Przebieg i skutki zarazy roztoczowej w mojej pasiece
tekst: Stanisław Mendrala
Pszczelarstwo, Rok X, nr 8–9, sierpień–wrzesień 1959 — STANISŁAW MENDRALA
STANISŁAW MENDRALA
strona 234
W ubiegłym roku mimo słabych na ogół zbiorów miodu w naszych okolicach byłem raczej zadowolony z wyników, jakie miałem z mej pasieki, gdyż i roje dobrze się rozwinęły i zbiór lipcowy miałem lepszy niż przeciętny. Wyprowadziłem też dobrą młodą siłę z czerwiu sierpniowego i wrześniowego, zaopatrzyłem należycie pszczoły na zimę i z najlepszą nadzieją wyczekiwałem nadejścia mrozów, a po nich dobrego rozwoju wiosennego.
Sam mieszkam w Krakowie, a pasiekę mam pod życzliwym nadzorem w dość znacznej odległości — w powiecie brzeskim. Sam jednak rzadziej ją odwiedzam. Dnia 21 grudnia zaglądnąłem do swych pszczół, a że czas był ciepły, wszystkie pnie odbywały w porze południowej dość obfite obloty. Zaciekawiło mnie jednak, że mój pień rekordowy prawie nie daje znaku życia. Otworzyłem więc ul i ku memu zdumieniu zauważyłem grubą warstwę padłych pszczół leżących na dnie ula, a w gnieździe parę setek pszczółek skupionych wokół matki, po bokach zaś znaczne zapasy pięknie sklepionego miodu.
Skąd więc ten spadek w pniu nieomal najlepszym w tym roku? Przecież z głodu nie zginęły, a jesienią rój był silny i zdrowy na pozór. Wysłałem więc natychmiast próbkę pszczół padłych do zbadania do Swarzędza wraz z odpowiednim pismem i prośbą o odpowiedź.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
