„Przedżniwne” prace w pasiece
tekst: Michał Gromisz, Józef Szymankiewicz
Pszczelarstwo, Rok XIV, nr 5, maj 1963 — Michał Gromisz, Józef Szymankiewicz
Michał Gromisz, Józef Szymankiewicz
strona 116
Wiosenne zabiegi w pasiece zmierzają przede wszystkim do umożliwienia rojom wychowania dużej liczby pszczół na okres pożytku głównego. Z jego nastaniem naczelnym zadaniem pszczelarza jest zapewnienie rodzinom dostatecznej liczby plastrów do gromadzenia miodu. Dajemy więc nadstawki lub w leżakach magazyny miodowe.
W znaczniejszej części Polski początek pożytku głównego przypada w czerwcu. O jego rozpoczęciu się najpewniej informują wskazania wagi ulowej; następuje zwykle codzienny silny, stały wzrost ciężaru ula. Nastanie silnego wziątku łatwo jest również rozpoznać po zachowaniu się pszczół. Rozpoczynają one lot wcześnie rano, opuszczając tłumnie ul i nie przerywają go prawie cały dzień. Powracające do ula pszczoły — zwłaszcza w godzinach rannych — są zazwyczaj opite nektarem i ciężko siadają na mostku. Wieczorem zas (już w czasie trwania pożytku) po ustaniu lotu daje się słyszeć silny szum wentylujących pszczół. Zaglądając do uli zauważyć możemy silny nakrop pomiędzy czerwiem i szybkie narastanie wianuszków miodu.
Przy zbiorach obfitych (ok. 2 kg dziennie) dajemy do nadstawek wyłącznie ramki z woszczyną. Natomiast przy średnich (około 1 kg) wyposażamy je w woszczynę i węzę. W rodzinach silnych o dużym procencie pszczoły lotnej węzę umieszczamy w środku nadstawki. Takie lepiej pracujące rodziny składają bowiem miód w całym gnieździe, korzystając z gotowych plastrów w nadstawce, jak i budując nowe.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
