Wirus choroby woreczkowej czerwiu (Sacbrood Virus-SBV)
tekst: Anna Gajda
Pszczelarstwo, Rok LXIII, nr 6, czerwiec 2012 — Lek. wet. Anna Gajda
Lek. wet. Anna Gajda Pracownia Chorób Owadów Użytkowych, SGGW
strona 5
Choroba woreczkowa znana jest pszczelarzom od blisko 100 lat, ale po raz pierwszy została opisana przez White’a w 1913 roku. Opisał on wtedy objawy choroby, która była obserwowana już wcześniej, ale często mylona z zakażeniami bakteryjnymi, takimi jak zgnilec amerykański. Na podstawie objawów stworzył nazwę „choroba woreczkowa czerwiu” (sacbrood). W swojej pracy w 1917 roku udowodnił, że jej przyczyną jest czynnik przesączalny przez filtry bakteryjne (czyli znacznie mniejszy niż bakterie), a nie bakteria, jak wcześniej sądzono. Jednak pełna charakterystyka wirusa opisana została dopiero w 1964 roku.
Wirus
Zasadniczo wirus choroby woreczkowej czerwiu (SBV) opisywany jest jako podobny do pikornawirusów (picorna-like virus). Jego informacja genetyczna zapisana jest w RNA, a jego dwudziestościenna cząstka ma średnicę około 30 nanometrów. Genom wirusa choroby woreczkowej czerwiu został całkowicie zsekwencjonowany już w latach 90. XX wieku i jak się okazało, należy do tego samego rodzaju w klasyfikacji systemicznej, do którego należy wirus fleszariozy jedwabników. SBV jest szeroko rozpowszechniony na całym świecie (więc także i w Polsce) i powoduje częste infekcje rodzin Apis mellifera.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
