Problemy hodowli trzmieli
tekst: Leon Bornus
Pszczelarstwo, Rok XVI, nr 7–8, lipiec–sierpień 1965 — Prof. dr Leon Bornus
Prof. dr Leon Bornus
strona 5
(Wyjątek ze sprawozdania z II Międzynarodowego Sympozjum Zapylania)
Znane są kłopoty rolników z produkcją nasion koniczyny czerwonej. Niskie plony nasion wynikają w tym przypadku z braku dostatecznej liczby owadów dostosowanych do zapylania tej rośliny. Pszczoła miodna raczej omija pole koniczyny, bo odstraszają ją trudności wydobywania nektaru głęboko osadzonego w rurce kwiatowej. Nieco krótsze wprawdzie rurki mają kwiaty koniczyny drugiego pokosu, ale w krajach północnej Europy uprawia się głównie koniczynę jednokośną. W latach ostatnich przerzucono się w Szwecji i Finlandii na uprawę koniczyny terraploidalnej, charakteryzującej się silniejszym wzrostem, wyższym zbiorem zielonej masy, wymagającej również zapylania przez trzmiele. Pszczoły poza 61° szerokości geograficznej północnej w ogóle nie wchodzą w grę, a na południe od tego równoleżnika pasiek jest niezmiernie mało. Liczba natomiast zapylaczy dzikich, w tym również i trzmieli, ulega znacznym wahaniom, wynikającym ze zmienności warunków atmosferycznych, jak również ze zmiennej intensywności stosowania insektycydów w sąsiedztwie upraw koniczyny.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
