Kwiecień — Pszczoły — Pszczelarz

tekst: Józef Kubok

Pszczelarstwo, Rok XVII, nr 3, marzec 1966 — Józef Kubok

okładka: winieta „Pszczelarstwo”; zdjęcie gałązek wierzby z kwitnącymi baziami na ciemnym tle; u dołu sześciokątne pola z napisami „3”, „Organ Polskiego Związku Pszczelarskiego”, rysunek pszczoły i rok
Okładka numeru 3/1966

Józef Kubok

strona 1

Znane przysłowie powiada nam, iż kwiecień przynosi „trochę zimy trochę lata”. W przyrodzie jednak obserwujemy już wtedy coraz to wyraźniejszy powiew wiosny, najpiękniejszej pory roku.

Budzenie się przyrody ze snu zimowego jest z każdym dniem bardziej widoczne. Pasieka w cieplejsze, słoneczne dni rozbrzmiewa coraz to donośniejszym, wesołym brzękiem pszczół. Biorąc jednak pod uwagę przestrogę zawartą w pierwszym zdaniu naszej kwietniowej gawędy, trzeba podkreślić, że cztery podstawowe czynniki dobrego rozwoju rodzin pszczelich mają nadal swoje znaczenie, może teraz bardziej niż w którymkolwiek innym okresie roku. Są nimi, przypominam: zapasy miodu względnie syropu, zapasy

zdjęcie — pasieka wczesną wiosną, rzędy uli pod bezlistnymi drzewami owocowymi

pyłku, łatwy dostęp do wody oraz ciepło, tzn. jak najstaranniejsze, wszechstronne osłonięcie gniazda dobrym materiałem izolacyjnym.

Mówiliśmy na ten temat szerzej w przypomnieniach na marzec tzn. w poprzednim numerze „Pszczelarstwa”, stąd też nie będziemy się tutaj powtarzać.

W ogóle chciałbym zaznaczyć, i to szczególnie dla mniej zaawansowanych Kolegów, że w ramach tych naszych „miesięcznych przypomnień” trudno omawiać wyczerpująco jakiekolwiek zagadnienie czy zabieg; można tylko rzucać pewne myśli, dotykać niektórych problemów, szczegółów zaś trzeba szukać w dobrej literaturze fachowej.

W kwietniu w sprzyjających warunkach może już nieraz wystąpić znaczny pożytek pyłkowy i nektarowy. Mam tu na myśli szczególnie okolice z licznym drzewostanem wierzb, spośród których większość gatunków i ich mieszańców stanowi dla pszczół źródło bardzo wartościowego pożytku pyłkowego i nektarowego. Pasieki w takich okolicach cechuje szczególnie dobry rozwój wiosenny, nawet bez większej ingerencji pszczelarza. Niestety, wierzby do dzisiaj nie są doceniane przez pszczelarzy jako rośliny pożytkowe, jak np. lipy i klony, a szkoda. Można zaś nimi obsadzać prawie wszystkie tereny (poza wybitnie suchymi), a zwłaszcza takie, na których inne drzewa już się nie udają z racji nadmiernej wilgotności.

Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”

Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.

Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna

Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.

Masz już dostęp? Zaloguj się.

Podobne wpisy