Dwa głosy na temat wosku i węzy
tekst: Kazimierz Gułkowski, Władysław Szubert
Pszczelarstwo, Rok XVIII, nr 3, marzec 1967 — K. Gułkowski, Władysław Szubert
strona 8
Wypowiedź pierwsza
Motto:
„Do ut des” (Daję abyś dał)
Pszczelarski rok gospodarczy 1965/1966 — zakończony. Był to rok atrakcyjny zarówno dla pszczelarzy - producentów, jak i dla handlu: do niedawna miodu było ciągle za mało — w roku 1966 handel ma miodu za dużo. Dopiero co wosku było kłopotliwie za dużo, w ostatnim roku wosku jest za mało. W ubiegłych latach popyt na węzę był stale za mały — w 1966 węzy zabrakło już w połowie lata. Nasuwają się zatem różne refleksje oraz wnioski na przyszłość — na sezon 1967 r. — przede wszystkim na temat obrotu woskiem i węzą.
Problematyka podaży i zbytu wosku pszczelego oraz węzy nie może być rozpatrywana fragmentarycznie — w skali jednego sezonu czy roku, lecz na przestrzeni co najmniej 2—3 lat.
Nadmierne remanenty wosku i węzy, jakie nagromadziły się w magazynach spółdzielni ogrodniczych i pszczelarskich w okresie lat 1962—1964, Centrala Spółdzielni Ogrodniczych pod naciskiem czynników finansowych zmuszona była jak najenergicznej likwidować. W tym celu zastosowano różne środki działania, jak: propagowanie racjonalnego (obfitszego) podawania węzy rodzinom pszczelim, intensyfikacja detalicznej sprzedaży wosku w różnych sklepach, eksport węzy do Grecji itd. Sprawy te były przedmiotem rozważań i dyskusji na posiedzeniach komisji pszczelarskich oraz częściowo poruszane na łamach „Pszczelarstwa”.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
