Zmniejszajmy straty zimowe w pasiekach — Część II

tekst: Stanisław Staszałek

Pszczelarstwo, Rok VIII, nr 12, grudzień 1957 — STANISŁAW STASZAŁEK

STANISŁAW STASZAŁEK

strona 363

Jak powstaje wilgoć w ulach w czasie zimy

Każdy pszczelarz wie, ile złego może narobić nadmiar wilgoci w ulu w czasie zimowli, dlatego też jedna z poważnych trosk pszcze[nieczytelne]rza w przygotowaniu pszczół do zimy, to zapewnienie im ciepłego i w miarę suchego pomieszczenia.

Mimo pozorów, zagadnienie to nie jest proste i zależne jest od wielu czynników. Dlatego nieodzowne jest zrozumienie zasadniczych procesów składających się na przebieg suchej zimowli. Jeszcze bowiem zbyt często stosowane są zabiegi, które raczej przynoszą szkodę zimującym pszczołom: zbyt często jeszcze przy pierwszym przeglądzie wiosennym znajduje pszczelarz zbyt dużo pszczół padłych na dnie ula, spleśniałych właśnie od nadmiaru wilgoci a plastry zmurszałe i pokryte pleśnią.

Jak zatem powstaje wilgoć w ulach, skąd się bierze i co należy robić, by jej uniknąć?

Jak wiemy, w powietrzu znajduje się zawsze pewna ilość pary wodnej. Im powietrze jest bardziej ogrzane, tym więcej może w sobie pomieścić pary wodnej. Przy szybkim oziębianiu się powietrza para wodną wydzie[nieczytelne]a się z niego w postaci mgły, a przy jeszcze większym oziębieniu skrapla się. Proces ten możemy doskonale obserwować latem. Rankiem, kiedy jest jeszcze dość chłodno, niebo jest zwykle czyste, bezchmurne. Skoro jednak powietrze silnie ogrzeje się, tworzą się tu i ówdzie małe, kłębiaste chmury. To nasycone parą wodną powietrze, wznosząc się szybko ku górze nad miejscami silnie ogrzanymi oziębia się nagle w górnych warstwach atmosfery i wydziela z siebie nadmiar pary wodnej. Jeśli ochładzanie się jest dość szybkie i trwa dłużej, chmura rozrosta się w deszczową. Jeśli ochładzanie jest wolne, chmura zanika tak nagle, jak nagle powstała.

Po każdej burzy i bezpośrednio przed nią następuje ochłodzenie powietrza, inaczej para wodna nie mogłaby się skroplić, deszcz nie mógłby padać.

Przenieśmy teraz to zagadnienie do ula i spróbujmy ustalić, skąd bierze się w nim para wodna, a zwłaszcza jak zamienia się w wodę.

Wewnątrz ula jest zwykle cieplej niż na zewnątrz, ilość pary wodnej, zawarta w powietrzu wypełniającym ul jest zwykle większa niż w powietrzu na zewnątrz. Zatem para wodna nie może dostawać się do ula z zewnątrz, bo przecież z próżnego i Salomon nie naleje. Raczej mówić należy odwrotnie. Właśnie z ula, którego powietrze zawiera więcej pary wodnej, może się ona wydostać na zewnątrz. Skąd zatem bierze się para wodna w ulu i jak powstaje?

Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”

Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.

Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna

Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.

Masz już dostęp? Zaloguj się.

Podobne wpisy