Warunki transportu pszczół

tekst: Leon Bornus, Zofia Głowska

Pszczelarstwo, Rok VIII, nr 1, styczeń 1957 — LEON BORNUS, ZOFIA GŁOWSKA

LEON BORNUS, ZOFIA GŁOWSKA

Zakład Pszczelnictwa IS

strona 4

Chcąc uniknąć strat w transporcie pszczół, zdarzających się często w formie tak-zwanego „zaparzenia się“, należy poznać istotne warunki środowiska pszczół i wykryć, co jest przyczyną tego zjawiska. Zaparzenie zdarza się często przy całkowicie poprawnym zapakowaniu gniazd i spokojnym przewozie pszczół. Przy dokładnym unieruchomieniu ramek, odwirowaniu świeżego miodu i zapewnieniu wyjścia dla pszczół poza gniazdo podniecenie pszczół i zaparzenie nie może pochodzić od zgniecenia kilku robotnic, ciasnoty w ulu lub opryskiwania ich miodem. Przyczyn należy szukać gdzie indziej.

Zakład Pszczelnictwa IS zajął się problemem transportu pszczół z uwagi na rozwijającą się u nas gospodarkę wędrowną, pragnąc wypracować taką technikę przewozu, która możliwie w zupełności zabezpieczałaby pszczelarzy przed stratami. W doświadczeniu rozpoczętym w 1954 r. chodziło o zbadanie, jak w czasie transportu zmienia się w gnieździe temperatura i skład powietrza, a szczególnie zawartość w nim dwutlenku węgla, odgrywającego swoistą rolę w życiu pszczół. Przez dwa lata prowadzone były tylko porównania pasieczne, natomiast w 1956 r. wprowadzono ściślejsze badania warunków przewozu.

Na wiosnę 1954 r. Zakład Pszczelnictwa zdecydował się na wywiezienie pasieki z Lublina do odległego o 149 km majątku PGR Machnów w pow. Tomaszów Lubelski. Z rozpoznania terenu wynikało, że powinny tam występować dobre pożytki, przy tym pszczół w okolicy było bardzo mało. Wyjazd wyznaczono na 30 maja, na czas opóźnionego kwitnienia rzepaku zimowego. Pakowanie pszczół trwało cały dzień ze względu na tworzenie ścisłych grup porównawczych. Po wycofaniu zbędnych plastrów roje zajmowały od 8 do 11 ramek. Uwzględniono przy tym ilość i rozłożenie czerwiu, wiek matki ilość zapasów i typy uli. Dla ułatwienia pszczołom wyjścia poza gniazdo usunięto beleczki z 3/4 uliczek. Każda grupa „dadanowska“ składała się z rodzin o wielkości gniazd 8, 9, 10, 11 ramek, grupa zaś „warszawska“ — 8, 9, 10 ramek. Po przygotowaniu gniazd w ciągu dnia osiatkowano względnie zabito wyloty o godz. 20. Na samochodzie ustawiano ule w 3 piętrach, dlatego ładunek wyszedł dość wysoki (28 pni na samochodzie „Lublin“). Rozmieszczenie na platformie samochodu było tego rodzaju, że ule np. grupy I znalazły się i z przodu i z tyłu samochodu, w środku i z boku, a także w różnych piętrach. W ten sam sposób potraktowano wszystkie grupy porównawcze. Opakowanie różnych grup było następujące:

Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”

Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.

Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna

Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.

Masz już dostęp? Zaloguj się.

Podobne wpisy