Zaraza zarodnikowcowa
tekst: Archiwum miesięcznika „Pszczelarstwo”
Pszczelarstwo, Rok III, nr 6, czerwiec 1952
strona 8
Zaraza zarodnikowcowa (zwana też zarazą nozemową lub nozemozą) jest chorobą zaraźliwą, wywołaną przez drobny organizm zwierzęcy — pierwotniak noszący nazwę zarodnikowiec pszczeli. Zarodnikowiec pszczeli został wykryty w 1910 r. przez H. Zandera, który nadał mu nazwę Nosema apis.
Zarażenie pszczoły następuje skutkiem połknięcia przez pszczołę zarodnika tego pasożytniczego pierwotniaka. Zarodniki te mają długość 5 — 6 μ*), grubość 3 — 4 μ są one kształtu jajowatego, zaopatrzone w grubą otoczkę (patrz rysunek).
Odporność zarodników Nosema jest niewielka, w ciepłocie + 58° C giną one po 10 minutach. Promienie słoneczne zabijają zarodniki w stanie suchym po 15 — 32 godzinach, w wodzie zaś giną one po 37 — 51 godzinach.
Zarodniki znalazłszy się w jelicie środkowym pszczoły pod działaniem soków trawiennych budzą się do życia i następuje rozmnażanie pierwotniaka. Przez otworek, który znajduje się na jednym końcu zarodnika, zostaje wyrzucona tak zwana nić polarna, po czym wydobywa się przez niego ruchliwa postać pasożyta, przypominająca pełzaka, zwana planontem. Planont dostaje się do komórki nabłonka jelita, odżywia się jej zawartością, rośnie i przekształca się w nieruchomą postać zwaną merontem. Meront przystępuje do podziału tworząc długie łańcuszki żyjątek. Gdy zawartość komórki jelita jest wykorzystana do tego stopnia, że dalszy wzrost pasożyta staje się niemożliwy, podziały ustają, poszczególne zaś osobniki wytwarzają grubą otoczkę przekształcając się w zarodniki.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
