Małe usprawnienia – duża wygoda

tekst: Wanda Ostrowska

Pszczelarstwo, Rok XX, nr 12, grudzień 1969 — Inż. Wanda Ostrowska

Inż. Wanda Ostrowska

strona 15

winieta działu „Ule, sprzęt, urządzenia” — jasne plamy na ciemnym tle z napisami ULE / SPRZĘT / URZADZENIA

RRZD Siejnik

Przenośne uchwyty do uli

Pasieka RRZD w Siejniku prowadzi m. in. doświadczenie z wędrówką na dwa-trzy pożytki w sezonie, w różnych typach uli. Oznacza to trzykrotne załadowanie i rozładowanie pasieki i to dokonywane przez nie-pszczelarzy, gdyż żeńska obsługa siejnickiej pasieki tu nie wystarcza. A muszę tu zaznaczyć, że Siejnik leży w najzimniejszym rejonie Polski i ze względu na ostre zimy oraz częste znaczne ochłodzenia wiosenne, do mrozów majowych włącznie, ule muszą być ocieplone czyli ciężkie. Użycie noszy do uli zmniejszało wysiłek ludzki i poprawiało wygodę przy noszeniu uli, nie usprawniało jednak pracy, a raczej ją jeszcze przedłużało. I stąd zrodził się pomysł wykonania uchwytów, którymi można by przenosić każdy typ ula, posługiwać się przy ich ustawianiu na przyczepie traktorowej (samochodzie) a jednocześnie nie uzbrajać w wystające części samego ula. Po kilku różnych próbach dostosowaliśmy wszystkie ule do przenośnych uchwytów, których trzy pary w zupełności wystarczają na całą 36-pniową pasiekę wędrowną. Posługujemy się nimi zresztą i w grupie stacjonarnej, przy każdej okazji przemieszczania uli na pasieczysku.

Na zdjęciach podajemy uchwyt widziany z przodu i z boku. Po przeniesieniu ula uchwyt wyjmuje się, by użyć go przy ulu następnym.

Dostosowanie ula do użycia uchwytów polega na wprawieniu wkrętów metalowych (na zdjęciu przy dennicy) lub wbiciu proboi (na zdjęciu — w obu kondygnacjach). Każdy typ ula może mieć je umieszczone na dowolnej wysokości, zależnie od konstrukcji ula i upodobań pszczelarza. Muszą tylko być dostosowane do grubości pręta, z którego są zrobione uchwyty. Wielkość uchwytu musi zapewniać jego swobodne trzymanie ręką, ale trzeba pamiętać, że zbyt duży rozmiar zmniejsza stabilność ula w trakcie przenoszenia. Ważna jest również długość „wąsów”, które po obciążeniu uchwytu opierają się o ściankę ula. Przy większej ich długości zmniejsza się nacisk zakończeń „wąsów” na ściankę i tym samym maleje prawdopodobieństwo jej niszczenia. Przy zastosowaniu uchwytów wsuwanych od dołu a nie bocznie, nie zachodzi najmniejsza obawa ześliźnięcia się ich z proboi, nawet przy silnym przechyleniu ula oraz otwiera się techniczna możliwość przedłużenia „wąsów” uchwytu. Ten ostatni fakt jest ważny, gdyż na „wąsy” rozkłada się opór jaki stawia ul, kiedy znajduje się w powietrzu. Przy stosunkowo długich — nawet bardzo ciężki ul nie wymaga masywnych wkrętów ani proboi. Wystarczy drut grubości 2,5—3 mm oraz wbicie w drewno na głębokość 2,5 cm.

Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”

Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.

Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna

Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.

Masz już dostęp? Zaloguj się.

Podobne wpisy