Pamięć niewygasająca
tekst: Weronika Kumko
Pszczelarstwo, Rok XVI, nr 3, marzec 1965 — Inż. Weronika Kumko
strona 18
Minęła już druga rocznica od chwili śmierci (11.II.63 r.) Prof. Dr Stanisława Kirkora. Odszedł od nas na zawsze, lecz pamięć o Nim jest wciąż żywa wśród ogółu pszczelarzy całego kraju. Żyją Jego twórcze myśli przekazywane w formie publikacji i słowa mówionego — na różnych konferencjach, kursach czy też licznych zebraniach pszczelarzy. Wnikliwy badacz, porywający wykładowca, autor książek, broszur, artykułów publikowanych w kraju i za granicą. Wsławił naukę polską w dziedzinie pszczelarstwa w wielu krajach. Uzdolniony wychowawca młodych naukowców prowadził szeroką działalność społeczno-naukową. Był ściśle związany z szerokim kręgiem pracowników nauki, jak też praktyków pszczelarzy — słowem należał do wszystkich, którzy pragnęli pracować nad podniesieniem poziomu pszczelarstwa w kraju.
Pod tym względem chyba najbardziej dał się poznać pszczelarzom w woj. wrocławskim, a szczególnie od chwili pojawienia się na tym terenie pierwszych ognisk choroby roztoczowej, co miało miejsce w r. 1951. Od tego momentu zdawało się czasem, że Profesor nie ma ważniejszych spraw i większych zadań niż opanowanie wynikłej w związku z tą chorobą groźnej sytuacji dla pszczelarstwa we Wrocławskiem. Już na pierwszym spotkaniu na naradzie w tej sprawie we Wrocławiu rozwija śmiały plan strategiczny. Żeby pokonać wroga, trzeba poznać jego siły i spenetrować teren dla ustalenia, gdzie się znajdują pozycje nieprzyjacielskie. A więc musimy dokonać szczegółowego rozeznania, jakie jest nasilenie choroby i dokładnie ustalić lokalizację jej ognisk.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
