Dojrzewanie i krystalizacja miodu
tekst: Jan Curyło
Pszczelarstwo, Rok X, nr 8–9, sierpień–wrzesień 1959 — Mgr inż. JAN CURYŁO
Mgr inż. JAN CURYŁO — Lublin WSR
strona 239
Pszczoły zbierają i znoszą do ula dwa rodzaje surowca, z którego wytwarzają miód. Jednym z tych surowców jest nektar wydzielany przez kwiaty, drugim spadź. Spadź tworzy się w przewodzie trawiennym mszyc i czerwców z soku wyssanego przez te owady z drzew i krzewów i jest wydalana przez nie na zewnątrz.
Jeden owad wydala w ciągu doby 6 do 48 kropel spadzi. Ilość ta jest zresztą zależna od pory roku, stanu pogody, rodzaju drzewa lub krzewu, na którym owad żeruje itp. Pszczoły zlizują krople spadzi z gałązek i liści i znoszą je do ula.
Z nektaru lub spadzi powstają następnie różne rodzaje miodu w procesie, który nazywamy dojrzewaniem miodu. Jakkolwiek proces ten jest skomplikowany i niezupełnie jeszcze wyjaśniony, tym niemniej można go podzielić na pewne fragmenty, które kolejno rozważymy, aby z tego wyciągnąć praktyczne wnioski.
Najbardziej rzucającym się w oczy procesem przemiany surowca miodowego w miód jest zmiana jego gęstości. Surowiec miodowy ma od 30 do 90% wody, natomiast dojrzały miód od 16 do 20%. Reszta stanowi suchą masę. Pszczoły muszą więc znaczną ilość wody usunąć z surowca przez odparowanie. Robią to w sposób bardzo ciekawy i racjonalny. Nauka wyjaśniła, że szybkość parowania wody zależy między innymi od wielkości jej powierzchni i od prędkości przepływu powietrza nad tą powierzchnią. Im większa jest powierzchnia i szybszy przepływ powietrza, tym szybciej woda paruje.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
