tej walki zależy od stopnia, w jakim są uwzględniane czynniki warunkujące rozwój chorób pszczół i sam proces ich rozwoju. Znajomość bowiem całości zagadnienia niewątpliwie przyczyni się zarówno do usprawnienia akcji zapobiegawczej, jak i do szybkiego zwalczania zaraz pszczół.
Aby lepiej naświetlić to niewątpliwie skomplikowane zagadnienie, omówię kształtowanie się zaraz uwzględniając ich podział na trzy grupy, mianowicie zarazy powstające: 1) na skutek łańcuchowo-kontaktowego przekazywania zarazków, 2) pod wpływem zarazków przenikających do pni ze źródeł znajdujących się poza nimi, 3) w wyniku samozakażenia (uzjadliwienia się zarazków). Niekiedy dochodzi jeszcze do powstania zaraz pszczół stanowiących kombinacje wymienionych typów, lecz podany podział jest zasadniczy.
1. Zakażenie rojów drogą łańcuchowo-kontaktową
Choroby zaraźliwe rozprzestrzeniające się w sposób łańcuchowo-kontaktowy szerzą się drogą bezpośrednią albo pośrednią. Bezpośrednia polega na przekazywaniu zarazków przez chore roje zdrowym i na odwrót — na rozwlekaniu ich przez zdrowe wskutek stykania się z chorymi. W pierwszym wypadku należy podkreślić błądzenie i rojenie się, w drugim — rabunek. Błądzenie pszczół jest szczególnie groźne, gdy przybiera charakter masowy. Dzieje się to zwykle na dodatkowych pożytkach z powodu ustawiania pni na drodze lotu pszczół z innych pasiek. Wtedy to, przeważnie przed zapadnięciem zmroku albo w związku z gwałtownym pogorszeniem się pogody, powracające z pastwisk pszczoły łatwo wlatują do stojących na drodze ich lotu obcych uli. Takie wędrówki są niekorzystne dla zainteresowanych pszczelarzy także i z powodu źle wykorzystanego pożytku oraz osłabienia pni. Z tych powodów ustawianie pasiek na dodatkowych pożytkach powinno być wcześniej planowane, gdyż uniemożliwi to niektórym hodowcom pszczół uprawianie swego rodzaju korsarstwa.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
