Rośliny miododajne i lecznicze polskich łąk
tekst: Zofia Kaczmarek
Pszczelarstwo, Rok LXIII, nr 8, sierpień 2012 — Dr inż. Zofia Kaczmarek
Dr inż. Zofia Kaczmarek
Katedra Łąkarstwa i Krajobrazu Przyrodniczego, Uniwersytet Przyrodniczy w Poznaniu
strona 14
Niemiecki lekarz, chemik i filozof, prekursor nowożytnej medycyny – Philippus von Hohenheim (1493-1541) uznawał łąki za prawdziwe apteki. Taki pogląd utrzymywał się przez stulecia i także współcześnie nie przestaje być aktualny. Spotykamy się z określeniami „Boża Apteka” czy miód wielokwiatowy – miód tysiąca kwiatów. Mają one odzwierciedlenie w bogactwie gatunkowym roślin i ich terapeutycznych właściwości. Zioła zasobne są w składniki mineralne (makroelementy i mikroelementy) oraz w witaminy. Istotną cechą charakterystyczną składu chemicznego ziół są garbniki, flawonoidy, kumaryny, kwasy organiczne i olejki eteryczne.
Każdy gatunek z grupy łąkowych ziół wykazuje odmienny, sobie właściwy skład chemiczny, a tym samym specyficzne działanie. Dlatego warto pochylić się nad łąką i docenić ziołowe bogactwo ukryte w jej runi. Łąka z udziałem ziół może stać się źródłem pozyskiwania surowca zielarskiego do sporządzania herbat, naparów i odwarów. Zioła obecne w łąkowej runi konsumowane są także przez pasące się zwierzęta, a nektar i pyłek zbierany jest przez pszczołowate.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
