O zapylaniu przez owady motylkowych roślin paszowych
tekst: Archiwum miesięcznika „Pszczelarstwo”
Pszczelarstwo, Rok XI, nr 10, październik 1960
strona 304
W dwóch kolejnych numerach czasopisma międzynarodowego „Bee World“ G. E. Bohart (USA) wyczerpująco omawia zagadnienie zapylania różnych roślin motylkowych uprawianych na paszę. Daje przy tym przegląd wyników ostatnich badań z tej dziedziny.
Kwiaty roślin motylkowych z dawna zostały zaliczone przez botaników do zapylanych przez owady błonkoskrzydłe; pszczołowate różnych gatunków są najważniejszymi, a niekiedy jedynymi ich zapylaczami. Specjalne przystosowania w budowie kwiatu wielu roślin motylkowych ograniczają dość znacznie liczbę gatunków owadów zdolnych do ich zapylania, a ewolucja większości tych roślin przebiegała w czasie nieobecności pszczół. Ponieważ przed wprowadzeniem roślin motylkowych do uprawy zajmowały one przeważnie ograniczone obszary, powstały wzajemne związki pomiędzy określonymi ich gatunkami a poszczególnymi przedstawicielami miejscowych owadów. W wyniku jednak zajmowania pod uprawę roślin motylkowych paszowych znacznych obszarów, obecnie muszą one być zapylane przede wszystkim przez pszczoły. W wyniku zaś tego pierwotne wzajemne przystosowania budowy kwiatów i owadów uległy przeważnie zanikowi lub też zatarły się.
Pod względem mechanizmu zapylania można wyróżnić wśród roślin motylkowych cztery odmienne typy. Do pierwszego z nich — najprostszego, zalicza się rodzaj — koniczyna, do drugiego — lucerna, mająca tzw. kwiaty „eksplodujące“; przykładem trzeciego typu są komonica oraz łubin, do czwartego zaś zalicza się groch, wykę, fasolę.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
