Żmijowiec zwyczajny

tekst: Irena Maksymiuk

Pszczelarstwo, Rok XII, nr 2, luty 1961 — Mgr Irena Maksymiuk

winieta działu „Pożytki i zapylanie” — biały rysunek kwiatu słonecznika z liśćmi na czarnym tle pod napisem

Mgr Irena Maksymiuk

strona 45

Zakład Pszczelnictwa IS, Skierniewice

Żmijowiec (Echium vulgare L.) należy do rodziny Boraginaceae — szorstkolistnych. Wyrasta do wysokości 30 — 100 cm. Łodygę ma wzniesioną, pokrytą szorstkimi, kłującymi włoskami osadzonymi na brodaweczkach. Liście lancetowate, zaostrzone, szorstko owłosione. Kwiaty zebrane w krótkie, gęste skrętki, skupione w wiechowate kwiatostany. Pąki i rozwijające się kwiaty purpurowe po rozwinięciu stają się ciemnoniebieskie. Owocem jest rozłupka jajowato 3-graniasta do 3 mm długości, silnie brodawkowata, twarda, ciemnoszara. Jest to roślina dwuletnia. W pierwszym roku po wysianiu tworzy przyziemną rozetkę liści. W następnym roku wytwarza pędy kwiatowe. Po wydaniu nasion cała roślina ginie.

Żmijowiec spotykany jest pospolicie na suchych i otwartych stanowiskach, na polach, miedzach, ugorach, przydrożach, przy torach kolejowych, w pobliżu osiedli, jak również w naturalnych zespołach roślinnych na aluwiach nadrzecznych, na górskich zboczach. Występuje na glebach piaszczysto-gliniastych, piaszczystych, kamienistych, a zwłaszcza wapiennych.

Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”

Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.

Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna

Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.

Masz już dostęp? Zaloguj się.

Podobne wpisy