Wykorzystujmy lepiej pożytki rzepakowe
tekst: Teodor Kołodziejczyk
Pszczelarstwo, Rok XVII, nr 3, marzec 1966 — Teodor Kołodziejczyk
strona 2
Zwiększające się z każdym rokiem zasiewy r[?]paku umożliwiają coraz większej liczbie pa[?] wykorzystanie tego doskonałego pożytku. Piszę doskonałego, gdyż pożytek ten nigdy nie zawodzi: w okresie trzytygodniowego kwitnienia zawsze znajdzie się przynajmniej tydzień pogody odpowiedniej do lotu pszczół, a to wystarczy, by dobrze przygotowane roje napełniły nadstawki miodem.
Roślina wcale niewybredna na kaprysy wiosennej aury, nektaruje dobrze przy każdej prawie pogodzie. Wydajność miodowa duża, według ostatnich badań dochodzi do 240 kg z ha. Mamy więc wszystkie warunki do traktowania pożytku rzepakowego nie tylko jako rozwojowego, ale i dającego pszczelarzowi miód.
Mimo dysponowania takimi pożytkami, nie wszyscy pszczelarze wirują miód z rzepaku, większość nadal traktuje rzepak jako roślinę „rozwojową” nie zadając sobie trudu, by odpowiednio przygotować pszczoły na ten wczesny pożytek.
Traktowanie rzepaku jako rośliny rozwojowej jest w pewnym stopniu usprawiedliwione tylko w wypadku istnienia silnych pożytków porzepakowych, takich jak akacja i biała
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
