Rójka obniża zbiór miodu

tekst: Józef Szymankiewicz

Pszczelarstwo, Rok XIV, nr 5, maj 1963 — Józef Szymankiewicz

Józef Szymankiewicz

strona 113

zdjęcie — pszczelarz z ramką w rękach przy rzędzie uli ustawionych wśród świerków

Pod koniec maja, w początkach czerwca dużo rodzin dochodzi do t.zw. dojrzałości biologicznej. Polega ona na: 1) nagromadzaniu się w ulu dużej liczby pszczół; 2) dużym procencie młodych pszczół w składzie rodziny; 3) wysokiej wartości młodych pszczół; 4) obecności w gnieździe wielkiej ilości przeważnie krytego czerwiu.

O wczesnym dojściu rodziny do dużej siły decyduje jej stan wyjściowy po zimie oraz intensywność rozwoju wiosną. W trakcie wykonywania prac, związanych z wiosennym rozwojem, szybko giną jesienne pszczoły, które przezimowały. Zwykle w drugiej połowie maja nie ma ich już w ulu. Pomimo tego liczba pszczół przewyższa w tym czasie mniej więcej dwukrotnie liczbę stanu wyjściowego, a olbrzymią ich większość (około 80%) stanowią osobniki młode, nielotne.

Znamiennym zjawiskiem w postępie rozwoju rodzin jest wzrost wartości wygryzających się pszczół. Rozwój obejmuje zatem zarówno ich ilość, jak i jakość. Błędne jest utożsamianie wartości wczesnowiosennych młodych pszczół z wartością ich sióstr z późniejszego, majowego wylęgu.

Bezpośredni, najsilniejszy wpływ na wartość wygryzających się pszczół ma obfite żywienie czerwiu oraz właściwa ciepłota gniazda. Pośrednio decyduje o tym praca zbieraczek. Stały zbiór pyłku i nektaru uaktywnia cały rój, a przede wszystkim skłania karmicielki do bardzo dobrego odżywiania się i produkowania dużej ilości mleczka dla larw. Na skutek wzmożonego procesu przyswajania pokarmu oraz przemiany materii podnosi się silniej temperatura ciała pszczół, co przyczynia się do bardzo dobrego ogrzania czerwiu. W zasadzie więc podjęcie i wykonywanie prac przez wszystkie robotnice, zgodnie z istniejącym podziałem funkcji możemy uznać za podstawowy czynnik najwłaściwszego rozwoju rodzin.

Śledząc tempo rozwoju i wartość wygryzających się pszczół w warunkach panujących bezpośrednio po oblocie wiosennym i porównując ten stan ze stanem w czasie wspaniałych pożytków rozwojowych w maju można przekonać się — oczywiście drogą badań — o niezaprzeczalnych różnicach w wartości cech fizycznych oraz w zdolnościach wykonywania prac przez pszczoły pochodzące z dwóch tych odmiennych okresów. Odchylenia od przeciętnej wartości niektórych cech fizycznych wczesnowiosennych młodych pszczół sprzężone są w pewnym stopniu z ich zmniejszoną wartością użytkową. Zjawisko to jest charakterystyczne w tzw. „zmienności sezonowej”.

W ogólnym ujęciu zmienność tę możemy przypisać warunkom bytowania i wpływom tych warunków na jakość wychowywanych pszczół. Można stąd wyciągnąć wniosek, że w miarę poprawy warunków życiowych od wiosny do lata wzrasta wartość pszczół, a ku jesieni — wraz z ich pogarszaniem się — maleje.

Zmienność ta uwarunkowana jest w dużym stopniu również stanem biologicznym rodziny. Dobre pnie reagują znacznie silniej na mniejsze pożytki wiosenne niż słabe. W związku z tym pojawiają się w nich, znacznie wcześniej niż w słabych, wysoko wartościowe młode pszczoły. Powiększająca się stale liczba takich pszczół, zdolnych do wykonania znacznie większej pracy, niż wymagają tego w pewnych wypadkach potrzeby ula, znajduje — w miarę rozwoju rodziny i w szczególnych warunkach pożytkowych — coraz mniej zatrudnienia przy karmieniu larw, budowie woszczyny, odbiorze i przeróbce nektaru, magazynowaniu pyłku i innych pracach. W takich okolicznościach w tkance tłuszczowej ich organizmu zaczynają się nagromadzać substancje zapasowe (białko, tłuszcz i cukier).

Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”

Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.

Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna

Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.

Masz już dostęp? Zaloguj się.

Podobne wpisy