Nie stać nas…

tekst: Janina Strachalska

Pszczelarstwo, Rok XII, nr 12, grudzień 1961 — Janina Strachalska

winieta działu „Z życia związkowego” — rysunek uścisku dłoni, biały na czarnym tle, z napisem

Janina Strachalska

strona 374

Dużą część woj. zielonogórskiego (zwłaszcza powiatów południowych i zachodnich) pokrywają ogromne sosnowe lasy. Ziemia tam licha, przeważnie piaski. Miejscami stary wysokopienny drzewostan, obok partie młodszych i starszych zagajników, dalej szerokie otwarte przestrzenie — poręby, gdzie służba leśna sadzi nowy las.

W lasach zielonogórskich nagminnie panoszy się wrzos — z punktu widzenia leśników uporczywy chwast, dla pszczelarzy zaś — jedna z najcenniejszych roślin pożytkowych.

Wrzos porastający ziemię pod drzewami w starym lesie przedstawia dla pszczół najmniejszą wartość. Rosnąc w cieniu zawiązuje niewiele kwiatów i słabo nektaruje — to trzeci gatunek. Wrzos stary ma krótkie szypułki kwiatowe, małe kwiatostany — gatunek drugi. Wrzos najcenniejszy — to młody, trzy- i czteroletni, o pięknych, bogatych i licznych kwiatostanach. Taki wrzos porasta polany po wyrębie, gdzie ziemia została zaorana pod sadzonki leśne i gdzie na miejscu starych, zniszczonych orką roślin wyrosły bujnie młode.

Taki właśnie wrzos jest celem westchnień i marzeń wszystkich pszczelarzy: jeśli nawet nie zapełni im gniazd miodem, to chociaż — młodą muchą; jak znalazł na rzepaki wiosną.

Niewykorzystane bogactwo

Lasy zielonogórskie obfitują we wrzosy ciągnące się na przestrzeni wielu kilometrów w powiatach Żagań, Żary i sąsiednich. Te jednak przebogate źródła pożytków pozostają rok po roku niewykorzystane. Dlaczego? Bo pszczelarstwo zielonogórskie nie jest jeszcze w stanie tych pożytków wykorzystać, ale nie chce ich uprzystępnić biedniejszym sąsiadom. Jeszcze raz — dlaczego? Bo pszczelarstwo to boi się zawleczenia chorób i spodziewa się, że za kilka lat (w najlepszym wypadku) rozrośnie się już na tyle, że te pożytki będzie mogło wykorzystać.

Wojewódzki Związek Pszczelarzy Woj. Zielonogórskiego przejawia tu przezorność idącą daleko. Czy jednak nie za daleko? Dlaczego nie pomyślał o tym, że przy tej okazji tysiące kilogramów miodu „wylewa się za okno”?

Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”

Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.

Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna

Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.

Masz już dostęp? Zaloguj się.

Podobne wpisy