MOJE KŁOPOTY Z BADANIEM PRÓBEK PSZCZÓŁ

tekst: Weronika Kumko

Pszczelarstwo, Rok XV, nr 2, luty 1964 — Inż. Weronika Kumko

Inż. Weronika Kumko

strona 4

zdjęcie — wysokie bezlistne drzewo zimą, u jego stóp ule przykryte śniegiem

W wielu wypadkach spotykamy się ze zdaniem praktyków pszczelarzy, że choroba zarodnikowcowa — to bagatela, gdyż jest ona w pasiekach wszędzie, a pszczoły same potrafią się z niej wyleczyć. Są też uwagi wobec Pracowni Chorób Pszczół, że badania są nieścisłe, a pnie, z których próbki pobrano i w których wykazano obecność zarodnikowca, są zdrowsze od zdrowych. Rzecz jasna, że szerzenie takich opinii zarówno w pierwszym, jak i drugim wypadku jest dla sprawy zwalczania tej choroby jak najbardziej szkodliwe i niczym nie uzasadnione. To, że ofiarą zarodnikowca corocznie, szczególnie na wiosnę, pada wiele pni i całych pasiek, a wiele pni w pasiekach wychodzi z zimowli tak osłabionych, że na okres pożytków, szczególnie wczesnych, nie mogą dojść do pełnego rozwoju, a często nie dadzą połowy przeciętnej produkcji, jest dostatecznym zaprzeczeniem takiego łatwego samoleczenia pszczół.

Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”

Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.

Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna

Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.

Masz już dostęp? Zaloguj się.

Podobne wpisy