Pożytki pyłkowe na terenach rolniczych
tekst: Zofia Warakomska
Pszczelarstwo, Rok XVI, nr 7–8, lipiec–sierpień 1965 — Dr Zofia Warakomska
Dr Zofia Warakomska
Katedra Botaniki WSR w Lublinie
strona 7
W okresie wiosny i wczesnego lata zapotrzebowanie rojów na pokarm pyłkowy osiąga swój szczyt sezonowy. Lepsze poznanie roślinności pyłkodajnej może mieć duże znaczenie dla gospodarki pasiecznej. Pokarm pyłkowy — to źródło białek i tłuszczów, a także witamin i hormonów roślinnych. Składniki te regulują większość procesów fizjologicznych organizmu pszczoły; między innymi warunkują wydzielanie mleczka pszczelego przez gruczoły gardzielowe. Część zebranego pyłku jest magazynowana w postaci pierzgi — jako zapas, część zużywana bezpośrednio jako pokarm pszczół i larw.
Niedobory pokarmu pyłkowego powodują zahamowanie czerwienia i spadek liczby młodych pszczół w roju, co odbija się potem ujemnie na zbiorach miodu i pośrednio zmniejsza plony owoców i nasion z roślin zapylanych przez pszczoły.
Jak kształtują się zbiory pyłku w ciągu sezonu — jakie rośliny dostarczają go — oto jedno z wielu pytań, na jakie powinni dać pszczelarzom odpowiedź badacze zajmujący się botaniką pszczelarską.
Zbiory pyłku przez pszczoły badałam w ciągu 3 lat — 1955—57 prowadząc doświadczenia w 2 pasiekach na terenach rolniczych: na Sławinie pod Lublinem i w Rudkach pod Poznaniem. Pobieranie próbek na Sławinie wykonywał początkowo inż. Zygmunt Zniszczyński, a potem laboranci Katedry Botaniki WSR w Lublinie. Próbki z Rudek otrzymałam od inż. Kalinowskiego. Obu tym Panom składam w tym miejscu serdeczne podziękowania.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
