Moja praca i przygoda w Kanadzie

tekst: Czesław Brzeziak

Pszczelarstwo, Rok LV, nr 12, grudzień 2004

Chciałbym podzielić się z czytelnikami moimi wrażeniami z pobytu i pracy w Kanadzie w ogromnej, liczącej 6 000 rodzin pszczelich, farmie pszczelarskiej prowadzonej wraz z rodziną przez Pana Tadeusza Palę. Miałem szczęście pracować tam od kwietnia do listopada w sezonie pszczelarskim 2003 roku. Może nadmienię kilka słów o sobie. Jestem absolwentem Policealnego Studium Pszczelarskiego w Pszczelej Woli, które ukończyłem w 2000 roku. Przed wyjazdem do Kanady prowadziłem 40-pniową pasiekę. Pobyt i praca przy pszczołach w Kanadzie były dla mnie cennym doświadczeniem, przygodą oraz zderzeniem teorii nabytej w szkole z praktyką prawdziwego zawodowego pszczelarstwa. Miałem też okazję porównać pszczelarstwo polskie z kanadyjskim i zastanowić się, co można by z Kanady przenieść na grunt Polski.

Pan Tadeusz Pala,

właściciel pasieki w Kanadzie

Farma znajduje się w miejscowości Wanham w stanie Alberta. Rodzinnym biznesem kieruje Tadeusz Pala. Na sukces rodzinny pracuje również żona - Jolanta, synowie - Artur i Daniel, oraz synowa - Magdalena. Dodatkowo zatrudnionych jest 4 pracowników z Polski. Jadąc tam miałem obawy, czy podołam pracy. Dzisiaj, z perspektywy czasu, nie chce mi się wierzyć, że tak mała grupa ludzi potrafi wykonać tak ogromną pracę.

Warunki pszczelarzenia

Warunki klimatyczne w Kanadzie są bardzo srogie. Zimy są mroźne i długie, lata gorące, natomiast wiosna i jesień bardzo krótkie. Pszczoły mają niewiele czasu na przygotowanie pożytku głównego, jednak długi dzień w lecie pozwala na loty pszczół nawet po godzinie 23.00. Średnio w sezonie odwirowuje się około 75 kg miodu z jednej rodziny. Głównymi pożytkami dla pszczół są rzepak, koniczyna biała i czerwona oraz lucerna. Bardzo dobrze nektaruje mniszek, traktowany jako pożytek rozwojowy, nosztrzyk biały i żółty, nawłoć. Pasieki Pana Pali rozstawione są w 120 miejscach w promieniu 100 km. Każda pasieka liczy średnio 40 rodzin pszczelich. Ule ustawione są po cztery na paletach w dwóch rzędach tak, aby wyloty uli skierowane były w różne kierunki. Między rzędy palet zawsze może wjechać samochód. Pasieki są ogrodzone pastuchem elektrycznym zasilanym z baterii słonecznych. Pastuch chroni pszczoły przed niedźwiedziami, Szczególnie na wiosnę i jesienią. Ponieważ trudno zapamiętać liczne pasieki, każda ma swoją nazwę. Czasami zabawne nazwy wymyśla sam gospodarz, np. „u tego, co się kłania”, „u złamanego zęba”, „tam, gdzie koń zdechł” czy „u grubej baby”.

Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”

Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.

Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna

Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.

Masz już dostęp? Zaloguj się.

Podobne wpisy