Pszczelarstwo w gospodarce kołchozów
tekst: Cecylia Lewandowska
Pszczelarstwo, Rok IV, nr 9, wrzesień 1953 — C. Lewandowska

strona 9
W rozwijającej się z każdym rokiem gospodarce kołchozów coraz większego znaczenia nabiera pszczelarstwo. Świadczą o tym już następujące dane:
W okresie od roku 1945 do 1952 liczba rodzin pszczelich w kołchozach RSFRR zwiększyła się o przeszło 500 tysięcy. W roku 1945 pasieki pasiadało 40,2% kołchozów, a w roku 1952 — 73%.
W Kraju Przymorskim (południowa część) gdzie warunki szczególnie sprzyjają rozwojowi pszczelarstwa, nie ma ani jednego
strona 10
kołchozu, który nie prowadziłby pasieki. Zwiększyła się przy tym nie tylko liczba pasiek ale także ich wielkość. W roku 1945 pasieki kołchozowe RSFRR składały się średnio z 37 rodzin, w roku 1952 miały one przeciętnie już po 76 rodzin. W Kraju Przymorskim średnia liczba rodzin w pasiekach wzrosła do 476. Średni zbiór miodu wynosi tam 70 — 100 kg z pnia.
Ogromną uwagę zwraca się przy tym na przygotowania nowych kadr wyszkolonych pszczelarzy. W okresie od 1950 do 1952 r. w szkołach i na kursach pszczelarskich przygotowano ponad 60 000 pszczelarzy nie licząc kursów korespondencyjnych, które przeszkoliły również liczne szeregi pszczelarzy-praktyków.
Jednocześnie stale zagęszcza się sieć stacji doświadczalnych, wydziałów pszczelarskich, punktów skupu miodu i wosku, jak również punktów sprzedaży uli, sprzętu i węzy. Dość powiedzieć, że dla pasiek kołchozów wyrabia się rocznie 1200 — 1300 ton węzy.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
